Ang 530

ਨਾਰਦ ਰੁਕਮਿਨਿ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥਮ ਗ੍ਰਿਹ ਮੈ ਪਹੁਚਿਓ ਆਇ ॥

naaradh rukamin ke piratham gireh mai pahuchio aai ||

Narada reached the house of Rukmani, where Krishna was sitting

ਜਹਾ ਕਾਨ੍ਰਹ ਬੈਠੋ ਹੁਤੋ ਉਠਿ ਲਾਗੋ ਰਿਖਿ ਪਾਇ ॥੨੩੦੨॥

jahaa kaanreh baiTho huto uTh laago rikh pai ||2302||

He touched the feet of the sage.2302.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਦੂਸਰੇ ਮੰਦਿਰ ਭੀਤਰ ਨਾਰਦ ਜਾਤ ਭਯੋ ਤਿਹਿ ਸ੍ਯਾਮ ਨਿਹਾਰਿਯੋ ॥

dhoosare ma(n)dhir bheetar naaradh jaat bhayo teh sayaam nihaariyo ||

ਅਉਰ ਗਯੋ ਗ੍ਰਿਹ ਸ੍ਯਾਮ ਤਬੈ ਰਿਖਿ ਆਨੰਦ ਹ੍ਵੈ ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥

aaur gayo gireh sayaam tabai rikh aana(n)dh havai ieh bhaat uchaariyo ||

Krishna saw Narada entering the second house and he also went inside the house, where the sage delightfully said this,

ਪੇਖਿ ਭਯੋ ਸਭ ਹੂ ਗ੍ਰਿਹ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁ ਯੌ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮਹਿ ਗ੍ਰੰਥ ਸੁਧਾਰਿਯੋ ॥

pekh bhayo sabh hoo gireh sayaam su yau kab sayaameh gra(n)th sudhaariyo ||

“O Krishna! I am looking at you in all the directions in the house

ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਕੋ ਮਨ ਮੈ ਮੁਨਿ ਈਸ ਸਹੀ ਕਰਿ ਕੈ ਜਗਦੀਸ ਬਿਚਾਰਿਯੋ ॥੨੩੦੩॥

kaanreh joo ko man mai mun iees sahee kar kai jagadhees bichaariyo ||2303||

” Narada, in reality, considered Krishna as Lord-God.2303.

ਭਾਤਿ ਕਹੂ ਕਹੂ ਗਾਵਤ ਹੈ ਕਹੂ ਹਾਥਿ ਲੀਏ ਪ੍ਰਭੁ ਬੀਨ ਬਜਾਵੈ ॥

bhaat kahoo kahoo gaavat hai kahoo haath le'ee prabh been bajaavai ||

Somewhere Krishna is seen singing and somewhere playing on his vina holdint it in his hand

ਪੀਵਤ ਹੈ ਸੁ ਕਹੂ ਮਦਰਾ ਅਉ ਕਹੂ ਲਰਕਾਨ ਕੋ ਲਾਡ ਲਡਾਵੈ ॥

peevat hai su kahoo madharaa aau kahoo larakaan ko laadd laddaavai ||

Somewhere he is drinking wine and somewhere he is seen playing affectionately with children

ਜੁਧੁ ਕਰੈ ਕਹੂ ਮਲਨ ਸੋ ਕਹੂ ਨੰਦਗ ਹਾਥਿ ਲੀਏ ਚਮਕਾਵੈ ॥

judh karai kahoo malan so kahoo na(n)dhag haath le'ee chamakaavai ||

Somewhere he is fighting with the wrestlers and somewhere he is rotating the mace with his hand

ਇਉ ਹਰਿ ਕੇਲ ਕਰੈ ਤਿਹ ਠਾ ਜਿਹ ਕਉਤੁਕ ਕੋ ਕੋਊ ਪਾਰ ਨ ਪਾਵੈ ॥੨੩੦੪॥

eiau har kel karai teh Thaa jeh kautuk ko kouoo paar na paavai ||2304||

In this way, Krishna is engaged in this wondrous play, no one is comprehending the mystery of this play.2304.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਯੌ ਰਿਖਿ ਦੇਖਿ ਚਰਿਤ੍ਰ ਹਰਿ ਚਰਨ ਰਹਿਯੋ ਲਪਟਾਇ ॥

yau rikh dhekh charitr har charan rahiyo lapaTai ||

ਚਲਤ ਭਯੋ ਸਭ ਜਗਤ ਕੋ ਕਉਤਕ ਦੇਖੋ ਜਾਇ ॥੨੩੦੫॥

chalat bhayo sabh jagat ko kautak dhekho jai ||2305||

In this way, the sage seeing the wonderful conduct of the Lord, clung to his feet and then left in order to see the spectacle of the whole world.2305.

ਅਥ ਜਰਾਸੰਧਿ ਬਧ ਕਥਨੰ ॥

ath jaraasa(n)dh badh kathana(n) ||

Now begins the description of the killing of Jarasandh

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਬ੍ਰਹਮ ਮਹੂਰਤ ਸ੍ਯਾਮ ਉਠੈ ਉਠਿ ਨ੍ਰਹਾਇ ਹ੍ਰਿਦੈ ਹਰਿ ਧਿਆਨ ਧਰੈ ॥

braham mahoorat sayaam uThai uTh nrahai hiradhai har dhiaan dharai ||

Getting up at the time of meditation, Krishna concentrated on the Lord

ਫਿਰਿ ਸੰਧਯਹਿ ਕੈ ਰਵਿ ਹੋਤ ਉਦੈ ਸੁ ਜਲਾਜੁਲਿ ਦੈ ਅਰੁ ਮੰਤ੍ਰ ਰਰੈ ॥

fir sa(n)dhayeh kai rav hot udhai su jalaajul dhai ar ma(n)tr rarai ||

Then on sunrise, he offered water (to the sun) and performing Sandhya etc. he recited mantras and as a regular routine,

ਫਿਰਿ ਪਾਠ ਕਰੈ ਸਤਸੈਇ ਸਲੋਕ ਕੋ ਸ੍ਯਾਮ ਨਿਤਾਪ੍ਰਤਿ ਪੈ ਨ ਟਰੈ ॥

fir paaTh karai satasai salok ko sayaam nitaaprat pai na Tarai ||

He read Saptshati ( a poet of seven hundred stanzas in honour of the goddess Durga)

ਤਬ ਕਰਮ ਨ ਕਉਨ ਕਰੈ ਜਗ ਮੈ ਜਬ ਆਪਨ ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਕਰਮ ਕਰੈ ॥੨੩੦੬॥

tab karam na kaun karai jag mai jab aapan sayaam joo karam karai ||2306||

Well, if Krishna does not perform the regular daily karmas, then who else will perform the same?2306.

ਨ੍ਰਹਾਇ ਕੈ ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਲਾਇ ਸੁਗੰਧ ਭਲੇ ਪਟ ਧਾਰ ਕੈ ਬਾਹਰ ਆਵੈ ॥

nrahai kai sayaam joo lai suga(n)dh bhale paT dhaar kai baahar aavai ||

ਆਇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਊਪਰ ਬੈਠ ਕੈ ਸ੍ਯਾਮ ਭਲੀ ਬਿਧਿ ਨਿਆਉ ਕਰਾਵੈ ॥

aai si(n)ghaasan uoopar baiTh kai sayaam bhalee bidh niaau karaavai ||

Krishna after taking bath, applying fragrance etc. and wearing garments comes out and sitting on his throne imparts justice etc. in a nice manner

ਅਉ ਸੁਖਦੇਵ ਕੋ ਤਾਤ ਭਲਾ ਸੁ ਕਥਾ ਕਰਿ ਸ੍ਰੀ ਨੰਦ ਲਾਲ ਰਿਝਾਵੈ ॥

aau sukhadhev ko taat bhalaa su kathaa kar sree na(n)dh laal rijhaavai ||

The father of Sukhdev used to please very nicely Shri Krishna, the son of Nand Lal by causing him to listen to the exegesis of scriptures

ਤਉ ਲਗਿ ਆਇ ਕਹੀ ਬਤੀਆ ਇਕ ਸੋ ਮੁਖ ਤੇ ਕਬਿ ਭਾਖ ਸੁਨਾਵੈ ॥੨੩੦੭॥

tau lag aai kahee bateeaa ik so mukh te kab bhaakh sunaavai ||2307||

Till then on one day whatever one messenger said to him on coming, the poet is telling that.2307.