Ang 989

ਨਿਕਟ ਲਾਗਿ ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰੀ ॥੯॥

nikaT laag ieh bhaat uchaaree ||9||

‘Now you become my woman,’ he suggested to her.(9)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਸੁਤ ਬਾਲਕ ਭਰਤਾ ਮਰਿਯੋ ਇਨ ਕੋ ਪ੍ਰਥਮ ਜਰਾਇ ॥

sut baalak bharataa mariyo in ko pratham jarai ||

‘My son and husband are dead; first I must cremate them.

ਬਹੁਰਿ ਤਿਹਾਰੋ ਧਾਮ ਮੈ ਆਜੁ ਬਸੌਗੀ ਆਇ ॥੧੦॥

bahur tihaaro dhaam mai aaj basauagee aai ||10||

‘Thereafter I will come to your house and live with you.’(10)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਪ੍ਰਥਮ ਚਿਤਾ ਮੈ ਸੁਤ ਕੌ ਡਾਰਿਯੋ ॥

pratham chitaa mai sut kau ddaariyo ||

ਮ੍ਰਿਤਕ ਖਸਮ ਕੌ ਬਹੁਰਿ ਪ੍ਰਜਾਰਿਯੋ ॥

mritak khasam kau bahur prajaariyo ||

First she cremated her son and then placed her husband in the pyre.

ਬਹੁਰੌ ਕਾਖਿ ਮੁਗਲ ਕੋ ਭਰੀ ॥

bahurau kaakh mugal ko bharee ||

ਆਪਨ ਲੈ ਪਾਵਕ ਮੋ ਪਰੀ ॥੧੧॥

aapan lai paavak mo paree ||11||

Then she grabbed hold of Mughal and jumped in and burnt him too.(11)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਸੁਤ ਜਰਾਇ ਪਤਿ ਜਾਰਿ ਕੈ ਬਹੁਰਿ ਮੁਗਲ ਗਹਿ ਲੀਨ ॥

sut jarai pat jaar kai bahur mugal geh leen ||

After cremating her son and husband, she had put Mughal to death by burning,

ਤਾ ਪਾਛੇ ਆਪਨ ਜਰੀ ਤ੍ਰਿਯ ਚਰਿਤ੍ਰ ਯੌ ਕੀਨ ॥੧੨॥

taa paachhe aapan jaree tiray charitr yau keen ||12||

Then immolated herself and, thus, conducted a clever pretence.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਇਕ ਸੌ ਛਬੀਸਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧੨੬॥੨੪੭੯॥ਅਫਜੂੰ॥

eit sree charitr pakhayaane tirayaa charitre ma(n)tree bhoop sa(n)baadhe ik sau chhabeesavo charitr samaapatam sat subham sat ||126||2479||afajoo(n)||

126th Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed With Benediction. (126)(2477)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਬੀਰ ਦਤ ਚੰਡਾਲਿਕ ਰਹੈ ॥

beer dhat cha(n)ddaalik rahai ||

ਅਤਿ ਤਸਕਰ ਤਾ ਕੌ ਜਗ ਕਹੈ ॥

at tasakar taa kau jag kahai ||

There lived one lowborn called Beer Datt, who was known as a big thief.

ਖਾਨ ਖਵੀਨ ਤਹਾ ਜੋ ਆਵੈ ॥

khaan khaveen tahaa jo aavai ||

ਤਾ ਕੌ ਲੂਟਿ ਕੂਟਿ ਲੈ ਜਾਵੇ ॥੧॥

taa kau looT kooT lai jaave ||1||

Whenever a Shah came to his side, he would rob him.(1)

ਜੋ ਆਵਤ ਕੋਊ ਰਾਹ ਨਿਹਾਰੈ ॥

jo aavat kouoo raeh nihaarai ||

ਜਾਇ ਤਵਨ ਕੌ ਤੁਰਤ ਹਕਾਰੈ ॥

jai tavan kau turat hakaarai ||

If anyone going astray from his way came across, he would invite hirn immediately.

ਜੋ ਤਨਿ ਧਨੁ ਰਿਪੁ ਤੀਰ ਚਲਾਵੈ ॥

jo tan dhan rip teer chalaavai ||

ਛੁਰਾ ਭਏ ਤਿਹ ਕਾਟਿ ਗਿਰਾਵੈ ॥੨॥

chhuraa bhe teh kaaT giraavai ||2||

And if some enemy shot an arrow on him, he would cut him with a dagger.(2)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਲਹੈ ਨਿਸਾ ਇਕ ਜਬ ਭਯੋ ਤਬ ਵਹ ਕਰਤ ਪ੍ਰਹਾਰ ॥

lahai nisaa ik jab bhayo tab veh karat prahaar ||

He would attack as soon as the night fell and

ਜੀਵਤ ਕਿਸੂ ਨ ਛੋਰਈ ਡਾਰਤ ਹੀ ਸੰਘਾਰ ॥੩॥

jeevat kisoo na chhoriee ddaarat hee sa(n)ghaar ||3||

would not spare any body’s life.(3)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਤਿਹ ਮਗ ਹ੍ਵੈ ਆਯੋ ॥

ratan si(n)gh teh mag havai aayo ||

ਸੋ ਲਖਿ ਤਵਨ ਚੋਰ ਨੈ ਪਾਯੋ ॥

so lakh tavan chor nai paayo ||

Once, a Rattan Singh came on that route and the thief saw him.

ਤਾ ਕਹੁ ਕਹਿਯੋ ਬਸਤ੍ਰ ਤੁਮ ਡਾਰੋ ॥

taa kahu kahiyo basatr tum ddaaro ||

ਨਾਤਰ ਤੀਰ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਰੋ ॥੪॥

naatar teer kamaan sa(n)bhaaro ||4||

‘Either you take your clothes off or get ready with your bow and arrow to fight,’ (The thief told him).(4)

ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਜੋ ਤੀਰ ਚਲਾਵੈ ॥

ratan si(n)gh jo teer chalaavai ||

ਸੋਊ ਛੁਰਾ ਤੇ ਕਾਟਿ ਗਿਰਾਵੈ ॥

souoo chhuraa te kaaT giraavai ||

When Rattan Singh shot an arrow, he cut it off with a dagger.

ਉਨਸਠਿ ਤੀਰ ਛੋਰਿ ਤਿਨ ਕਹਿਯੋ ॥

aunasaTh teer chhor tin kahiyo ||

ਏਕ ਤੀਰ ਤਰਕਸ ਮਮ ਰਹਿਯੋ ॥੫॥

ek teer tarakas mam rahiyo ||5||

When he had shot fifty-nine arrows, he told, ‘Now, I am left with only one arrow in my quiver.(5)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਸੁਨੁ ਤਸਕਰ ਮੈ ਬਿਸਿਖ ਕੋ ਜਾ ਕੌ ਕੀਯੋ ਪ੍ਰਹਾਰ ॥

sun tasakar mai bisikh ko jaa kau keeyo prahaar ||

‘Listen, you the thief! want to make it clear to you,

ਆਜੁ ਲਗੇ ਚੂਕਿਯੋ ਨਹੀ ਸੁਨਿ ਲੈ ਬਚਨ ਹਮਾਰ ॥੬॥

aaj lage chookiyo nahee sun lai bachan hamaar ||6||

‘Whenever I shoot this arrow, I never miss my target.(6)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਮੈ ਜੇਤੇ ਤੁਹਿ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ॥

mai jete tuh teer chalaae ||

ਸੋ ਸਭ ਹੀ ਤੈ ਕਾਟਿ ਗਿਰਾਏ ॥

so sabh hee tai kaaT giraae ||

‘So far, all the arrow I shot, you have cut them.

ਅਬ ਚੇਰੌ ਚਿਤ ਭਯੋ ਹਮਾਰੋ ॥

ab cherau chit bhayo hamaaro ||

ਕਹੋ ਸੁ ਕਰਿਹੌ ਕਾਜਿ ਤਿਹਾਰੋ ॥੭॥

kaho su karihau kaaj tihaaro ||7||

‘I accept your dexterity. Now whatever you say I will do for you.(7)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਏਕ ਹੌਸ ਮਨ ਮਹਿ ਰਹੀ ਸੋ ਤੁਹਿ ਕਹੌ ਸੁਨਾਇ ॥

ek hauas man meh rahee so tuh kahau sunai ||

‘But there is one ambition of mine which I must express it to you,

ਜਿਹ ਭਾਖੈ ਮਾਰੌ ਤਿਸੈ ਦੀਜੈ ਕਛੂ ਬਤਾਇ ॥੮॥

jeh bhaakhai maarau tisai dheejai kachhoo batai ||8||

‘I wish to kill anyone whom you may like me to.’(8)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਯੌ ਸੁਨਿ ਚੋਰ ਅਧਿਕ ਸੁਖ ਪਾਯੋ ॥

yau sun chor adhik sukh paayo ||

The thief was much pleased to hear this.

ਏਕ ਪਤ੍ਰ ਕਰਿ ਸਾਥ ਬਤਾਯੋ ॥

ek patr kar saath bataayo ||

To convey his concurrence, he lifted his arm.

ਜਬ ਤਾ ਕੀ ਤਿਨ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਚੁਰਾਈ ॥

jab taa kee tin dhirasaT churaiee ||

As soon as he drifted his eyes (towards his hand), he pierced the

ਤਨਿ ਗਾਸੀ ਤਿਹ ਮਰਮ ਲਗਾਈ ॥੯॥

tan gaasee teh maram lagaiee ||9||

sharp edge of arrow into his heart.(9)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਇਹ ਛਲ ਭਏ ਖਲ ਕੀ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਬਚਾਇ ॥

ratan si(n)gh ieh chhal bhe khal kee dhirasaT bachai ||

Rattan Singh had played this trick as soon as his eyes drifted,

ਮਰਮ ਸਥਲ ਮਾਰਿਯੋ ਬਿਸਿਖ ਦੀਨੋ ਤਾਹਿ ਗਿਰਾਇ ॥੧੦॥

maram sathal maariyo bisikh dheeno taeh girai ||10||

And killed him through the sharp edge ofthe arrow.(10)(1)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਪੁਰਖ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਇਕ ਸੌ ਸਾਤਈਸਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧੨੭॥੨੪੮੯॥ਅਫਜੂੰ॥

eit sree charitr pakhayaane purakh charitre ma(n)tree bhoop sa(n)baadhe ik sau saatieesavo charitr samaapatam sat subham sat ||127||2489||afajoo(n)||

127th Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed With Benediction. (127)(2487)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਮਾਰਵਾਰ ਕੇ ਦੇਸ ਮੈ ਉਗ੍ਰ ਦਤ ਇਕ ਰਾਵ ॥

maaravaar ke dhes mai ugr dhat ik raav ||

In the country of Marwar, Raja Uger Datt used to live.

ਕੋਪ ਜਗੇ ਪਾਵਕ ਮਨੋ ਸੀਤਲ ਸਲਿਲ ਸੁਭਾਵ ॥੧॥

kop jage paavak mano seetal salil subhaav ||1||

When angry, he was as fierce as fire but when calm, he was like water.(1)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਧਰਵਾਰਨ ਤਾ ਕੋ ਧਨ ਮਾਰਿਯੋ ॥

dharavaaran taa ko dhan maariyo ||

ਪੁਰੀ ਆਇ ਪਾਲਕਨ ਪੁਕਾਰਿਯੋ ॥

puree aai paalakan pukaariyo ||

When the enemy took away their wealth (of the animals), the herdsman came to the town and raised hue and cry.

ਅਗਨਤ ਢੋਲ ਨਗਾਰੇ ਬਾਜੇ ॥

aganat ddol nagaare baaje ||

ਕੌਚ ਪਹਿਰਿ ਸੂਰਮਾ ਬਿਰਾਜੇ ॥੨॥

kauach pahir sooramaa biraaje ||2||

The drums were beaten and many courageous ones came out holding their spears and daggers.(2)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਬਜਿਯੋ ਜੂਝਊਆ ਦੁਹੂੰ ਦਿਸਿ ਸੂਰਾ ਭਯੋ ਸੁਰੰਗ ॥

bajiyo joojhuooaa dhuhoo(n) dhis sooraa bhayo sura(n)g ||

From both sides war drums were pounded and the valiant ones swarmed in full swings.

ਪਖਰਾਰੇ ਨਾਚਤ ਭਏ ਕਾਤਰ ਭਏ ਕੁਰੰਗ ॥੩॥

pakharaare naachat bhe kaatar bhe kura(n)g ||3||

Their galloping horses made even the deer to feel humble.(3)

ਭੁਜੰਗ ਛੰਦ ॥

bhuja(n)g chha(n)dh ||

Bhujang Chhand

ਮਹਾਬੀਰ ਗਾਜੇ ਮਹਾ ਕੋਪ ਕੈ ਕੈ ॥

mahaabeer gaaje mahaa kop kai kai ||

ਤਿਸੀ ਛੇਤ੍ਰ ਛਤ੍ਰੀਨ ਕੋ ਛਿਪ੍ਰ ਛੈ ਕੈ ॥

tisee chhetr chhatreen ko chhipr chhai kai ||

The gallant ones seeing the Kashatris in the war, roared and they

ਬ੍ਰਛੀ ਬਾਨ ਬਜ੍ਰਾਨ ਕੇ ਵਾਰ ਕੀਨੇ ॥

brachhee baan bajraan ke vaar keene ||

ਕਿਤੇ ਖੇਤ ਮਾਰੇ ਕਿਤੇ ਛਾਡਿ ਦੀਨੇ ॥੪॥

kite khet maare kite chhaadd dheene ||4||

faced each other with spears and arrows as hard as stones. (4)

ਕਿਤੇ ਖਿੰਗ ਖੰਗੇ ਕਿਤੇ ਖੇਤ ਮਾਰੇ ॥

kite khi(n)g kha(n)ge kite khet maare ||

ਘੁਰੇ ਘੋਰ ਬਾਜੰਤ੍ਰ ਮਾਰੂ ਨਗਾਰੇ ॥

ghure ghor baaja(n)tr maaroo nagaare ||