Ang 508

ਭੂਪਤਿ ਅਉਰ ਬਡੇ ਬਲਵੰਡ ਸੁ ਵਾਹ ਬਿਯਾਹ ਕਉ ਦੇਖਨ ਧਾਏ ॥

bhoopat aaur badde balava(n)dd su vaeh biyaeh kau dhekhan dhaae ||

Many other great kings came to see the wedding,

ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਤਿਹ ਕੀ ਭਗਨੀ ਤਿਹ ਆਨੰਦ ਦੁੰਦਭਿ ਕੋਟਿ ਬਜਾਏ ॥

sayaam bhanai teh kee bhaganee teh aana(n)dh dhu(n)dhabh koT bajaae ||

And caused their drums to be beaten in felicitation of the marriage of king’s daughter

ਤਉ ਹੀ ਲਉ ਸ੍ਯਾਮ ਜੀ ਬ੍ਯਾਹ ਕੈ ਤਾਹ ਕੋ ਪਾਰਥ ਲੈ ਸੰਗਿ ਅਉਧਿ ਸਿਧਾਏ ॥੨੦੯੯॥

tau hee lau sayaam jee bayaeh kai taeh ko paarath lai sa(n)g aaudh sidhaae ||2099||

Then Krishna after marrying the king’s daughter came back to Ayodhya alongwith Arjuna.2099.

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

CHAUPAI

ਜਬ ਜਦੁਬੀਰ ਅਜੁਧਿਆ ਆਯੋ ॥

jab jadhubeer ajudhiaa aayo ||

ਸੁਨਿ ਭੂਪਤਿ ਲੈਬੇ ਕਹੁ ਧਾਯੋ ॥

sun bhoopat laibe kahu dhaayo ||

When Krishna came to Ayodhya, then the king himself went to welcome him and bring him

ਸਿੰਘਾਸਨ ਅਪਨੇ ਬੈਠਾਰਿਯੋ ॥

si(n)ghaasan apane baiThaariyo ||

ਚਿਤ ਕੋ ਸੋਕ ਦੂਰ ਕਰਿ ਡਾਰਿਯੋ ॥੨੧੦੦॥

chit ko sok dhoor kar ddaariyo ||2100||

He got him seated on his throne and destroyed his afflictions.2100.

ਚਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਕੇ ਗਹਿ ਕਰ ਰਹਿਯੋ ॥

charan prabhoo ke geh kar rahiyo ||

ਤੁਮ ਦਰਸਨ ਪਾਵਤ ਦੁਖ ਬਹਿਯੋ ॥

tum dharasan paavat dhukh bahiyo ||

He caught hold of the feet of the lord and said, “My suffering have ended after having your sight

ਅਰੁ ਨ੍ਰਿਪ ਚਿਤ ਮੈ ਪ੍ਰੇਮ ਬਢਾਯੋ ॥

ar nirap chit mai prem baddaayo ||

ਮਨ ਅਪਨੋ ਸੰਗਿ ਸ੍ਯਾਮ ਮਿਲਾਯੋ ॥੨੧੦੧॥

man apano sa(n)g sayaam milaayo ||2101||

” He absorbed his mind in Krishna, thus increasing his love for him.2101.

ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਬਾਚ ਨ੍ਰਿਪ ਸੋ ॥

kaanreh joo baach nirap so ||

Speech of Krishna addressed to the king:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਦੇਖ ਕੈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ੍ਰਿਪੋਤਮ ਕੀ ਹਸਿ ਕੈ ਤਿਹ ਸੋ ਇਮ ਸ੍ਯਾਮ ਉਚਾਰੋ ॥

dhekh kai preet nirapotam kee has kai teh so im sayaam uchaaro ||

Seeing the love of the king, Krishna said smilingly to him

ਹੋ ਤੁਮ ਰਾਘਵ ਕੇ ਕੁਲ ਤੇ ਜਿਨਿ ਰਾਵਨ ਸੋ ਰਿਸਿ ਸਤ੍ਰ ਪਛਾਰੋ ॥

ho tum raaghav ke kul te jin raavan so ris satr pachhaaro ||

“O king! you belong to the clan of Rama, who, on being enraged, had killed enemies like Ravana

ਮਾਗਵੋ ਛਤ੍ਰਨ ਕੋ ਨ ਕਹਿਯੋ ਤਊ ਮਾਗਤਿ ਹੋ ਨਹਿ ਸੰਕ ਬਿਚਾਰੋ ॥

maagavo chhatran ko na kahiyo tuoo maagat ho neh sa(n)k bichaaro ||

ਅਪਨੀ ਦੈ ਦੁਹਿਤਾ ਹਮ ਕਉ ਤਿਹ ਕਉ ਚਿਤ ਚਾਹਤ ਹੈ ਸੁ ਹਮਾਰੋ ॥੨੧੦੨॥

apanee dhai dhuhitaa ham kau teh kau chit chaahat hai su hamaaro ||2102||

“The Kshatriyas do not beg, but still I ask unhesitatingly and request you to marry your daughter with me according to my desire.”2102.

ਨ੍ਰਿਪੋ ਬਾਚ ਕਾਨ੍ਰਹ ਸੋ ॥

nirapo baach kaanreh so ||

Speech of the king addressed to Krishna:

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

CHAUPAI

ਤਬ ਯੌ ਭੂਪ ਸ੍ਯਾਮ ਸੋ ਭਾਖੀ ॥

tab yau bhoop sayaam so bhaakhee ||

ਏਕ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਯਾ ਮੈ ਕਰ ਰਾਖੀ ॥

ek pratigrayaa mai kar raakhee ||

Then the king said, “I have avowed one thing

ਜੋ ਇਨ ਸਤ ਬ੍ਰਿਖਭਨ ਕੋ ਨਾਥੈ ॥

jo in sat birakhabhan ko naathai ||

ਸੋ ਇਹ ਕੋ ਲੈ ਜਾ ਕਰਿ ਸਾਥੈ ॥੨੧੦੩॥

so ieh ko lai jaa kar saathai ||2103||

Whosoever will string these seven bulls, I shall send my daughter with him.”2103.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਕਟਿ ਸੋ ਕਸਿ ਸ੍ਯਾਮ ਪਿਤੰਬਰ ਕੋ ਅਪੁਨੋ ਪੁਨਿ ਸਾਤਊ ਬੇਖ ਬਨਾਏ ॥

kaT so kas sayaam pita(n)bar ko apuno pun saatuoo bekh banaae ||

ਦੇਖਬੇ ਭੀਤਰ ਏਕ ਹੀ ਸ੍ਯਾਮ ਲਗੈ ਕਿਨ ਹੂ ਲਖਿ ਭੇਦ ਨ ਪਾਏ ॥

dhekhabe bheetar ek hee sayaam lagai kin hoo lakh bhedh na paae ||

Fastening his yellow garment around his waist, Krishna made seven different guises, which looked quite similar, when observed

ਪਾਗਹਿ ਦਾਬਿ ਨਚਾਇ ਕੈ ਭਉਹਨ ਸੂਰ ਸਭੋ ਮਹਿ ਸੂਰ ਕਹਾਏ ॥

paageh dhaab nachai kai bhauhan soor sabho meh soor kahaae ||

On tightening his turban, he caused his eyebrows to dance like the warriors

ਧੰਨਿ ਹੀ ਧੰਨਿ ਕਹਿਯੋ ਸਭ ਹੀ ਜਬ ਸਾਤ ਹੀ ਬੈਲਨ ਕੋ ਨਥਿ ਆਏ ॥੨੧੦੪॥

dha(n)n hee dha(n)n kahiyo sabh hee jab saat hee bailan ko nath aae ||2104||

When Krishna stringed all the seven bulls, then all the spectators hailed him.2104.

ਜਬ ਨਾਥਤ ਭਯੋ ਪ੍ਰਭ ਸਾਤ ਬ੍ਰਿਖਭ ਤਬ ਭਾਖਤ ਭੇ ਭਟਵਾ ਇਹ ਸਾਥੇ ॥

jab naathat bhayo prabh saat birakhabh tab bhaakhat bhe bhaTavaa ieh saathe ||

ਆਵਤ ਜੋ ਬਲਵੰਤ ਇਹੀ ਹਿਤ ਸੋ ਪੁਰਏ ਇਨ ਸਿੰਗਨ ਸਾਥੇ ॥

aavat jo balava(n)t ihee hit so pure in si(n)gan saathe ||

When Krishna was stringing the bulls, then accompanying warriors were talking that there is not such mighty hero, who could fight with the horns of these bulls

ਕਉਨ ਬਲੀ ਪ੍ਰਗਟਿਯੋ ਜਗ ਮੈ ਇਨ ਸਾਤਨ ਕੇ ਜੋਊ ਨਾਕਹਿ ਨਾਥੇ ॥

kaun balee pragaTiyo jag mai in saatan ke jouoo naakeh naathe ||

ਬੀਰ ਕਹੈ ਹਸ ਕੈ ਰਨਧੀਰ ਬਿਨਾ ਰਿਪੁ ਚੀਰ ਸੁ ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥੇ ॥੨੧੦੫॥

beer kahai has kai ranadheer binaa rip cheer su sree birajanaathe ||2105||

Who is such a hero, who can string all the seven bulls? Then those warriors said smilingly that it was only Krishna, who could perform such a feat.2105.

ਸਾਧ ਕਹੈ ਇਕ ਯੌ ਹਸਿ ਕੈ ਸਮ ਸ੍ਯਾਮ ਕੀ ਜੋ ਜਗ ਬੀਰ ਬਿਯੋ ਹੈ ॥

saadh kahai ik yau has kai sam sayaam kee jo jag beer biyo hai ||

The saints smilingly said, “There is no hero like Krishna in the world

ਜਾ ਮਘਵਾਜਿਤ ਜੀਤ ਲਯੋ ਸਿਰ ਰਾਵਣ ਕਾਟਿ ਕਬੰਧ ਕਿਯੋ ਹੈ ॥

jaa maghavaajit jeet layo sir raavan kaaT kaba(n)dh kiyo hai ||

He chopped the head of Ravana, the conqueror of Indra and made him a headless trunk

ਗਾੜ ਪਰੀ ਗਜ ਪੈ ਜਬ ਹੀ ਤਿਹ ਨਾਕਹਿ ਤੇ ਪ੍ਰਭੁ ਰਾਖਿ ਲਿਯੋ ਹੈ ॥

gaaR paree gaj pai jab hee teh naakeh te prabh raakh liyo hai ||

ਭੀਰ ਪਰੇ ਰਨਧੀਰ ਭਯੋ ਜਨ ਪੀਰ ਨਿਹਾਰਿ ਅਧੀਰ ਭਯੋ ਹੈ ॥੨੧੦੬॥

bheer pare ranadheer bhayo jan peer nihaar adheer bhayo hai ||2106||

He saved the elephant, when he was in affliction and wheevr a calamity fell on the ordinary human beings, he became impatient for relieving him.”2106.

ਜੋ ਬਿਧਿ ਬੇਦ ਕੇ ਬੀਚ ਲਿਖੀ ਬਿਧਿ ਤਾਹੀ ਸੋ ਬ੍ਯਾਹ ਸਿਆਮ ਕੋ ਕੀਨੋ ॥

jo bidh bedh ke beech likhee bidh taahee so bayaeh siaam ko keeno ||

ਆਨੰਦ ਕੈ ਅਤਿ ਹੀ ਚਿਤ ਮੈ ਸਭ ਦੀਨ ਸੁ ਬਿਪ੍ਰਨ ਸਾਜ ਨਵੀਨੋ ॥

aana(n)dh kai at hee chit mai sabh dheen su bipran saaj naveeno ||

The marriage of Krishna was performed according to Vedic rites, and the helpless Brahmins were given new garments etc.

ਅਉ ਗਜਰਾਜ ਬਡੇ ਅਰੁ ਬਾਜ ਘਨੇ ਧਨ ਲੈ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਕੋ ਦੀਨੋ ॥

aau gajaraaj badde ar baaj ghane dhan lai birajanaath ko dheeno ||

ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੇ ਇਹ ਭਾਤਿ ਸੋ ਭੂਪਤਿ ਲੋਕ ਬਿਖੈ ਅਤਿ ਹੀ ਜਸੁ ਲੀਨੋ ॥੨੧੦੭॥

sayaam bhane ieh bhaat so bhoopat lok bikhai at hee jas leeno ||2107||

The huge elephants and horses were given to Krishna and in this way, the praise of the king spread in the whole world.2107.

ਨ੍ਰਿਪ ਬਾਚ ਸਭਾ ਸੋ ॥

nirap baach sabhaa so ||

Speech of the king addressed to the court:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਭੂਪ ਸਿੰਘਾਸਨ ਊਪਰਿ ਬੈਠ ਕੈ ਮਧਿ ਸਭਾ ਇਹ ਭਾਤਿ ਬਖਾਨਿਯੋ ॥

bhoop si(n)ghaasan uoopar baiTh kai madh sabhaa ieh bhaat bakhaaniyo ||

ਤੈਸੋ ਈ ਕਾਮੁ ਕੀਯੋ ਜਦੁਨੰਦਨ ਜਿਉ ਧਨੁ ਸ੍ਰੀ ਰਘੁਨੰਦਨ ਤਾਨਿਯੋ ॥

taiso iee kaam keeyo jadhuna(n)dhan jiau dhan sree raghuna(n)dhan taaniyo ||

The king said while sitting in his court, “Krishna has performed the same task which was performed by Rama while pulling the Shiva’s bow

ਜੀਤਿ ਉਜੈਨ ਕੇ ਭੂਪ ਕੀ ਭੈਨ ਪੁਰੀ ਇਹ ਅਉਧ ਜਬੈ ਪਗੁ ਠਾਨਿਯੋ ॥

jeet ujain ke bhoop kee bhain puree ieh aaudh jabai pag Thaaniyo ||

ਦੇਖਤ ਹੀ ਸਭ ਹੀ ਮਨ ਮੈ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਸੂਰ ਸਹੀ ਕਰਿ ਜਾਨਿਯੋ ॥੨੧੦੮॥

dhekhat hee sabh hee man mai biraj naik soor sahee kar jaaniyo ||2108||

When he (Krishna) came to the city of Oudh after winning the sister of he king of Ujjain, then he was accepted as a hero at the same time.2108.

ਭੂਪ ਜਬੈ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੈ ਜਦੁਬੀਰ ਕੋ ਬੀਰ ਸਹੀ ਕਰਿ ਜਾਨਿਯੋ ॥

bhoop jabai apane man mai jadhubeer ko beer sahee kar jaaniyo ||

Krishna did not allow any enemy king to stay long against him in the war