Ang 892

ਨਊਆ ਸੁਤ ਤਿਹ ਭੇਖ ਬਨਾਯੋ ॥

nuooaa sut teh bhekh banaayo ||

ਦੇ ਬੁਗਚਾ ਸੁਤ ਸਾਹੁ ਚਲਾਯੋ ॥

dhe bugachaa sut saahu chalaayo ||

The barber’s son disguised himself and giving him his bundle made him to walk.

ਤਾ ਕੋ ਅਤਿ ਹੀ ਚਿਤ ਹਰਖਾਨੋ ॥

taa ko at hee chit harakhaano ||

ਸਾਹੁ ਪੁਤ੍ਰ ਕਛੁ ਭੇਦ ਨ ਜਾਨੋ ॥੭॥

saahu putr kachh bhedh na jaano ||7||

He felt very happy but the Shah’s son could not understand the secret.(7)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਚਲਤ ਚਲਤ ਸਸੁਰਾਰਿ ਕੌ ਗਾਵ ਪਹੂੰਚ੍ਯੋ ਆਇ ॥

chalat chalat sasuraar kau gaav pahoo(n)chayo aai ||

Walking and walking they reached the village of the in-laws.

ਉਤਰਿ ਨ ਤਿਹ ਸੁਤ ਸਾਹੁ ਕੋ ਹੈ ਪਰ ਲਿਯੋ ਚਰਾਇ ॥੮॥

autar na teh sut saahu ko hai par liyo charai ||8||

But he did not dismount and did not let him (the Shah’s son) to mount.(8)

ਸਾਹੁ ਪੁਤ੍ਰ ਤਿਹ ਕਹਿ ਰਹਿਯੋ ਲਯੋ ਨ ਤੁਰੈ ਚਰਾਇ ॥

saahu putr teh keh rahiyo layo na turai charai ||

The Shah’s son insisted but he did not let him ride the horse.

ਸਾਹੁ ਪੁਤ੍ਰ ਲਖਿ ਤਿਹ ਧਨੀ ਸਕਲ ਮਿਲਤ ਭੇ ਆਇ ॥੯॥

saahu putr lakh teh dhanee sakal milat bhe aai ||9||

(People) came and met assuming the barber’s son to be the Shah’s son.(9)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਸਾਹੁ ਪੁਤ੍ਰ ਨਊਆ ਕਰਿ ਮਾਨ੍ਯੋ ॥

saahu putr nuooaa kar maanayo ||

ਨਊਆ ਸੁਤ ਸੁਤ ਸਾਹੁ ਪਛਾਨ੍ਯੋ ॥

nuooaa sut sut saahu pachhaanayo ||

They acknowledged the Shah’s son as the barber’s son and the barber’s son as the Shah’s.

ਅਤਿ ਲਜਾਇ ਮਨ ਮੈ ਵਹੁ ਰਹਿਯੋ ॥

at lajai man mai vahu rahiyo ||

ਤਿਨ ਪ੍ਰਤਿ ਕਛੂ ਬਚਨ ਨਹਿ ਕਹਿਯੋ ॥੧੦॥

tin prat kachhoo bachan neh kahiyo ||10||

He was very much ashamed but he could not say any thing to contradict.(10)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਨਊਆ ਸੁਤ ਕੋ ਸਾਹੁ ਕੀ ਦੀਨੀ ਬਧੂ ਮਿਲਾਇ ॥

nuooaa sut ko saahu kee dheenee badhoo milai ||

The Shah’s son was received as the barber’s son,

ਸਾਹੁ ਪੁਤ੍ਰ ਸੋ ਯੌ ਕਹਿਯੋ ਦੁਆਰੇ ਬੈਠਹੁ ਜਾਇ ॥੧੧॥

saahu putr so yau kahiyo dhuaare baiThahu jai ||11||

And the Shah’s son was told to go and sit out side on the door step.(11)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਤਬ ਨਊਆ ਯੌ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ ॥

tab nuooaa yau bachan uchaare ||

ਕਹੌ ਕਾਜ ਇਹ ਕਰੋ ਹਮਾਰੇ ॥

kahau kaaj ieh karo hamaare ||

The Shah’s son asked, ‘Please do me a favour.

ਬਹੁ ਬਕਰੀ ਤਿਹ ਦੇਹੁ ਚਰਾਵੈ ॥

bahu bakaree teh dheh charaavai ||

ਦਿਵਸ ਚਰਾਇ ਰਾਤਿ ਘਰ ਆਵੈ ॥੧੨॥

dhivas charai raat ghar aavai ||12||

‘Give him a few goats. He will take them out for grazing and will come back in the evening.’(12)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਸਾਹੁ ਪੁਤ੍ਰ ਛੇਰੀ ਲਏ ਬਨ ਮੈ ਭਯੋ ਖਰਾਬ ॥

saahu putr chheree le ban mai bhayo kharaab ||

Thus the Shah’s son roamed around in the jungle,

ਸੂਕਿ ਦੂਬਰੋ ਤਨ ਭਯੋ ਹੇਰੇ ਲਜਤ ਰਬਾਬ ॥੧੩॥

sook dhoobaro tan bhayo here lajat rabaab ||13||

And got weaker and weaker with the shame.(13)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਅਤਿ ਦੁਰਬਲ ਜਬ ਤਾਹਿ ਨਿਹਾਰਿਯੋ ॥

at dhurabal jab taeh nihaariyo ||

ਤਬ ਨਊਆ ਸੁਤ ਬਚਨ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥

tab nuooaa sut bachan uchaariyo ||

When he saw him getting very week, the barber’s son asked,

ਏਕ ਖਾਟ ਯਾ ਕੋ ਅਬ ਦੀਜੈ ॥

ek khaaT yaa ko ab dheejai ||

ਮੇਰੋ ਕਹਿਯੋ ਬਚਨ ਯਹ ਕੀਜੈ ॥੧੪॥

mero kahiyo bachan yeh keejai ||14||

‘Give him a bed, and every body must do what I say.’(14)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਖਾਟ ਸਾਹੁ ਕੋ ਪੁਤ੍ਰ ਲੈ ਅਧਿਕ ਦੁਖ੍ਯ ਭਯੋ ਚਿਤ ॥

khaaT saahu ko putr lai adhik dhukhay bhayo chit ||

Taking the bed Shah’s son was very much afflicted.

ਗਹਿਰੇ ਬਨ ਮੈ ਜਾਇ ਕੈ ਰੋਵਤ ਪੀਟਤ ਨਿਤ ॥੧੫॥

gahire ban mai jai kai rovat peeTat nit ||15||

And every day went to the jungle to cry and wallop himself.(15)

ਮਹਾ ਰੁਦ੍ਰ ਅਰੁ ਪਾਰਬਤੀ ਜਾਤ ਹੁਤੈ ਨਰ ਨਾਹਿ ॥

mahaa rudhr ar paarabatee jaat hutai nar naeh ||

Once (god) Shiva and (his consort) Parvatti were passing-by there.

ਤਾ ਕੋ ਦੁਖਿਤ ਬਿਲੋਕਿ ਕੈ ਦਯਾ ਭਈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੧੬॥

taa ko dhukhit bilok kai dhayaa bhiee man maeh ||16||

Watching him in agony, they took pity on him.(16)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਦਯਾ ਮਾਨ ਯੌ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ ॥

dhayaa maan yau bachan uchaare ||

ਸੁਨਹੁ ਸਾਹੁ ਕੇ ਸੁਤ ਦੁਖ੍ਰਯਾਰੇ ॥

sunahu saahu ke sut dhukhrayaare ||

Being compassionate they said, ‘Listen, you, the distressed son of the Shah,

ਜਾਇ ਚਮਰੁ ਤੂ ਤੂ ਮੁਖ ਕਹਿ ਹੈ ॥

jai chamar too too mukh keh hai ||

ਛੇਰੀ ਲਗੀ ਭੂੰਮ ਮੈ ਰਹਿ ਹੈ ॥੧੭॥

chheree lagee bhoo(n)m mai reh hai ||17||

‘Which ever the goat you would order to get stuck, that will go to sleep.(17)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਜਬੈ ਉਝਰੁ ਤੂ ਭਾਖਿ ਹੈ ਤੁਰਤ ਵਹੈ ਛੁਟਿ ਜਾਇ ॥

jabai ujhar too bhaakh hai turat vahai chhuT jai ||

‘And whenever you would say, get up,

ਜਬ ਲਗਿਯੋ ਕਹਿ ਹੈ ਨਹੀ ਮਰੈ ਧਰਨਿ ਲਪਟਾਇ ॥੧੮॥

jab lagiyo keh hai nahee marai dharan lapaTai ||18||

The goat will get up and would not be dead.’(8)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਜਬੈ ਚਮਰੁ ਤੂ ਵਹਿ ਮੁਖ ਕਹੈ ॥

jabai chamar too veh mukh kahai ||

ਚਿਮਟਿਯੋ ਅਧਰ ਧਰਨਿ ਸੋ ਰਹੈ ॥

chimaTiyo adhar dharan so rahai ||

Now whenever he said, get stuck, it (goat) would lie down.

ਸਾਚੁ ਬਚਨ ਸਿਵ ਕੋ ਜਬ ਭਯੋ ॥

saach bachan siv ko jab bhayo ||

ਤਬ ਤਿਹ ਚਿਤ ਯਹ ਠਾਟ ਠਟ੍ਰਯੋ ॥੧੯॥

tab teh chit yeh ThaaT ThaTrayo ||19||

As Shiva’s words were coming true, he decided to play this trick.(19)