Ang 939

ਰਾਝਨ ਹੀਰ ਪ੍ਰੇਮ ਮੈ ਰਹੈ ਏਕ ਹੀ ਹੋਇ ॥

raajhan heer prem mai rahai ek hee hoi ||

The love of Ranjha and Heer became synonymous of oneness.

ਕਹਿਬੇ ਕੌ ਤਨ ਏਕ ਹੀ ਲਹਿਬੇ ਕੋ ਤਨ ਦੋਇ ॥੨੬॥

kahibe kau tan ek hee lahibe ko tan dhoi ||26||

Although they were two bodies, they were one (in soul).(26)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਐਸੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਕੀ ਭਈ ॥

aaisee preet pirayaa kee bhiee ||

ਸਿਗਰੀ ਬਿਸਰਿ ਤਾਹਿ ਸੁਧਿ ਗਈ ॥

sigaree bisar taeh sudh giee ||

Inbueded in love, she was totally engrossed in the passion for her sweetheart.

ਰਾਝਾ ਜੂ ਕੇ ਰੂਪ ਉਰਝਾਨੀ ॥

raajhaa joo ke roop urajhaanee ||

ਲੋਕ ਲਾਜ ਤਜਿ ਭਈ ਦਿਵਾਨੀ ॥੨੭॥

lok laaj taj bhiee dhivaanee ||27||

Entangled in Ranjha’s demean our she began to disregarded the normal social etiquettes.(27)

ਤਬ ਚੂਚਕ ਇਹ ਭਾਤਿ ਬਿਚਾਰੀ ॥

tab choochak ieh bhaat bichaaree ||

ਯਹ ਕੰਨ੍ਯਾ ਨਹਿ ਜਿਯਤ ਹਮਾਰੀ ॥

yeh ka(n)nayaa neh jiyat hamaaree ||

(Then) Choochak (the father) thought his daughter wouldn’t survive.

ਅਬ ਹੀ ਯਹ ਖੇਰਾ ਕੋ ਦੀਜੈ ॥

ab hee yeh kheraa ko dheejai ||

ਯਾ ਮੈ ਤਨਿਕ ਢੀਲ ਨਹਿ ਕੀਜੈ ॥੨੮॥

yaa mai tanik ddeel neh keejai ||28||

She should immediately be endowed to Khere (in-laws) without any delay.(28)

ਖੇਰਹਿ ਬੋਲ ਤੁਰਤੁ ਤਿਹ ਦਯੋ ॥

khereh bol turat teh dhayo ||

ਰਾਝਾ ਅਤਿਥ ਹੋਇ ਸੰਗ ਗਯੋ ॥

raajhaa atith hoi sa(n)g gayo ||

Instantly, a messenger was sent and Ranjha accompanied disguised as an ascetic.

ਮਾਗਤ ਭੀਖ ਘਾਤ ਜਬ ਪਾਯੋ ॥

maagat bheekh ghaat jab paayo ||

ਲੈ ਤਾ ਕੋ ਸੁਰ ਲੋਕ ਸਿਧਾਯੋ ॥੨੯॥

lai taa ko sur lok sidhaayo ||29||

During his begging, when he found opportunity, he took Heer and departed for the domain of death.(29)

ਰਾਝਾ ਹੀਰ ਮਿਲਤ ਜਬ ਭਏ ॥

raajhaa heer milat jab bhe ||

ਚਿਤ ਕੇ ਸਕਲ ਸੋਕ ਮਿਟਿ ਗਏ ॥

chit ke sakal sok miT ge ||

When Ranjha and Heer had met, they had found bliss.

ਹਿਯਾ ਕੀ ਅਵਧਿ ਬੀਤਿ ਜਬ ਗਈ ॥

hiyaa kee avadh beet jab giee ||

ਬਾਟਿ ਦੁਹੂੰ ਸੁਰ ਪੁਰ ਕੀ ਲਈ ॥੩੦॥

baaT dhuhoo(n) sur pur kee liee ||30||

All their afflictions were eliminated and they departed for the heavens.(30)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਰਾਝਾ ਭਯੋ ਸੁਰੇਸ ਤਹ ਭਈ ਮੈਨਕਾ ਹੀਰ ॥

raajhaa bhayo sures teh bhiee mainakaa heer ||

Ranjha turned into god Indra and Heer became Maneka,

ਯਾ ਜਗ ਮੈ ਗਾਵਤ ਸਦਾ ਸਭ ਕਬਿ ਕੁਲ ਜਸ ਧੀਰ ॥੩੧॥

yaa jag mai gaavat sadhaa sabh kab kul jas dheer ||31||

And all the revered poets sang the songs in their praise.(31)(1)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਅਠਾਨਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੯੮॥੧੮੨੮॥ਅਫਜੂੰ॥

eit sree charitr pakhayaane tirayaa charitre ma(n)tree bhoop sa(n)baadhe aThaanavo charitr samaapatam sat subham sat ||98||1828||afajoo(n)||

Ninety-eighth Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed with Benediction. (98)(1828)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਪੋਠੋਹਾਰਿ ਨਾਰਿ ਇਕ ਰਹੈ ॥

poThohaar naar ik rahai ||

ਰੁਦ੍ਰ ਕਲਾ ਤਾ ਕੋ ਜਗ ਕਹੈ ॥

rudhr kalaa taa ko jag kahai ||

In the country of Puthohar, a woman used to live, who was known as Ruder Kala.

ਤਿਹ ਗ੍ਰਿਹ ਰੋਜ ਖੁਦਾਈ ਆਵੈ ॥

teh gireh roj khudhaiee aavai ||

ਧਨ ਡਰ ਪਾਇ ਤਾਹਿ ਲੈ ਜਾਵੈ ॥੧॥

dhan ddar pai taeh lai jaavai ||1||

Every day some (Muslim) priests used to come to her and take her wealth away after threatening her.(1)

ਇਕ ਦਿਨ ਇਨ ਕਛੁ ਧਨੁ ਨਹਿ ਦਯੋ ॥

eik dhin in kachh dhan neh dhayo ||

ਕੋਪ ਖਦਾਇਨ ਕੇ ਮਨ ਭਯੋ ॥

kop khadhain ke man bhayo ||

Once, when she had been left with no money, the Maulana priests flew into a rage.

ਸਭ ਹੀ ਹਾਥ ਕੁਰਾਨ ਉਠਾਏ ॥

sabh hee haath kuraan uThaae ||

ਮਿਲਿ ਗਿਲਿ ਭਵਨ ਤਵਨ ਕੇ ਆਏ ॥੨॥

mil gil bhavan tavan ke aae ||2||

They got together and came to her house.(2)

ਹਾਨਤ ਕਹਿਯੋ ਨਬੀ ਕੀ ਕਰੀ ॥

haanat kahiyo nabee kee karee ||

ਯਹ ਸੁਨਿ ਬਚਨ ਨਾਰਿ ਅਤਿ ਡਰੀ ॥

yeh sun bachan naar at ddaree ||

(They said) ‘You have insulted the Prophet Mohammed,’ she was dreaded to hear this.

ਤਿਨ ਕੋ ਸਦਨ ਬੀਚ ਬੈਠਾਯੋ ॥

tin ko sadhan beech baiThaayo ||

ਖਾਨ ਮੁਹਬਤ ਸਾਥ ਜਤਾਯੋ ॥੩॥

khaan muhabat saath jataayo ||3||

She invited them and requested them to be seated and, then, sent message to Mohabat Khan (the ruler of the place).(3)

ਤਾ ਕੇ ਤੁਰਤ ਪਯਾਦੇ ਆਏ ॥

taa ke turat payaadhe aae ||

ਇਕ ਗ੍ਰਿਹ ਮੈ ਬੈਠਾਇ ਛਿਪਾਏ ॥

eik gireh mai baiThai chhipaae ||

Then the Turk (Muslim) spies came and she accommodated them secretly in a room there.

ਖਾਨਾ ਭਲੋ ਤਿਨਾਗੇ ਰਾਖ੍ਯੋ ॥

khaanaa bhalo tinaage raakhayo ||

ਆਪੁ ਖਦਾਇਨ ਸੋ ਯੋ ਭਾਖ੍ਯੋ ॥੪॥

aap khadhain so yo bhaakhayo ||4||

They (the raiders) were already there; she had served them the dainty foods. What she said, follows:(4)

ਹਾਨਤ ਮੈ ਨ ਨਬੀ ਕੀ ਕਰੀ ॥

haanat mai na nabee kee karee ||

ਮੋ ਤੌ ਕਹੋ ਚੂਕ ਕਾ ਪਰੀ ॥

mo tau kaho chook kaa paree ||

‘I have not insulted the prophet. Where else could I have gone wrong?

ਤਾ ਕੀ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਮੈ ਕਰੋ ॥

taa kee jo ni(n)dhaa mai karo ||

ਅਪਨੇ ਮਾਰਿ ਕਟਾਰੀ ਮਰੋ ॥੫॥

apane maar kaTaaree maro ||5||

‘If I have insult Him, I will kill myself with a dagger.(5)

ਜੋ ਕਛੁ ਲੈਨੋ ਹੋਇ ਸੁ ਲੀਜੈ ॥

jo kachh laino hoi su leejai ||

ਹਾਨਤ ਕੋ ਮੁਹਿ ਦੋਸੁ ਨ ਦੀਜੈ ॥

haanat ko muh dhos na dheejai ||

‘Whatever you want, you take away from me but don’t accuse me for blasphemy.’

ਬਿਹਸਿ ਖੁਦਾਇਨ ਬਚਨ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥

bihas khudhain bachan uchaariyo ||

ਧਨ ਲਾਲਚ ਹਮ ਚਰਿਤ ਸੁ ਧਾਰਿਯੋ ॥੬॥

dhan laalach ham charit su dhaariyo ||6||

Then they said jovially, ‘We had devised this to pillage money out of you.(6)