Ang 507

ਅਰਜੁਨ ਸੋ ਜਮਨਾ ਤਬੈ ਐਸੇ ਕਹਿਓ ਸੁਨਾਇ ॥

arajun so jamanaa tabai aaise kahio sunai ||

ਜਦੁਪਤਿ ਬਰ ਹੀ ਚਾਹਿ ਚਿਤਿ ਤਪੁ ਕੀਨੋ ਮੈ ਆਇ ॥੨੦੯੪॥

jadhupat bar hee chaeh chit tap keeno mai aai ||2094||

Then Yamuna said to Arjuna, “My heart desired me to wed Krishna, therefore I have performed austerities here.”2094.

ਪਾਰਥ ਬਾਚ ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਸੋ ॥

paarath baach kaanreh joo so ||

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਤਬ ਪਾਰਥ ਆਇ ਕੈ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇ ਸੁ ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਸਿਉ ਇਹ ਬੈਨ ਉਚਾਰੇ ॥

tab paarath aai kai sees nivai su sayaam joo siau ieh bain uchaare ||

ਸੂਰਜ ਕੀ ਦੁਹਿਤਾ ਜਮਨਾ ਇਹ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭੂ ਜਗ ਜਾਹਿਰ ਸਾਰੇ ॥

sooraj kee dhuhitaa jamanaa ieh naam prabhoo jag jaahir saare ||

Then Arjuna bowing down his head, requested Krishna, “O Lord! she is Yamuna, the daughter of Surya and the whole world knows her

ਭੇਸ ਤਪੋਧਨ ਕਾਹੇ ਕੀਯੋ ਇਨ ਅਉ ਗ੍ਰਿਹ ਕੇ ਸਭ ਕਾਜ ਬਿਸਾਰੇ ॥

bhes tapodhan kaahe keeyo in aau gireh ke sabh kaaj bisaare ||

ਅਰਜੁਨ ਉਤਰ ਐਸੇ ਦੀਯੋ ਘਨਿ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਨੋ ਬਰ ਹੇਤੁ ਤੁਮਾਰੇ ॥੨੦੯੫॥

arajun utar aaise dheeyo ghan sayaam suno bar het tumaare ||2095||

Then Krishna said, “Why has she assumed the garb of a female ascetic and relinquished her domestic duties?” Arjuna replied, “She has done this in order to realize you.”2095.

ਪਾਰਥ ਕੀ ਬਤੀਯਾ ਸੁਨਿ ਯੌ ਬਹੀਯਾ ਗਹਿ ਡਾਰਿ ਲਈ ਰਥ ਊਪਰ ॥

paarath kee bateeyaa sun yau baheeyaa geh ddaar liee rath uoopar ||

Hearing the words of Arjuna, Krishna caught hold of the arm of Yamuna and caused her to mount the chariot

ਚੰਦ ਸੋ ਆਨਨ ਜਾਹਿ ਲਸੈ ਅਤਿ ਜੋਤਿ ਜਗੈ ਸੁ ਕਪੋਲਨ ਦੂ ਪਰ ॥

cha(n)dh so aanan jaeh lasai at jot jagai su kapolan dhoo par ||

Her face was like the moon and the brightness of her cheeks was resplendent

ਕੈ ਕੈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤਿ ਹੀ ਤਿਹ ਪੈ ਨ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਿ ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਐਸੀ ਕਿਸੀ ਪਰ ॥

kai kai kirapaa at hee teh pai na kirapaa kar sayaam joo aaisee kisee par ||

ਆਪਨੇ ਧਾਮਿ ਲਿਆਵਤ ਭਯੋ ਸਭ ਐਸ ਕਥਾ ਇਹ ਮਾਲੁਮ ਭੂ ਪਰ ॥੨੦੯੬॥

aapane dhaam liaavat bhayo sabh aais kathaa ieh maalum bhoo par ||2096||

Krishna was so much graceful to her as he had not been to any other woman and the story of bringing her in his home is world-famous.2096.

ਡਾਰਿ ਤਬੈ ਰਥ ਪੈ ਜਮਨਾ ਕਹੁ ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਡੇਰਨ ਆਯੋ ॥

ddaar tabai rath pai jamanaa kahu sree biraj naik dderan aayo ||

Getting Yamuna mounted on his chariot, Krishna brought her home

ਬ੍ਯਾਹ ਕੇ ਬੀਚ ਸਭਾ ਹੂ ਜੁਧਿਸਟਰ ਗਯੋ ਨ੍ਰਿਪ ਪਾਇਨ ਸੋ ਲਪਟਾਯੋ ॥

bayaeh ke beech sabhaa hoo judhisaTar gayo nirap pain so lapaTaayo ||

After wedding her, he went to the court of Yudhishtar to meet him, the king Yudhishtar fell at his feet

ਦੁਆਰਕਾ ਜੈਸਿ ਰਚੀ ਪ੍ਰਭ ਜੂ ਤੁਮ ਮੋ ਪੁਰ ਤੈਸਿ ਰਚੋ ਸੁ ਸੁਨਾਯੋ ॥

dhuaarakaa jais rachee prabh joo tum mo pur tais racho su sunaayo ||

Yudhistar said, “O Lord! how you created the Dwarka city? Kindly tell me about it

ਆਇਸ ਦੇਤ ਭਯੋ ਪ੍ਰਭ ਜੂ ਕਰਮਾਬਿਸ੍ਵ ਸੋ ਤਿਨ ਤੈਸੋ ਬਨਾਯੋ ॥੨੦੯੭॥

aais dhet bhayo prabh joo karamaabisavai so tin taiso banaayo ||2097||

” Then Krishna order Vishwakarma, who created another equivalent city there.2097.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਸਿਕਾਰ ਖੇਲਬੋ ਜਮੁਨਾ ਕੋ ਬਿਵਾਹਤ ਭਏ ॥

eit sree bachitr naaTak gra(n)the sikaar khelabo jamunaa ko bivaahat bhe ||

End of the description about hunting and marrying Yamuna in Bachittar Natak.

ਉਜੈਨ ਰਾਜਾ ਕੀ ਦੁਹਿਤਾ ਕੋ ਬ੍ਯਾਹ ਕਥਨੰ ॥

aujain raajaa kee dhuhitaa ko bayaeh kathana(n) ||

Now begins the description about the Marriage of the daughter of the king of Ujjain

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਪੰਡੁ ਕੇ ਪੁਤ੍ਰਨ ਤੇ ਅਰੁ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਬਿਦਾ ਘਨਿ ਸ੍ਯਾਮ ਸਿਧਾਯੋ ॥

pa(n)dd ke putran te ar ku(n)tee te lai ke bidhaa ghan sayaam sidhaayo ||

After bidding farewell to Pandavas and Kunti, Krishna reached the city to Ujjain

ਭੂਪ ਉਜੈਨ ਪੁਰੀ ਕੋ ਜਹਾ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਤਿਹ ਪੈ ਚਲਿ ਆਯੋ ॥

bhoop ujain puree ko jahaa kab sayaam kahai teh pai chal aayo ||

Duryodhana desired in his mind to wed the daughter of the king of Ujjain

ਤਾ ਦੁਹਿਤਾ ਹੂ ਕੋ ਬ੍ਯਾਹਨ ਕਾਜ ਦੁਰਜੋਧਨ ਹੂ ਕੋ ਭੀ ਚਿਤੁ ਲੁਭਾਯੋ ॥

taa dhuhitaa hoo ko bayaahan kaaj dhurajodhan hoo ko bhee chit lubhaayo ||

ਸੈਨ ਬਨਾਇ ਭਲੀ ਅਪਨੀ ਤਿਹ ਬ੍ਯਾਹਨ ਕਉ ਇਤ ਤੇ ਇਹ ਧਾਯੋ ॥੨੦੯੮॥

sain banai bhalee apanee teh bayaahan kau it te ieh dhaayo ||2098||

He also came to this side for this purpose bringing alongwith him his bedecked army.2098.

ਸਜਿ ਸੈਨ ਦੁਰਜੋਧਨ ਆਯੋ ਉਤੇ ਪੁਰ ਤਾਹੀ ਇਤੈ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਆਏ ॥

saj sain dhurajodhan aayo ute pur taahee itai biraj naik aae ||

From that side Duryodhana came alongwith his army and from this side Krishna reached there