Ang 378

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਦੈ ਬਰੁ ਤਾ ਤ੍ਰੀਯ ਕੋ ਕ੍ਰਿਸਨ ਮੂੰਡ ਰਹੇ ਨਿਹੁਰਾਇ ॥

dhai bar taa treey ko kirasan moo(n)dd rahe nihurai ||

Krishna bestowed a boon on wife of the washerman and nodding his head, he sat down

ਤਬ ਸੁਕ ਸੋ ਪੁਛਯੌ ਨ੍ਰਿਪੈ ਕਹੋ ਹਮੈ ਕਿਹ ਭਾਇ ॥੮੨੩॥

tab suk so puchhayau nirapai kaho hamai keh bhai ||823||

Then the (king) Parikshat enquired from Shuka, “O sage! Tell me why it happened that Krishna sat down, nodding his head?”823.

ਸੁਕ ਬਾਚ ਰਾਜਾ ਸੋ ॥

suk baach raajaa so ||

Speech of Shuka addressed to the king:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਚਤੁਰਭੁਜ ਕੋ ਬਰੁ ਵਾਹਿ ਦਯੋ ਬਰੁ ਪਾਇ ਸੁਖੀ ਰਹੁ ਤਾਹਿ ਕਹੇ ॥

chaturabhuj ko bar vaeh dhayo bar pai sukhee rahu taeh kahe ||

The four-armed Krishna blessed her with the boon of living in happiness

ਹਰਿ ਬਾਕ ਕੇ ਹੋਵਤ ਪੈ ਤਿਨ ਹੂੰ ਅਮਰਾ ਪੁਰ ਕੇ ਫਲ ਹੈ ਸੁ ਲਹੇ ॥

har baak ke hovat pai tin hoo(n) amaraa pur ke fal hai su lahe ||

With the words of the Lord, the fruit of all the three worlds are obtained,

ਬਹੁ ਦੈ ਕਰਿ ਲਜਿਤ ਹੋਤ ਬਡੇ ਇਮ ਲੋਕ ਏ ਨੀਤਿ ਬਿਖੈ ਹੈ ਕਹੇ ॥

bahu dhai kar lajit hot badde im lok e neet bikhai hai kahe ||

But according to tradition, the great man after bestowing something, feels shy on thinking that he had bestowed nothing

ਹਰਿ ਜਾਨਿ ਕਿ ਮੈ ਇਹ ਥੋਰੋ ਦਯੋ ਤਿਹ ਤੇ ਮੁੰਡੀਆ ਨਿਹੁਰਾਇ ਰਹੇ ॥੮੨੪॥

har jaan k mai ieh thoro dhayo teh te mu(n)ddeeaa nihurai rahe ||824||

Krishna also knowing this that he had bestowed less, repented by nodding his head.824. End of the description of ‘the killing of the washerman and granting of boon to his wife’ in Bachittar Natak.

ਅਥ ਬਾਗਵਾਨ ਕੋ ਉਧਾਰ ॥

ath baagavaan ko udhaar ||

Now begins the description of the salvation of the gardener

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਬਧ ਕੈ ਧੋਬੀ ਕੌ ਕ੍ਰਿਸਨ ਕਰਿ ਤਾ ਤ੍ਰੀਯ ਕੋ ਕਾਮ ॥

badh kai dhobee kau kirasan kar taa treey ko kaam ||

ਰਥ ਧਵਾਇ ਤਬ ਹੀ ਚਲੇ ਨ੍ਰਿਪ ਕੇ ਸਾਮੁਹਿ ਧਾਮ ॥੮੨੫॥

rath dhavai tab hee chale nirap ke saamuh dhaam ||825||

After killing the washerman and bestowing boon on his wife, Krishna caused the chariot to be driven and reach in front of the palace of the king.825.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਆਗੇ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਮਿਲਿਯੋ ਬਾਗਵਾਨ ਸੁ ਹਾਰ ਗਰੇ ਹਰਿ ਕੇ ਤਿਨਿ ਡਾਰਿਯੋ ॥

aage te sayaam miliyo baagavaan su haar gare har ke tin ddaariyo ||

The first to meet Krishna was the gardener, who garlanded him

ਪਾਇ ਪਰਿਯੋ ਹਰਿ ਕੇ ਬਹੁ ਬਾਰਨ ਭੋਜਨ ਧਾਮ ਲਿਜਾਇ ਜਿਵਾਰਿਯੋ ॥

pai pariyo har ke bahu baaran bhojan dhaam lijai jivaariyo ||

He fell at the feet of Krishna many times and taking him alongwith himself, he served meal to Krishna

ਤਾ ਕੋ ਪ੍ਰਸੰਨਿ ਕੈ ਮਾਗਤ ਭਯੋ ਬਰੁ ਸਾਧ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਕੋ ਜੀਯ ਧਾਰਿਯੋ ॥

taa ko prasa(n)n kai maagat bhayo bar saadh kee sa(n)gat ko jeey dhaariyo ||

Krishna was pleased with him and told him to ask for a boon

ਜਾਨ ਲਈ ਜੀਯ ਕੀ ਘਨ ਸ੍ਯਾਮ ਤਬੈ ਬਰੁ ਵਾ ਉਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥੮੨੬॥

jaan liee jeey kee ghan sayaam tabai bar vaa uh bhaat uchaariyo ||826||

The gardener thought in his mind about asking for the boon of the company of a saint, Krishna read this from his mind and granted him the same boon.826.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਬਰੁ ਜਬ ਮਾਲੀ ਕਉ ਦਯੋ ਰੀਝਿ ਮਨੈ ਘਨ ਸ੍ਯਾਮ ॥

bar jab maalee kau dhayo reejh manai ghan sayaam ||

ਫਿਰਿ ਪੁਰ ਹਾਟਨ ਪੈ ਗਏ ਕਰਨ ਕੂਬਰੀ ਕਾਮ ॥੮੨੭॥

fir pur haaTan pai ge karan koobaree kaam ||827||

Getting pleased in his mind, Krishna granted the boon to the gardener and then went towards the city for the purpose of doing good to Kubja.827.

ਇਤਿ ਬਾਗਵਾਨ ਕੋ ਉਧਾਰ ਕੀਆ ॥

eit baagavaan ko udhaar keeaa ||

End of the description of the salvation of Kubja

ਅਥ ਕੁਬਜਾ ਕੋ ਉਧਾਰ ਕਰਨੰ ॥

ath kubajaa ko udhaar karana(n) ||

End of the description of the salvation of Kubja

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA