Ang 382

ਜਸੁਧਾ ਬਾਚ ॥

jasudhaa baach ||

Speech of Yashoda:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਬਚਿਯੋ ਜਿਨਿ ਤਾਤ ਬਡੇ ਅਹਿ ਤੇ ਜਿਨ ਹੂੰ ਬਕ ਬੀਰ ਬਲੀ ਹਨਿ ਦਈਯਾ ॥

bachiyo jin taat badde eh te jin hoo(n) bak beer balee han dhieeyaa ||

ਜਾਹਿ ਮਰਿਯੋ ਅਘ ਨਾਮ ਮਹਾ ਰਿਪੁ ਪੈ ਪਿਅਰਵਾ ਮੁਸਲੀਧਰ ਭਈਆ ॥

jaeh mariyo agh naam mahaa rip pai piaravaa musaleedhar bhieeaa ||

He, who saved his father from the enormous snake, he, who killed the powerful demon Bakasura, he, the brother of dear Haldhar (Balram) who killed the demon named Aghasura

ਜੋ ਤਪਸ੍ਯਾ ਕਰਿ ਕੈ ਪ੍ਰਭ ਤੇ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਪਰਿ ਪਾਇਨ ਲਈਯਾ ॥

jo tapasayaa kar kai prabh te kab sayaam kahai par pain lieeyaa ||

And he, whose feet can be realised by meditating on the Lord,

ਸੋ ਪੁਰ ਬਾਸਨ ਛੀਨ ਲਯੋ ਹਮ ਤੇ ਸੁਨੀਯੇ ਸਖੀ ਪੂਤ ਕਨ੍ਰਹਈਆ ॥੮੬੦॥

so pur baasan chheen layo ham te suneeye sakhee poot kanrahieeaa ||860||

O friend! that Lord Krishna of mine has been snatched away from me by the residents of Mathura.860.

ਸਭ ਗ੍ਵਾਰਨੀਆ ਬਿਰਲਾਪੁ ॥

sabh gavaiaaraneeaa biralaap ||

Lamentation of all the gopis:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਸੁਨਿ ਕੈ ਇਹ ਬਾਤ ਸਭੈ ਮਿਲਿ ਗ੍ਵਾਰਨਿ ਪੈ ਮਿਲਿ ਕੈ ਤਿਨ ਸੋਕ ਸੁ ਕੀਨੋ ॥

sun kai ieh baat sabhai mil gavaiaaran pai mil kai tin sok su keeno ||

Hearing these words all the gopis were filled with sorrow

ਆਨੰਦ ਦੂਰਿ ਕਰਿਯੋ ਮਨ ਤੇ ਹਰਿ ਧ੍ਯਾਨ ਬਿਖੈ ਤਿਨਹੂੰ ਮਨ ਦੀਨੋ ॥

aana(n)dh dhoor kariyo man te har dhayaan bikhai tinahoo(n) man dheeno ||

The bliss of their mind had ended and all of them meditated on Krishna

ਧਰਨੀ ਪਰ ਸੋ ਮੁਰਝਾਇ ਗਿਰੀ ਸੁ ਪਰਿਯੋ ਤਿਨ ਕੇ ਤਨ ਤੇ ਸੁ ਪਸੀਨੋ ॥

dharanee par so murajhai giree su pariyo tin ke tan te su paseeno ||

The sweat flowed from their bodies and becoming dejected, they fell down upon the earth

ਹਾਹੁਕ ਲੈਨ ਲਗੀ ਸਭਿ ਹੀ ਸੁ ਭਯੋ ਸੁਖ ਤੇ ਤਿਨ ਕੋ ਤਨ ਹੀਨੋ ॥੮੬੧॥

haahuk lain lagee sabh hee su bhayo sukh te tin ko tan heeno ||861||

They began to wail and their mind and body lost all happiness.861.

ਅਤਿ ਆਤੁਰ ਹ੍ਵੈ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਹਿ ਸੋ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਨ ਗਾਵੈ ॥

at aatur havai har preeteh so kab sayaam kahai har ke gun gaavai ||

ਸੋਰਠਿ ਸੁਧ ਮਲਾਰ ਬਿਲਾਵਲ ਸਾਰੰਗ ਭੀਤਰ ਤਾਨ ਬਸਾਵੈ ॥

soraTh sudh malaar bilaaval saara(n)g bheetar taan basaavai ||

Having been greatly worried in the love of Krishna, they sing his praises keeping in their mind the tunes of the musical modes of Sorath, Shuddh Malhar, Bilawal, Sarang etc.

ਧਿਆਨ ਧਰੈ ਤਿਹ ਤੇ ਜੀਯ ਮੈ ਤਿਹ ਧ੍ਯਾਨਹਿ ਤੇ ਅਤਿ ਹੀ ਦੁਖੁ ਪਾਵੈ ॥

dhiaan dharai teh te jeey mai teh dhayaaneh te at hee dhukh paavai ||

ਯੌ ਮੁਰਝਾਵਤ ਹੈ ਮੁਖ ਤਾ ਸਸਿ ਜਿਉ ਪਿਖਿ ਕੰਜ ਮਨੋ ਮੁਰਝਾਵੈ ॥੮੬੨॥

yau murajhaavat hai mukh taa sas jiau pikh ka(n)j mano murajhaavai ||862||

They are meditating on him in their mind and getting extremely aggrieved by it, they are withering like the lotus seeing the moon during the night.862.

ਪੁਰ ਬਾਸਨਿ ਸੰਗਿ ਰਚੇ ਹਰਿ ਜੂ ਹਮਹੂੰ ਮਨ ਤੇ ਜਦੁਰਾਇ ਬਿਸਾਰੀ ॥

pur baasan sa(n)g rache har joo hamahoo(n) man te jadhurai bisaaree ||

Now Krishna has absorbed himself with the residents of the city and has forgotten us from his mind

ਤ੍ਯਾਗਿ ਗਏ ਹਮ ਕੋ ਇਹ ਠਉਰ ਹਮ ਊਪਰ ਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸੁ ਟਾਰੀ ॥

tayaag ge ham ko ieh Thaur ham uoopar te at preet su Taaree ||

He has left us here and now we forsake his love

ਪੈ ਕਹਿ ਕੈ ਨ ਕਛੁ ਪਠਿਯੋ ਤਿਹ ਤ੍ਰੀਯਨ ਕੇ ਬਸਿ ਭੈ ਗਿਰਧਾਰੀ ॥

pai keh kai na kachh paThiyo teh treeyan ke bas bhai giradhaaree ||

How wonderful it is that there he has come so much under the impact of women, that there he has not even sent a message to us

ਏਕ ਗਿਰੀ ਕਹੂੰ ਐਸੇ ਧਰਾ ਇਕ ਕੂਕਤ ਹੈ ਸੁ ਹਹਾ ਰੀ ਹਹਾ ਰੀ ॥੮੬੩॥

ek giree kahoo(n) aaise dharaa ik kookat hai su hahaa ree hahaa ree ||863||

Saying thus, someone fell on the earth and someone has begun to cry and lament.863.

ਇਹ ਭਾਤਿ ਸੋ ਗ੍ਵਾਰਨਿ ਬੋਲਤ ਹੈ ਜੀਯ ਮੈ ਅਤਿ ਮਾਨਿ ਉਦਾਸੀ ॥

eeh bhaat so gavaiaaran bolat hai jeey mai at maan udhaasee ||

In this way, getting highly sorrowful, the gopis are talking to one another

ਸੋਕ ਬਢਿਯੋ ਤਿਨ ਕੇ ਜੀਯ ਮੈ ਹਰਿ ਡਾਰਿ ਗਏ ਹਿਤ ਕੀ ਤਿਨ ਫਾਸੀ ॥

sok baddiyo tin ke jeey mai har ddaar ge hit kee tin faasee ||

The grief is increasing in their heart, because entrapping them in love, Krishna has abandoned them and gone away

ਅਉ ਰਿਸ ਮਾਨਿ ਕਹੈ ਮੁਖ ਤੇ ਜਦੁਰਾਇ ਨ ਮਾਨਤ ਲੋਗਨ ਹਾਸੀ ॥

aau ris maan kahai mukh te jadhurai na maanat logan haasee ||

Sometimes in ire they say why Krishna does not care for the ironical shafts of the people

ਤ੍ਯਾਗਿ ਹਮੈ ਸੁ ਗਏ ਬ੍ਰਿਜ ਮੈ ਪੁਰ ਬਾਸਿਨ ਸੰਗਿ ਫਸੇ ਬ੍ਰਿਜ ਬਾਸੀ ॥੮੬੪॥

tayaag hamai su ge biraj mai pur baasin sa(n)g fase biraj baasee ||864||

That he has left us in Braja and there he is involved with the residents of the city.864.