Ang 396

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਮਾਧਵ ਊਧਵ ਲੈ ਅਪਨੇ ਸੰਗਿ ਏਕ ਸਮੈ ਕੁਬਿਜਾ ਗ੍ਰਿਹ ਆਏ ॥

maadhav uoodhav lai apane sa(n)g ek samai kubijaa gireh aae ||

Once Krishna, taking Udhava alongwith him, came to the house of Kubja

ਏ ਸੁਨਿ ਆਗੇ ਹੀ ਆਏ ਲਏ ਮਨ ਭਾਵਤ ਦੇਖਿ ਸਭੈ ਸੁਖ ਪਾਏ ॥

e sun aage hee aae le man bhaavat dhekh sabhai sukh paae ||

Kubja seeing Krishna coming, advanced and welcomed him, thereby getting great happiness

ਲੈ ਹਰਿ ਕੇ ਜੁਗ ਪੰਕਜ ਪਾਇਨ ਸੀਸ ਢੁਲਾਇ ਰਹੀ ਲਪਟਾਏ ॥

lai har ke jug pa(n)kaj pain sees ddulai rahee lapaTaae ||

ਐਸੋ ਹੁਲਾਸ ਬਢਿਯੋ ਜੀਯ ਮੋ ਜਿਮ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਮੋਰ ਘਟਾ ਘਹਰਾਏ ॥੯੮੬॥

aaiso hulaas baddiyo jeey mo jim chaatirak mor ghaTaa ghaharaae ||986||

She bowed at the feet of Krishna and became so much pleased in her mind, just as the peacock is pleased on seeing the clouds.986.

ਊਚ ਅਵਾਸ ਬਨਿਯੋ ਅਤਿ ਸੁਭ੍ਰਮ ਈਗਰ ਰੰਗ ਕੇ ਚਿਤ੍ਰ ਬਨਾਏ ॥

uooch avaas baniyo at subhram ieegar ra(n)g ke chitr banaae ||

Her abode is extremely beautiful, having paintings of red colour

ਚੰਦਨ ਧੂਪ ਕਦੰਬ ਕਲੰਬਕ ਦੀਪਕ ਦੀਪ ਤਹਾ ਦਰਸਾਏ ॥

cha(n)dhan dhoop kadha(n)b kala(n)bak dheepak dheep tahaa dharasaae ||

There the sandalwood, aggar, trees of Kadamb and earthen lamps were also seen

ਲੈ ਪਰਜੰਕ ਤਹਾ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਸਵਛ ਸੁ ਮਉਰ ਸੁਗੰਧ ਬਿਛਾਏ ॥

lai paraja(n)k tahaa at su(n)dhar savachh su maur suga(n)dh bichhaae ||

There is a handsome sleeping couch, on which a fancy bed hs been spread

ਦੋ ਕਰ ਜੋਰਿ ਪ੍ਰਨਾਮ ਕਰਿਯੋ ਤਬ ਕੇਸਵ ਤਾ ਪਰ ਆਨਿ ਬੈਠਾਏ ॥੯੮੭॥

dho kar jor pranaam kariyo tab kesav taa par aan baiThaae ||987||

Kubja greeted Krishna with folded hands and got him seated on the couch.987.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਰਤਨ ਖਚਤ ਪੀੜਾ ਬਹੁਰ ਲ੍ਯਾਈ ਭਗਤਿ ਜਨਾਇ ॥

ratan khachat peeRaa bahur layaiee bhagat janai ||

ਊਧਵ ਜੀ ਸੋ ਯੌ ਕਹਿਯੋ ਬੈਠਹੁ ਯਾ ਪਰ ਆਇ ॥੯੮੮॥

uoodhav jee so yau kahiyo baiThahu yaa par aai ||988||

Then she brought a seat studded with jewels and requested Udhava to sit on it.988.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਊਧਵ ਜੀ ਕੁਬਜਾ ਸੋ ਕਹੈ ਨਿਜੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਖੀ ਅਤਿ ਹੀ ਤੁਮਰੀ ਮੈ ॥

uoodhav jee kubajaa so kahai nij preet lakhee at hee tumaree mai ||

Udhava said to Kubja that he had noticed her extremely profound love

ਹਉ ਅਤਿ ਦੀਨ ਅਧੀਨ ਅਨਾਥ ਨ ਬੈਠ ਸਕਉ ਸਮੁਹਾਇ ਹਰੀ ਮੈ ॥

hau at dheen adheen anaath na baiTh sakau samuhai haree mai ||

He added that he was very lowly and poor and could not sit in front of Lord Krishna

ਕਾਨ੍ਰਹ ਪ੍ਰਤਾਪ ਤਬੈ ਉਠਿ ਪੀੜੇ ਕਉ ਦੀਨ ਉਠਾਇ ਕੇ ਵਾਹੀ ਘਰੀ ਮੈ ॥

kaanreh prataap tabai uTh peeRe kau dheen uThai ke vaahee gharee mai ||

ਪੈ ਇਤਨੋ ਕਰਿ ਕੈ ਭੂਅ ਬੈਠਿ ਰਹਿਯੋ ਗਹਿ ਪਾਇਨ ਨੇਹ ਛਰੀ ਮੈ ॥੯੮੯॥

pai itano kar kai bhooa baiTh rahiyo geh pain neh chharee mai ||989||

Feeling glory of Krishna, he put the seat aside and holding the feet of Krishna in his hands with affection, he sat down on the earth.989.

ਜੇ ਪਦ ਪੰਕਜ ਸੇਸ ਮਹੇਸ ਸੁਰੇਸ ਦਿਨੇਸ ਨਿਸੇਸ ਨ ਪਾਏ ॥

je padh pa(n)kaj ses mahes sures dhines nises na paae ||

ਜੇ ਪਦ ਪੰਕਜ ਬੇਦ ਪੁਰਾਨ ਬਖਾਨਿ ਪ੍ਰਮਾਨ ਕੈ ਗ੍ਯਾਨ ਨ ਗਾਏ ॥

je padh pa(n)kaj bedh puraan bakhaan pramaan kai gayaan na gaae ||

The feet, which could not be attained by Sheshanaga, Shiva, the sun and the moon and whose glory has been narrated in Vedas, Puranas etc.

ਜੇ ਪਦ ਪੰਕਜ ਸਿਧ ਸਮਾਧਿ ਮੈ ਸਾਧਤ ਹੈ ਮਨਿ ਮੋਨ ਲਗਾਏ ॥

je padh pa(n)kaj sidh samaadh mai saadhat hai man mon lagaae ||

ਜੇ ਪਦ ਪੰਕਜ ਕੇਸਵ ਕੇ ਅਬ ਊਧਵ ਲੈ ਕਰ ਮੈ ਸਹਰਾਏ ॥੯੯੦॥

je padh pa(n)kaj kesav ke ab uoodhav lai kar mai saharaae ||990||

Those feet, on which the adepts meditate in their trance, now Udhava is pressing those feet with great affection.990.

ਸੰਤ ਸਹਾਰਤ ਸ੍ਯਾਮ ਕੇ ਪਾਇ ਮਹਾ ਬਿਗਸਿਯੋ ਮਨ ਭੀਤਰ ਸੋਊ ॥

sa(n)t sahaarat sayaam ke pai mahaa bigasiyo man bheetar souoo ||

The saints who develop extremely on the spiritual plane, they only endure the Glory of Lord’s feet

ਜੋਗਨ ਕੇ ਜੋਊ ਧ੍ਯਾਨ ਕੇ ਬੀਚ ਨ ਆਵਤ ਹੈ ਅਤਿ ਬ੍ਯਾਕੁਲ ਹੋਊ ॥

jogan ke jouoo dhayaan ke beech na aavat hai at bayaakul houoo ||

Those feet, which are not observed in the meditation by the impatient Yogis,

ਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾਦਿਕ ਸੇਸ ਸੁਰਾਦਿਕ ਖੋਜਤ ਅੰਤਿ ਨ ਪਾਵਤ ਕੋਊ ॥

jaa brahamaadhik ses suraadhik khojat a(n)t na paavat kouoo ||

ਸੋ ਪਦ ਕੰਜਨ ਕੀ ਸਮ ਤੁਲਿ ਪਲੋਟਤ ਊਧਵ ਲੈ ਕਰਿ ਦੋਊ ॥੯੯੧॥

so padh ka(n)jan kee sam tul paloTat uoodhav lai kar dhouoo ||991||

And whose mystery has not been understood by Brahma, Indra, Sheshanaga etc., those lotus-feet are now being pressed by Udhava with his hands.991.

ਇਤ ਸ੍ਯਾਮ ਪਲੋਟਤ ਊਧਵ ਪਾਇ ਉਤੈ ਉਨ ਮਾਲਨਿ ਸਾਜ ਕੀਏ ॥

eit sayaam paloTat uoodhav pai utai un maalan saaj ke'ee ||

On this side Udhava is pressing the feet of Krishna, on the other side the female gardener Kubja bedecked herself

ਸੁਭ ਬਜ੍ਰਨ ਕੇ ਅਰੁ ਲਾਲ ਜਵਾਹਰ ਦੇਖਿ ਜਿਸੈ ਸੁਖ ਹੋਤ ਜੀਏ ॥

subh bajran ke ar laal javaahar dhekh jisai sukh hot je'ee ||

She wore the comfort-giving precious stones like rubies, gems etc.,

ਇਤਨੇ ਪਹਿ ਕਾਨ੍ਰਹ ਪੈ ਆਇ ਗਈ ਬਿੰਦੁਰੀ ਕਹਿਯੋ ਈਗਰ ਭਾਲਿ ਦੀਏ ॥

eitane peh kaanreh pai aai giee bi(n)dhuree kahiyo ieegar bhaal dhe'ee ||

And applying the mark on the forehead and putting vermilion in the parting of the hair, she went and sat near Krishna

ਤਿਹ ਰੂਪ ਨਿਹਾਰਿ ਹੁਲਾਸ ਬਢਿਯੋ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਜਦੁਬੀਰ ਹੀਏ ॥੯੯੨॥

teh roop nihaar hulaas baddiyo kab sayaam kahai jadhubeer he'ee ||992||

Seeing her beauty and elegance, Krishna was very much pleased in his mind.992.

ਸਜਿ ਸਾਜਨ ਮਾਲਨਿ ਅੰਗਨ ਮੈ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਸੋ ਹਰਿ ਪਾਸ ਗਈ ॥

saj saajan maalan a(n)gan mai at su(n)dhar so har paas giee ||

ਮਨੋ ਦੂਸਰਿ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਪ੍ਰਗਟੀ ਮਨੋ ਹੇਰਤ ਕੈ ਇਹ ਰੂਪ ਮਈ ॥

mano dhoosar cha(n)dhrakalaa pragaTee mano herat kai ieh roop miee ||

After bedecking herself, the female gardener Kubja went to Krishna and appeared the second manifestation of Chandarkala

ਹਰਿ ਜੂ ਲਖਿ ਕੈ ਜੀਯ ਕੀ ਬਿਰਥਾ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਸੋਊ ਐਚ ਲਈ ॥

har joo lakh kai jeey kee birathaa kab sayaam kahai souoo aaich liee ||

Feeling the distress of the mind of Kubja, Krishna pulled her towards himself

ਤਿਹ ਊਪਰਿ ਬੈਸਿ ਅਸੰਕ ਭਈ ਮਨ ਕੀ ਸਭ ਸੰਕ ਪਰਾਇ ਗਈ ॥੯੯੩॥

teh uoopar bais asa(n)k bhiee man kee sabh sa(n)k parai giee ||993||

Kubja also sitting in the embrace of Krishna abandoned her shyness and all her hesitations ended.993.

ਬਹੀਯਾ ਜਬ ਹੀ ਗਹਿ ਸ੍ਯਾਮਿ ਲਈ ਕੁਬਿਜਾ ਅਤਿ ਹੀ ਮਨ ਮੈ ਸੁਖ ਪਾਯੋ ॥

baheeyaa jab hee geh sayaam liee kubijaa at hee man mai sukh paayo ||

When Krishna caught hold of the arm of Kubja, she felt extreme delight

ਸ੍ਯਾਮ ਮਿਲੇ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ ਮੈ ਹਮ ਕਉ ਕਹਿ ਕੈ ਇਹ ਭਾਤਿ ਸੁਨਾਯੋ ॥

sayaam mile bahute dhin mai ham kau keh kai ieh bhaat sunaayo ||

She said audibly, “O Krishna! you have met me after many days

ਚੰਦਨ ਜਿਉ ਤੁਹਿ ਅੰਗ ਮਲਿਯੋ ਤਿਹ ਤੇ ਹਮ ਹੂੰ ਜਦੁਬੀਰ ਰਿਝਾਯੋ ॥

cha(n)dhan jiau tuh a(n)g maliyo teh te ham hoo(n) jadhubeer rijhaayo ||

ਜੋਊ ਮਨੋਰਥ ਥੋ ਜੀਯ ਮੈ ਤੁਮਰੇ ਮਿਲਏ ਸੋਊ ਮੋ ਕਰਿ ਆਯੋ ॥੯੯੪॥

jouoo manorath tho jeey mai tumare mile souoo mo kar aayo ||994||

“I have rubbed the sandal on my limbs for thy sake, O the hero of Yadavas, for your pleasure and now on meeting you, I have attained the objective of my mind.”994.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਕੁਬਜਾ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹ ਜਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਸਮਾਪਤੰ ॥

eit sree bachitr naaTak gra(n)the kubajaa ke gireh jaa manorath pooran samaapata(n) ||

End of the description of “Fulfilling the objective of Kubja on going to her house” in Bachittar Natak.

ਅਥ ਅਕ੍ਰੂਰ ਕੇ ਧਾਮ ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਆਏ ॥

ath akraoor ke dhaam kaanreh joo aae ||

Now begins the description of Krishna’s visit to the house of Akrur

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਦੈ ਸੁਖ ਮਾਲਨਿ ਕਉ ਅਤਿ ਹੀ ਅਕ੍ਰੂਰਹਿ ਕੇ ਫਿਰ ਧਾਮਿ ਪਧਾਰਿਯੋ ॥

dhai sukh maalan kau at hee akraooreh ke fir dhaam padhaariyo ||

ਆਵਤ ਸੋ ਸੁਨਿ ਪਾਇ ਲਗਿਯੋ ਤਿਹ ਮਧਿ ਚਲੋ ਹਰਿ ਪ੍ਰੇਮ ਚਿਤਾਰਿਯੋ ॥

aavat so sun pai lagiyo teh madh chalo har prem chitaariyo ||

After imparting pleasure to Kubja, then Krishna went to the house of Akrur hearing about his arrival, he came to fall at his feet

ਸੋ ਗਹਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕੇ ਪਾਇ ਰਹਿਯੋ ਕਬਿ ਨੇ ਮੁਖ ਤੇ ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥

so geh sayaam ke pai rahiyo kab ne mukh te ieh bhaat uchaariyo ||

ਊਧਵ ਸੋ ਜਦੁਬੀਰ ਕਹਿਯੋ ਇਨ ਸੰਤਨ ਕੋ ਅਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਹਾਰਿਯੋ ॥੯੯੫॥

uoodhav so jadhubeer kahiyo in sa(n)tan ko at prem nihaariyo ||995||

When he was lying at the feet of Krishna, seeing him, he said to Udhava, “The love of the saints of this type is also profound, I have felt it.”995.

ਊਧਵ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹਿਯੋ ਸੁਨ ਕੈ ਅਕ੍ਰੂਰਹਿ ਕੋ ਅਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਹਾਰਿਯੋ ॥

uoodhav sayaam kahiyo sun kai akraooreh ko at prem nihaariyo ||

ਸੁਧਿ ਕਰੀ ਉਨ ਕੀ ਮਨ ਮੈ ਕੁਬਿਜਾ ਕੋ ਕਹਿਯੋ ਅਰੁ ਪ੍ਰੇਮ ਚਿਤਾਰਿਯੋ ॥

sudh karee un kee man mai kubijaa ko kahiyo ar prem chitaariyo ||

Krishna said to Udhava, “Seeing the love of Akrur, I have become conscious of the love of Kubja

ਸੋ ਗਨਤੀ ਕਰਿ ਕੈ ਮਨ ਮੈ ਕਨ੍ਰਹੀਯਾ ਸੰਗਿ ਪੈ ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥

so ganatee kar kai man mai kanraheeyaa sa(n)g pai ieh bhaat uchaariyo ||

ਹੇ ਹਰਿ ਜੂ ਇਹ ਕੇ ਪਿਖਏ ਉਨ ਕੇ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਦਾ ਕਰਿ ਡਾਰਿਯੋ ॥੯੯੬॥

he har joo ieh ke pikhe un ke sabh prem bidhaa kar ddaariyo ||996||

Seeing this and reflecting on this Udhava said, “He is exhibiting so much love, before which the love of Kubja is insignificant.”996.