Ang 419

ਸੋ ਹਮਰੇ ਸੰਗ ਆਇ ਭਿਰੇ ਨ ਲਰੈ ਪਰਮੇਸੁਰ ਕੀ ਸਹੁ ਤਾ ਕੋ ॥

so hamare sa(n)g aai bhire na larai paramesur kee sahu taa ko ||

“I swear by God that I shall not fight with you

ਜੋ ਟਰਿ ਹੈ ਇਹ ਆਹਵ ਤੇ ਸੋਈ ਸਿੰਘ ਨਹੀ ਭਟ ਸ੍ਰਯਾਰ ਕਹਾ ਕੋ ॥੧੨੧੭॥

jo Tar hai ieh aahav te soiee si(n)gh nahee bhaT srayaar kahaa ko ||1217||

If anyone recedes from this war, he will not be called a lion, but only a jackal.”1217.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਅਮਿਟ ਸਿੰਘ ਕੇ ਬਚਨ ਸੁਨਿ ਹਰਿ ਜੂ ਕ੍ਰੋਧ ਬਢਾਇ ॥

amiT si(n)gh ke bachan sun har joo krodh baddai ||

ਸਸਤ੍ਰ ਸਬੈ ਕਰ ਮੈ ਲਏ ਸਨਮੁਖਿ ਪਹੁਚਿਯੋ ਧਾਇ ॥੧੨੧੮॥

sasatr sabai kar mai le sanamukh pahuchiyo dhai ||1218||

Hearing the words of Amit Singh and in great anger, carrying all his weapons in his hands, Krishna reached in front of Amit Singh.1218.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਆਵਤ ਸ੍ਯਾਮ ਕੋ ਪੇਖਿ ਬਲੀ ਅਪੁਨੇ ਮਨ ਮੈ ਅਤਿ ਕੋਪ ਬਢਾਯੋ ॥

aavat sayaam ko pekh balee apune man mai at kop baddaayo ||

Seeing Krishna coming, that mighty warrior got highly enraged

ਚਾਰੋ ਈ ਘੋਰਨਿ ਘਾਇਲ ਕੈ ਸਰ ਤੀਛਨ ਦਾਰੁਕ ਕੇ ਉਰਿ ਲਾਯੋ ॥

chaaro iee ghoran ghail kai sar teechhan dhaaruk ke ur laayo ||

He wounded all the four horses of Krishna and inflicted a sharp arrow in the bosom of Daruk

ਦੂਸਰੇ ਤੀਰ ਸੋ ਕਾਨ੍ਰਹ ਸਰੀਰ ਸੁ ਕੋਪ ਹਨ੍ਯੋ ਜੋਊ ਠਉਰ ਤਕਾਯੋ ॥

dhoosare teer so kaanreh sareer su kop hanayo jouoo Thaur takaayo ||

He discharged the second arrow on Krishna, seeing him in front of himself

ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਅਮਿਟੇਸ ਮਨੋ ਜਦੁਬੀਰ ਕੀ ਦੇਹ ਕੋ ਲਛ ਬਨਾਯੋ ॥੧੨੧੯॥

sayaam kahai amiTes mano jadhubeer kee dheh ko lachh banaayo ||1219||

The poet says that Amit Singh made Krishna as the target.1219.

ਬਾਨ ਚਲਾਇ ਘਨੇ ਹਰਿ ਕੋ ਇਕ ਲੈ ਸਰ ਤੀਛਨ ਔਰ ਚਲਾਯੋ ॥

baan chalai ghane har ko ik lai sar teechhan aauar chalaayo ||

Discharging his arrows towards Krishna, he shot a sharp arrow, which hit Krishna, and he fell down in his chariot

ਲਾਗਤ ਸ੍ਯਾਮ ਗਿਰਿਓ ਰਥ ਮੈ ਰਨ ਛਾਡਿ ਕੈ ਦਾਰੁਕ ਸੂਤ ਪਰਾਯੋ ॥

laagat sayaam girio rath mai ran chhaadd kai dhaaruk soot paraayo ||

The charioteer of Krishna, Daruk, sped alongwith him.

ਦੇਖ ਕੈ ਭੂਪ ਭਜਿਯੋ ਬਲਬੀਰ ਨਿਹਾਰਿ ਚਮੂੰ ਤਿਹ ਊਪਰ ਧਾਯੋ ॥

dhekh kai bhoop bhajiyo balabeer nihaar chamoo(n) teh uoopar dhaayo ||

Seeing Krishna going away, the king fell upon his army

ਮਾਨਹੁ ਹੇਰਿ ਬਡੇ ਸਰ ਕੋ ਗਜਰਾਜ ਕਵੀ ਗਨ ਰੌਦਨ ਆਯੋ ॥੧੨੨੦॥

maanahu her badde sar ko gajaraaj kavee gan rauadhan aayo ||1220||

It seemed that seeing a large tank, the king of elephants was moving forward to crush it.1220.

ਆਵਤ ਦੇਖਿ ਹਲੀ ਅਰਿ ਕੋ ਸੁ ਧਵਾਇ ਕੈ ਸ੍ਯੰਦਨ ਸਾਮੁਹੇ ਆਯੋ ॥

aavat dhekh halee ar ko su dhavai kai saya(n)dhan saamuhe aayo ||

ਤਾਨਿ ਲੀਯੋ ਧਨੁ ਕੋ ਕਰ ਮੈ ਸਰ ਕੋ ਧਰ ਕੈ ਅਰਿ ਓਰਿ ਚਲਾਯੋ ॥

taan leeyo dhan ko kar mai sar ko dhar kai ar or chalaayo ||

When Balram saw the enemy coming, he drove his horses and came in front and pulling his bow, he discharged his arrows on the enemy

ਸੋ ਅਮਿਟੇਸ ਜੂ ਨੈਨ ਨਿਹਾਰਿ ਸੁ ਆਵਤ ਬਾਨ ਸੁ ਕਾਟਿ ਗਿਰਾਯੋ ॥

so amiTes joo nain nihaar su aavat baan su kaaT giraayo ||

ਆਇ ਭਿਰਿਯੋ ਬਲ ਸਿਉ ਤਬ ਹੀ ਅਪੁਨੇ ਜੀਯ ਮੈ ਅਤਿ ਕੋਪੁ ਬਢਾਯੋ ॥੧੨੨੧॥

aai bhiriyo bal siau tab hee apune jeey mai at kop baddaayo ||1221||

His arrows were intercepted by Amit Singh and in extreme anger came to fight with Balram.1221.

ਕਾਟਿ ਧੁਜਾ ਰਥੁ ਕਾਟਿ ਦਯੋ ਅਸਿ ਚਾਪ ਕੋ ਕਾਟਿ ਜੁਦਾ ਕਰਿ ਡਾਰਿਓ ॥

kaaT dhujaa rath kaaT dhayo as chaap ko kaaT judhaa kar ddaario ||

The banner, chariot, sword, bow etc. of Balram were all cut into bits

ਮੂਸਲ ਅਉ ਹਲ ਕਾਟਿ ਦਯੋ ਬਿਨੁ ਆਯੁਧ ਹੁਇ ਬਲਦੇਵ ਪਧਾਰਿਓ ॥

moosal aau hal kaaT dhayo bin aayudh hui baladhev padhaario ||

The mace and plough were also chopped and being deprived of his weapons, Balram began to move away

ਜਾਤ ਕਹਾ ਮੁਸਲੀ ਭਜਿ ਕੈ ਕਬਿ ਰਾਮ ਕਹੈ ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰਿਓ ॥

jaat kahaa musalee bhaj kai kab raam kahai ieh bhaat uchaario ||

ਯੌ ਕਹਿ ਕੈ ਅਸਿ ਕੋ ਗਹਿ ਕੈ ਲਹਿ ਕੈ ਦਲ ਜਾਦਵ ਕੋ ਲਲਕਾਰਿਓ ॥੧੨੨੨॥

yau keh kai as ko geh kai leh kai dhal jaadhav ko lalakaario ||1222||

Seeing this, Amit Singh said, “O Balram! why are you running away now?” Saying this and holding his sward in his hand Amit Singh Challenged the Yadava army.1222.

ਜੋ ਇਹ ਸਾਮੁਹੇ ਆਇ ਭਿਰੈ ਭਟ ਤਾ ਹੀ ਸੰਘਾਰ ਕੈ ਭੂਮਿ ਗਿਰਾਵੈ ॥

jo ieh saamuhe aai bhirai bhaT taa hee sa(n)ghaar kai bhoom giraavai ||

The warrior who would come in front of him, Amit Singh would kill him

ਕਾਨ ਪ੍ਰਮਾਨ ਲਉ ਤਾਨਿ ਕਮਾਨ ਘਨੇ ਸਰ ਸਤ੍ਰਨ ਕੇ ਤਨ ਲਾਵੈ ॥

kaan pramaan lau taan kamaan ghane sar satran ke tan laavai ||

Pulling his bow upto his ear, he was showering his arrows on the enemies