Ang 550

ਸੰਧਿ ਜਰਾ ਹੂ ਕੋ ਸੈਨ ਮਥਿਓ ਅਰੁ ਸਤ੍ਰਨ ਕੋ ਜਿਹ ਮਾਨਹਿ ਟਾਰਿਓ ॥

sa(n)dh jaraa hoo ko sain mathio ar satran ko jeh maaneh Taario ||

ਤਿਉ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਸਾਧਨ ਕੇ ਪੁਨਿ ਚਾਹਤ ਹੈ ਸਭ ਪਾਪਨ ਟਾਰਿਓ ॥੨੪੮੧॥

tiau biraj naik saadhan ke pun chaahat hai sabh paapan Taario ||2481||

The way in which the army of Jarasandh was churned and his pride was shattered, in the same way, Krishna wants to finish all the sins of those women.2481.

ਜੋ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਕੇ ਰੁਚ ਸੋ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਫੁਨਿ ਗੀਤਨ ਗੈ ਹੈ ॥

jo biraj naik ke ruch so kab sayaam bhanai fun geetan gai hai ||

ਚਾਤੁਰਤਾ ਸੰਗ ਜੋ ਹਰਿ ਕੋ ਜਸੁ ਬੀਚ ਕਬਿਤਨ ਕੇ ਸੁ ਬਨੈ ਹੈ ॥

chaaturataa sa(n)g jo har ko jas beech kabitan ke su banai hai ||

Whosoever will sing the songs of Krishna with love, describe his glory in a nice way in poetry,

ਅਉਰਨ ਤੇ ਸੁਨਿ ਜੋ ਚਰਚਾ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਕੋ ਮਨ ਭੀਤਰ ਦੈ ਹੈ ॥

aauran te sun jo charachaa har kee har ko man bheetar dhai hai ||

ਸੋ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਧਰਿ ਕੈ ਤਨ ਯਾ ਭਵ ਭੀਤਰ ਫੇਰਿ ਨ ਐ ਹੈ ॥੨੪੮੨॥

so kab sayaam bhanai dhar kai tan yaa bhav bheetar fer na aai hai ||2482||

Discuss in his mind about the Lord on listening about Him from others, the poet Shyam says that he will not assume another body and transmigrate.2482.

ਜੋ ਉਪਮਾ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਕੀ ਗਾਇ ਹੈ ਅਉਰ ਕਬਿਤਨ ਬੀਚ ਕਰੈਗੇ ॥

jo upamaa birajanaath kee gai hai aaur kabitan beech karaige ||

ਪਾਪਨ ਕੀ ਤੇਊ ਪਾਵਕ ਮੈ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਕਬਹੂੰ ਨ ਜਰੈਗੇ ॥

paapan kee teuoo paavak mai kab sayaam bhanai kabahoo(n) na jaraige ||

Those who will sing the praises of Krishna and narrate him in poetry, will never burn in the fire of sin

ਚਿੰਤ ਸਭੈ ਮਿਟ ਹੈ ਜੁ ਰਹੀ ਛਿਨ ਮੈ ਤਿਨ ਕੇ ਅਘ ਬ੍ਰਿੰਦ ਟਰੈਗੇ ॥

chi(n)t sabhai miT hai ju rahee chhin mai tin ke agh bira(n)dh Taraige ||

All their anxieties will be destroyed and all their sins will end collectively

ਜੇ ਨਰ ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਕੇ ਪਰਸੇ ਪਗ ਤੇ ਨਰ ਫੇਰਿ ਨ ਦੇਹ ਧਰੈਗੇ ॥੨੪੮੩॥

je nar sayaam joo ke parase pag te nar fer na dheh dharaige ||2483||

That person, who will touch the feet of Krishna, he will never assume the body again.2483.

ਜੋ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਕੋ ਰੁਚਿ ਸੋ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਫੁਨਿ ਜਾਪੁ ਜਪੈ ਹੈ ॥

jo biraj naik ko ruch so kab sayaam bhanai fun jaap japai hai ||

ਜੋ ਤਿਹ ਕੇ ਹਿਤ ਕੈ ਮਨ ਮੈ ਬਹੁ ਮੰਗਨ ਲੋਗਨ ਕਉ ਧਨ ਦੈ ਹੈ ॥

jo teh ke hit kai man mai bahu ma(n)gan logan kau dhan dhai hai ||

He, who will repeat the name of Krishna with love, who will give wealth etc. to the person remembering him,

ਜੋ ਤਜਿ ਕਾਜ ਸਭੈ ਘਰ ਕੇ ਤਿਹ ਪਾਇਨ ਕੇ ਚਿਤ ਭੀਤਰ ਦੈ ਹੈ ॥

jo taj kaaj sabhai ghar ke teh pain ke chit bheetar dhai hai ||

ਭੀਤਰ ਤੇ ਅਬ ਯਾ ਜਗ ਕੇ ਅਘ ਬ੍ਰਿੰਦਨ ਬੀਰ ਬਿਦਾ ਕਰਿ ਜੈ ਹੈ ॥੨੪੮੪॥

bheetar te ab yaa jag ke agh bira(n)dhan beer bidhaa kar jai hai ||2484||

Who will absorb his mind in the feet of Krishna, abandoning all the tasks of the householder, then all the sins of the world will bid adieu to his mind.2484.

ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਓ ਨ ਕੀਓ ਬਹੁਤੋ ਤਪ ਕਸਟ ਸਹਿਓ ਤਨ ਕੋ ਅਤਿ ਤਾਯੋ ॥

prem keeo na keeo bahuto tap kasaT sahio tan ko at taayo ||

Though one was not absorbed in love, he endured many suffering on his body and performed austerities

ਕਾਸੀ ਮੈ ਜਾਇ ਪੜਿਓ ਅਤਿ ਹੀ ਬਹੁ ਬੇਦਨ ਕੋ ਕਰਿ ਸਾਰ ਨ ਆਯੋ ॥

kaasee mai jai paRio at hee bahu bedhan ko kar saar na aayo ||

Though he received instructions about eh recitation of the Vedas at Kashi, but did not comprehend its essence

ਦਾਨ ਦੀਏ ਬਸਿ ਹ੍ਵੈ ਗਯੋ ਸ੍ਯਾਮ ਸਭੈ ਅਪਨੋ ਤਿਨ ਦਰਬ ਗਵਾਯੋ ॥

dhaan dhe'ee bas havai gayo sayaam sabhai apano tin dharab gavaayo ||

ਅੰਤ੍ਰਿ ਕੀ ਰੁਚਿ ਕੈ ਹਰਿ ਸਿਉ ਜਿਹ ਹੇਤ ਕੀਓ ਤਿਨ ਹੂ ਹਰਿ ਪਾਯੋ ॥੨੪੮੫॥

a(n)tr kee ruch kai har siau jeh het keeo tin hoo har paayo ||2485||

Though thinking this he gave in charity all his wealth that the Lord will be pleased, but he who has loved the Lord from the core of his heart, he could only realise the Lord.2485.

ਕਾ ਭਯੋ ਜੋ ਬਕ ਲੋਚਨ ਮੂੰਦ ਕੈ ਬੈਠਿ ਰਹਿਓ ਜਗ ਭੇਖ ਦਿਖਾਏ ॥

kaa bhayo jo bak lochan moo(n)dh kai baiTh rahio jag bhekh dhikhaae ||

What then, if some crane-like devotee had been performing heresy by closing his eyes and showing it to the people

ਮੀਨ ਫਿਰਿਓ ਜਲ ਨ੍ਰਹਾਤ ਸਦਾ ਤੁ ਕਹਾ ਤਿਹ ਕੇ ਕਰਿ ਮੋ ਹਰਿ ਆਏ ॥

meen firio jal nrahaat sadhaa ta kahaa teh ke kar mo har aae ||

Someone might have been taking bath at all the pilgrim-stations like a fish, has he ever been able to realise the Lord?

ਦਾਦੁਰ ਜੋ ਦਿਨ ਰੈਨਿ ਰਟੈ ਸੁ ਬਿਹੰਗ ਉਡੈ ਤਨਿ ਪੰਖ ਲਗਾਏ ॥

dhaadhur jo dhin rain raTai su biha(n)g uddai tan pa(n)kh lagaae ||

ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਇਹ ਸੰਤ ਸਭਾ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹੂ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਰਿਝਾਏ ॥੨੪੮੬॥

sayaam bhanai ieh sa(n)t sabhaa bin prem kahoo birajanaath rijhaae ||2486||

The frogs croak day and night, the birds always fly, but the poet Shyam says that inspite of repeating (the Name) and running hither and thither, none has been able to please Krishna without love.2486.

ਲਾਲਚ ਜੋ ਧਨ ਕੇ ਕਿਨਹੂ ਜੁ ਪੈ ਗਾਇ ਭਲੈ ਪ੍ਰਭ ਗੀਤ ਸੁਨਾਯੋ ॥

laalach jo dhan ke kinahoo ju pai gai bhalai prabh geet sunaayo ||

ਨਾਚ ਨਚਿਓ ਨ ਖਚਿਓ ਤਿਹ ਮੈ ਹਰਿ ਲੋਕ ਅਲੋਕ ਕੋ ਪੈਡ ਨ ਪਾਯੋ ॥

naach nachio na khachio teh mai har lok alok ko paidd na paayo ||

He, who eulogises the Lord, coveting for wealth, and dances without loving Him, he could not realise the path leading towards the Lord

ਹਾਸ ਕਰਿਓ ਜਗ ਮੈ ਆਪੁਨੋ ਸੁਪਨੇ ਹੂ ਨ ਗਿਆਨ ਕੋ ਤਤੁ ਜਨਾਯੋ ॥

haas kario jag mai aapuno supane hoo na giaan ko tat janaayo ||

He, who passed all his life in mere sporting, and did not know the essence of knowledge, he also could not realise the Lord

ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਨਾ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਕਰਿ ਕਾਹੂ ਕੇ ਮੈ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਆਯੋ ॥੨੪੮੭॥

prem binaa kab sayaam bhanai kar kaahoo ke mai biraj naik aayo ||2487||

How can one realise Lord Krishna, without loving Him?2487.

ਹਾਰਿ ਚਲੇ ਗ੍ਰਿਹ ਆਪਨੇ ਕੋ ਬਨ ਮੋ ਬਹੁਤੋ ਤਿਨ ਧਿਆਨ ਲਗਾਏ ॥

haar chale gireh aapane ko ban mo bahuto tin dhiaan lagaae ||

Those who meditate in the forest, they ultimately, getting tired, come back to their homes

ਸਿਧ ਸਮਾਧਿ ਅਗਾਧਿ ਕਥਾ ਮੁਨਿ ਖੋਜ ਰਹੇ ਹਰਿ ਹਾਥਿ ਨ ਆਏ ॥

sidh samaadh agaadh kathaa mun khoj rahe har haath na aae ||

The adepts and the sages have been seeking the Lord through contemplation, but that Lord could not be realised by anyone

ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਸਭ ਬੇਦ ਕਤੇਬਨ ਸੰਤਨ ਕੇ ਮਤਿ ਯੌ ਠਹਰਾਏ ॥

sayaam bhanai sabh bedh kateban sa(n)tan ke mat yau Thaharaae ||

ਭਾਖਤ ਹੈ ਕਬਿ ਸੰਤ ਸੁਨੋ ਜਿਹ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਏ ਤਿਹ ਸ੍ਰੀਪਤਿ ਪਾਏ ॥੨੪੮੮॥

bhaakhat hai kab sa(n)t suno jeh prem ke'ee teh sreepat paae ||2488||

All the Vedas, Katebs (Semitic Scriptures), and the saints say this that whosoever has loved the Lord, he has realized Him.2488.

ਛਤ੍ਰੀ ਕੋ ਪੂਤ ਹੌ ਬਾਮਨ ਕੋ ਨਹਿ ਕੈ ਤਪੁ ਆਵਤ ਹੈ ਜੁ ਕਰੋ ॥

chhatree ko poot hau baaman ko neh kai tap aavat hai ju karo ||

I am the son of a Kshatriya and not of a Brahmin who may instruct for performing severe austerities

ਅਰੁ ਅਉਰ ਜੰਜਾਰ ਜਿਤੋ ਗ੍ਰਿਹ ਕੋ ਤੁਹਿ ਤਿਆਗਿ ਕਹਾ ਚਿਤ ਤਾ ਮੈ ਧਰੋ ॥

ar aaur ja(n)jaar jito gireh ko tuh tiaag kahaa chit taa mai dharo ||

How can I absorb myself in the embarrassments of the world by leaving you

ਅਬ ਰੀਝਿ ਕੈ ਦੇਹੁ ਵਹੈ ਹਮ ਕਉ ਜੋਊ ਹਉ ਬਿਨਤੀ ਕਰ ਜੋਰਿ ਕਰੋ ॥

ab reejh kai dheh vahai ham kau jouoo hau binatee kar jor karo ||

Whatever request I am making with my folded hands, O Lord!

ਜਬ ਆਉ ਕੀ ਅਉਧ ਨਿਦਾਨ ਬਨੈ ਅਤਿ ਹੀ ਰਨ ਮੈ ਤਬ ਜੂਝਿ ਮਰੋ ॥੨੪੮੯॥

jab aau kee aaudh nidhaan banai at hee ran mai tab joojh maro ||2489||

Kindly be graceful and bestow this boon on me that when ever my end comes, that I may die fighting in the battlefield.2489.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਸਤ੍ਰਹ ਸੈ ਪੈਤਾਲਿ ਮਹਿ ਸਾਵਨ ਸੁਦਿ ਥਿਤਿ ਦੀਪ ॥

satreh sai paitaal meh saavan sudh thit dheep ||

In the year 1745 of the Vikrami era in the Sudi aspect of the moon in the month of Sawan,

ਨਗਰ ਪਾਵਟਾ ਸੁਭ ਕਰਨ ਜਮੁਨਾ ਬਹੈ ਸਮੀਪ ॥੨੪੯੦॥

nagar paavaTaa subh karan jamunaa bahai sameep ||2490||

In the town of Paonta at the auspicious hour, on banks of the flowing Yamuna, (this work has been completed).2490.

ਦਸਮ ਕਥਾ ਭਾਗੌਤ ਕੀ ਭਾਖਾ ਕਰੀ ਬਨਾਇ ॥

dhasam kathaa bhaagauat kee bhaakhaa karee banai ||

I have composed the discourse of the tenth part (Skandh) of Bhagavat in the vernacular

ਅਵਰ ਬਾਸਨਾ ਨਾਹਿ ਪ੍ਰਭ ਧਰਮ ਜੁਧ ਕੇ ਚਾਇ ॥੨੪੯੧॥

avar baasanaa naeh prabh dharam judh ke chai ||2491||

O Lord! I have no other desire and have only the zeal for the war fought on the basis of righteousness.2491.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਧੰਨਿ ਜੀਓ ਤਿਹ ਕੋ ਜਗ ਮੈ ਮੁਖ ਤੇ ਹਰਿ ਚਿਤ ਮੈ ਜੁਧੁ ਬਿਚਾਰੈ ॥

dha(n)n jeeo teh ko jag mai mukh te har chit mai judh bichaarai ||

Bravo to the soul of that person, who remembers the Lord through his mouth and reflects in his mind about the war of righteousness

ਦੇਹ ਅਨਿਤ ਨ ਨਿਤ ਰਹੈ ਜਸੁ ਨਾਵ ਚੜੈ ਭਵ ਸਾਗਰ ਤਾਰੈ ॥

dheh anit na nit rahai jas naav chaRai bhav saagar taarai ||

Who considers this body the war of righteousness, who considers this body as transient, ascends the boat of Lords’ praise a

ਧੀਰਜ ਧਾਮ ਬਨਾਇ ਇਹੈ ਤਨ ਬੁਧਿ ਸੁ ਦੀਪਕ ਜਿਉ ਉਜੀਆਰੈ ॥

dheeraj dhaam banai ihai tan budh su dheepak jiau ujeeaarai ||

ਗਿਆਨਹਿ ਕੀ ਬਢਨੀ ਮਨਹੁ ਹਾਥ ਲੈ ਕਾਤਰਤਾ ਕੁਤਵਾਰ ਬੁਹਾਰੈ ॥੨੪੯੨॥

giaaneh kee baddanee manahu haath lai kaatarataa kutavaar buhaarai ||2492||

Who makes this body as the abode of forbearance and enlightens it with the lamp of intellect and who taking the broom of knowledge in his hand sweeps away the rubbish of cowardice.2492.