Ang 397

ਹਰਿ ਰੂਪ ਨਿਹਾਰਿ ਮਨੇ ਸੁਖ ਪਾਇ ਕੈ ਸ੍ਰੀ ਜਦੁਬੀਰ ਕੀ ਸੇਵ ਸੁ ਕੀਨੀ ॥

har roop nihaar mane sukh pai kai sree jadhubeer kee sev su keenee ||

Akrur was highly pleased on seeing the face of Krishna and he absorbed himself in selfless service of Krishna

ਪਾਇ ਪਰੋ ਤਾਹਿ ਕੇ ਬਹੁਰੇ ਉਠਿ ਦੇਵਕੀ ਲਾਲਿ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੀਨੀ ॥

pai paro taeh ke bahure uTh dhevakee laal parikramaa dheenee ||

He touched the feet of Krishna and circumambulated around him

ਭੋਜਨ ਅੰਨ ਜਿਤੋ ਗ੍ਰਿਹ ਥੋ ਸੋਊ ਆਨਿ ਧਰੋ ਹਿਤ ਬਾਤ ਲਖੀਨੀ ॥

bhojan a(n)n jito gireh tho souoo aan dharo hit baat lakheenee ||

Having been absorbed in great affection, whatever food and victuals etc. were there in the house, he brought them all before Krishna

ਥੋ ਮਨ ਮੋ ਸੋਊ ਬਾਛਤ ਇਛ ਵਹੈ ਜਸੁਧਾ ਸੁਤ ਪੂਰਨ ਕੀਤੀ ॥੯੯੭॥

tho man mo souoo baachhat ichh vahai jasudhaa sut pooran keetee ||997||

Whatever desire Akrur had in his mind, Krishna, the son of Yashoda fulfilled it.997.

ਪੂਰਨ ਕੈ ਮਨਸਾ ਤਿਹ ਕੀ ਸੰਗਿ ਊਧਵ ਲੈ ਫਿਰਿ ਧਾਮਿ ਅਯੋ ॥

pooran kai manasaa teh kee sa(n)g uoodhav lai fir dhaam ayo ||

Fulfilling the desire of Akrur and taking Udhava alongwith him, Krishna returned to his home

ਗ੍ਰਿਹ ਆਇ ਕੈ ਮੰਗਨ ਲੋਗ ਬੁਲਾਇ ਗਵਾਵਤ ਭਯੋ ਤਿਹ ਰਾਗ ਗਯੋ ॥

gireh aai kai ma(n)gan log bulai gavaavat bhayo teh raag gayo ||

On coming home the medicants were called and getting pleased various types of alms were given to them in charity

ਤਿਨ ਊਪਰ ਰੀਝਿ ਕਹੈ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਘਨੋ ਗ੍ਰਿਹ ਤੇ ਕਢਿ ਦਾਨ ਦਯੋ ॥

tin uoopar reejh kahai kab sayaam ghano gireh te kadd dhaan dhayo ||

ਮਨੋ ਤਾ ਜਸ ਤੇ ਮ੍ਰਿਤ ਮੰਡਲ ਮੈ ਅਬ ਕੇ ਦਿਨ ਲਉ ਦਿਨ ਸੇਤ ਭਯੋ ॥੯੯੮॥

mano taa jas te mirat ma(n)ddal mai ab ke dhin lau dhin set bhayo ||998||

By this act, there was so much approbation of Krishna, the poet Shyam says that with this praise even uptil this day, the daytime appears white in the sphere of death.998.

ਅਕ੍ਰੂਰ ਸਿਆਮ ਕੇ ਧਾਮਹਿ ਆਇ ਕੈ ਸ੍ਰੀ ਜਦੁਬੀਰ ਕੇ ਪਾਇਨ ਲਾਗਿਓ ॥

akraoor siaam ke dhaameh aai kai sree jadhubeer ke pain laagio ||

Akrur came to the palace of Krishna and fell at his feet

ਕੰਸ ਬਿਦਾਰਿ ਬਕੀ ਉਰਿ ਫਾਰਿ ਕਹਿਯੋ ਕਰਤਾਰ ਸਰਾਹਨ ਲਾਗਿਓ ॥

ka(n)s bidhaar bakee ur faar kahiyo karataar saraahan laagio ||

He began to praise Krishna, the killer of Kansa and Bakasura

ਅਉਰ ਗਈ ਸੁਧਿ ਭੂਲ ਸਭੈ ਹਰਿ ਕੀ ਉਪਮਾ ਰਸ ਭੀਤਰ ਪਾਗਿਓ ॥

aaur giee sudh bhool sabhai har kee upamaa ras bheetar paagio ||

ਆਨੰਦ ਬੀਚ ਬਢਿਯੋ ਮਨ ਕੇ ਮਨ ਕੋ ਦੁਖ ਥੋ ਜਿਤਨੋ ਸਭ ਭਾਗਿਓ ॥੯੯੯॥

aana(n)dh beech baddiyo man ke man ko dhukh tho jitano sabh bhaagio ||999||

Absorbed in such a praise he forgot his own consciousness, all his sufferings ended and the happiness was increased in his mind.999.

ਦੇਵਕੀ ਲਾਲ ਗੁਪਾਲ ਅਹੋ ਨੰਦ ਲਾਲ ਦਿਆਲ ਇਹੈ ਜੀਯ ਧਾਰਿਓ ॥

dhevakee laal gupaal aho na(n)dh laal dhiaal ihai jeey dhaario ||

This Krishna is the son of Devaki who also graciously became the son of Nand

ਕੰਸ ਬਿਦਾਰਿ ਬਕੀ ਉਰ ਫਾਰਿ ਕਹਿਯੋ ਕਰਤਾ ਜਦੁਬੀਰ ਉਚਾਰਿਓ ॥

ka(n)s bidhaar bakee ur faar kahiyo karataa jadhubeer uchaario ||

He had killed Kansa and also had torn asunder the heart of Bakasura, he is known as the hero of Yadavas

ਹੇ ਅਘ ਕੇ ਰਿਪੁ ਹੇ ਰਿਪੁ ਕੇਸੀ ਕੇ ਹੇ ਕੁਪਿ ਜਾਹਿ ਤ੍ਰਿਨਾਵ੍ਰਤਿ ਮਾਰਿਓ ॥

he agh ke rip he rip kesee ke he kup jaeh tiranaavrat maario ||

O Krishna! the killer of Keshi, the destroyer of all the sins and the killer also of Trinavrata

ਤਾ ਅਬ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇ ਹਮੈ ਹਮਰੋ ਸਭ ਪਾਪ ਬਿਦਾ ਕਰਿ ਡਾਰਿਓ ॥੧੦੦੦॥

taa ab roop dhikhai hamai hamaro sabh paap bidhaa kar ddaario ||1000||

Showing your face to me, you have destroyed all my sins.”1000.

ਚੋਰ ਹੈ ਸਾਧਨ ਕੇ ਦੁਖ ਕੋ ਸੁਖ ਕੋ ਬਰੁ ਦਾਇਕ ਸ੍ਯਾਮ ਉਚਾਰਿਓ ॥

chor hai saadhan ke dhukh ko sukh ko bar dhaik sayaam uchaario ||

ਹੈ ਠਗ ਗ੍ਵਾਰਨਿ ਚੀਰਨ ਕੋ ਭਟ ਹੈ ਜਿਨਿ ਕੰਸ ਸੋ ਬੀਰ ਪਛਾਰਿਓ ॥

hai Thag gavaiaaran cheeran ko bhaT hai jin ka(n)s so beer pachhaario ||

Krishna is said to be the mighty and powerful, the destroyer of the sufferings of the saints, the giver of peace and comforts, the Thug, who stole the garments of the gopis and the overthrower of the warriors of Kansa

ਕਾਇਰ ਹੈ ਬਹੁ ਪਾਪਨ ਤੇ ਅਰੁ ਬੈਦ ਹੈ ਜਾ ਸਭ ਲੋਗ ਜੀਯਾਰਿਓ ॥

kair hai bahu paapan te ar baidh hai jaa sabh log jeeyaario ||

He stays away from the sins and the savious of the people from all types of ailments

ਪੰਡਿਤ ਹੈ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਜਿਨਿ ਚਾਰੋ ਈ ਬੇਦੁ ਕੋ ਭੇਦ ਸਵਾਰਿਓ ॥੧੦੦੧॥

pa(n)ddit hai kab sayaam kahai jin chaaro iee bedh ko bhedh savaario ||1001||

The poet Shyam says that the same Krishna is the Supreme Pundit who describes the mysteries of the four Vedas 1001.

ਯੌ ਕਹਿ ਕੈ ਜਦੁਬੀਰ ਕੇ ਸੋ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਉਠਿ ਪਾਇ ਪਰਿਯੋ ॥

yau keh kai jadhubeer ke so kab sayaam kahai uTh pai pariyo ||

Saying thus, Akrur fell at the feet of Krishna

ਹਰਿ ਕੀ ਬਹੁ ਬਾਰ ਸਰਾਹ ਕਰੀ ਦੁਖ ਥੋ ਜਿਤਨੋ ਛਿਨ ਬੀਚ ਹਰਿਯੋ ॥

har kee bahu baar saraeh karee dhukh tho jitano chhin beech hariyo ||

He eulogised him repeatedly and all his sufferings ended in an instant

ਅਰੁ ਤਾ ਛਬਿ ਕੇ ਜਸੁ ਉਚ ਮਹਾ ਕਬਿ ਨੇ ਬਿਧਿ ਯਾ ਮੁਖ ਤੇ ਉਚਰਿਯੋ ॥

ar taa chhab ke jas uch mahaa kab ne bidh yaa mukh te uchariyo ||

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸੰਜੋਅ ਕਉ ਪੈਨ੍ਰਹਿ ਤਨੈ ਸਭ ਪਾਪਨ ਸੰਗਿ ਲਰਿਯੋ ਨ ਟਰਿਯੋ ॥੧੦੦੨॥

har naam sa(n)joa kau painreh tanai sabh paapan sa(n)g lariyo na Tariyo ||1002||

The poet has described the beauty of this spectacle like this that Akrur became subtle by wearing the armour of the name of the Lord in order to fight fearlessly against the evils.1002.

ਫਿਰਿ ਯੌ ਕਰਿ ਕਾਨਰ ਕੀ ਉਪਮਾ ਹਰਿ ਜੀ ਤੁਮ ਹੀ ਮੁਰ ਸਤ੍ਰ ਪਛਾਰਿਯੋ ॥

fir yau kar kaanar kee upamaa har jee tum hee mur satr pachhaariyo ||

ਤੈ ਹੀ ਮਰੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿ ਕਮਧ ਸੁ ਰਾਵਨ ਮਾਰਿ ਘਨੋ ਰਨ ਪਾਰਿਯੋ ॥

tai hee mare tirapuraar kamadh su raavan maar ghano ran paariyo ||

Then he eulogised Krishna and said, “O Lord (Krishna)! you had killed the demon Mur and killed Kabandh and Ravana etc. in the dreadful war

ਲੰਕ ਦਈ ਅਰਿ ਭ੍ਰਾਤਰ ਕਉ ਸੀਅ ਕੋ ਸੰਗਿ ਲੈ ਫਿਰਿ ਅਉਧਿ ਸਿਧਾਰਿਯੋ ॥

la(n)k dhiee ar bhraatar kau seea ko sa(n)g lai fir aaudh sidhaariyo ||

“You gave the kingdom of Lanka to Vibhishana and you yourself went to Ayodhya along with Sita

ਤੈ ਹੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕੀਏ ਸਭ ਹੀ ਹਮ ਜਾਨਤ ਹੈ ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥੧੦੦੩॥

tai hee charitr ke'ee sabh hee ham jaanat hai ieh bhaat uchaariyo ||1003||

I accept it without hesitation that you had yourself performed all these feats.1003.

ਹੇ ਕਮਲਾਪਤਿ ਹੇ ਗਰੁੜਧ੍ਵਜ ਹੇ ਜਗਨਾਇਕ ਕਾਨ੍ਰਹਿ ਕਹਿਯੋ ਹੈ ॥

he kamalaapat he garuRadhavaij he jaganaik kaanreh kahiyo hai ||

ਹੇ ਜਦੁਬੀਰ ਕਹੋ ਬਤੀਯਾ ਸਭ ਹੀ ਤੁਮਰੀ ਭ੍ਰਿਤ ਲੋਕ ਭਯੋ ਹੈ ॥

he jadhubeer kaho bateeyaa sabh hee tumaree bhirat lok bhayo hai ||

“O Banner of Garuda! O Sire of Lakshmi! and the Lord of the world! listen to me, Thou art the support of the whole world,”

ਮੇਰੀ ਹਰੋ ਮਮਤਾ ਹਰਿ ਜੂ ਇਹ ਭਾਤਿ ਕਹਿਯੋ ਹਰਿ ਚੀਨ ਲਯੋ ਹੈ ॥

meree haro mamataa har joo ieh bhaat kahiyo har cheen layo hai ||

ਡਾਰਿ ਦਈ ਮਮਤਾ ਤਿਹ ਪੈ ਸੋਊ ਮੋਨਹਿ ਧਾਰ ਕੈ ਬੈਠਿ ਰਹਿਯੋ ਹੈ ॥੧੦੦੪॥

ddaar dhiee mamataa teh pai souoo moneh dhaar kai baiTh rahiyo hai ||1004||

Krishna anticipated that Akruru wanted to say something about his deliverance from the attachment and mineness, therefore he effected Akrur’s mineness by granting him the boon through the mind and he himself kept sitting silently.1004.

ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਬਾਚ ਅਕ੍ਰੂਰ ਸੋ ॥

kaanreh joo baach akraoor so ||

Speech of Krishna addressed to Akrur:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਐ ਹੋ ਚਚਾ ਜਦੁਬੀਰ ਕਹਿਯੋ ਹਮ ਕਉ ਸਮਝੇ ਬਿਨੁ ਤੈ ਹਰਿ ਚੀਨੋ ॥

aai ho chachaa jadhubeer kahiyo ham kau samajhe bin tai har cheeno ||

“O uncle! without comprehending me, you have seen me as the manifestation of the Lord

ਤਾ ਤੇ ਲਡਾਵਹੁ ਮੋਹਿ ਕਹਿਯੋ ਜਿਹ ਤੇ ਸੁਖ ਹੋ ਅਤਿ ਹੀ ਮੁਹਿ ਜੀ ਨੋ ॥

taa te laddaavahu moh kahiyo jeh te sukh ho at hee muh jee no ||

Give me the comfort, so that my life may become comfortable

ਆਇਸ ਮੋ ਬਸੁਦੇਵਹ ਜੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਬਡੇ ਲਖ ਊ ਕਰ ਕੀਨੋ ॥

aais mo basudheveh jee akraoor badde lakh uoo kar keeno ||

“After Vasudev, you will be considered as the seniormost

ਤਾ ਤੇ ਨ ਮੋ ਘਨਿ ਸ੍ਯਾਮ ਲਖੈ ਇਹ ਭਾਤਿ ਕਹਿਯੋ ਹਰਿ ਜੂ ਹਸਿ ਦੀਨੋ ॥੧੦੦੫॥

taa te na mo ghan sayaam lakhai ieh bhaat kahiyo har joo has dheeno ||1005||

I bow before you,” saying thus Krishna smiled.1005.

ਸੋ ਸੁਨਿ ਬੀਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਭਯੋ ਮੁਸਲੀਧਰ ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਕੰਠਿ ਲਗਾਏ ॥

so sun beer prasa(n)n bhayo musaleedhar sayaam joo ka(n)Th lagaae ||

Hearing these words, Akrur was pleased and he hugged both Krishna and Balram

ਸੋਕ ਜਿਤੇ ਮਨ ਭੀਤਰ ਥੇ ਹਰਿ ਕੋ ਤਨ ਭੇਟਿ ਸਭੈ ਬਿਸਰਾਏ ॥

sok jite man bheetar the har ko tan bheT sabhai bisaraae ||

He forsook the sorrow of his mind,

ਛੋਟ ਭਤੀਜ ਲਖੇ ਕਰਿ ਕੈ ਕਰਿ ਕੈ ਜਗ ਕੇ ਕਰਤਾ ਨਹੀ ਪਾਏ ॥

chhoT bhateej lakhe kar kai kar kai jag ke karataa nahee paae ||

ਯਾ ਬਿਧਿ ਭੀ ਤਿਹ ਠਉਰ ਕਥਾ ਤਿਹ ਕੇ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮਹਿ ਮੰਗਲ ਗਾਏ ॥੧੦੦੬॥

yaa bidh bhee teh Thaur kathaa teh ke kab sayaameh ma(n)gal gaae ||1006||

And considered the small nephews as merely nephews and not the creator of the world. In this way, this story happened there, which has ben sung by the poet Shyam in praise of Krishna.1006.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਦਸਮ ਸਿਕੰਧੇ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਕ੍ਰਿਸਨਾਵਤਾਰੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਗ੍ਰਿਹ ਜੈਬੋ ਸੰਪੂਰਨੰ ॥

eit sree dhasam sika(n)dhe bachitr naaTak gra(n)the kirasanaavataare akraoor gireh jaibo sa(n)poorana(n) ||

End of the description of “Going to the house of Akrur” in Krishnavatara (based on Dasham Skandh) in Bachittar Natak.

ਅਥ ਅਕ੍ਰੂਰ ਕੋ ਫੁਫੀ ਪਾਸ ਭੇਜਨ ਕਥਨੰ ॥

ath akraoor ko fufee paas bhejan kathana(n) ||

Now begins the description of sending Akrur to Aunt

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਸ੍ਰੀ ਜਦੁਬੀਰ ਕਹਿਯੋ ਹਸਿ ਕੈ ਬਰਬੀਰ ਗਜਾਪੁਰ ਮੈ ਚਲ ਜਇਯੈ ॥

sree jadhubeer kahiyo has kai barabeer gajaapur mai chal jiyai ||

ਮੋ ਪਿਤ ਕੀ ਭਗਨੀ ਸੁਤ ਹੈ ਤਿਨ ਕੋ ਅਬ ਜਾਇ ਕੈ ਸੋਧਹਿ ਲਇਯੈ ॥

mo pit kee bhaganee sut hai tin ko ab jai kai sodheh liyai ||

Krishna said smilintly to Akrur, “You go to Hastinapur in order to enquire about the condition of the sons of my father’s sister

ਅੰਧ ਤਹਾ ਨ੍ਰਿਪ ਹੈ ਮਨ ਅੰਧ ਦ੍ਰਜੋਧਨ ਭਯੋ ਬਸਿ ਤਾ ਕੋ ਲਖਈਯੈ ॥

a(n)dh tahaa nirap hai man a(n)dh dhrajodhan bhayo bas taa ko lakhieeyai ||

“There a blind king is under the control of the wicked Duryodhana, bring his new also