Ang 377

ਮੈਨ ਕੀ ਮਾਨੋ ਸਾਣ ਬਨੀ ਦੋਊ ਭਉਹ ਮਨੋ ਅਖੀਯਾ ਸਮ ਗਾਸੀ ॥

main kee maano saan banee dhouoo bhauh mano akheeyaa sam gaasee ||

Those, whose body was like gold and beauty like moon, those, whose glory was like that of the god of love and both of whose eyebrows were like arrows

ਦੇਖਤ ਜਾ ਅਤਿ ਹੀ ਸੁਖ ਹੋ ਨਹਿ ਦੇਖਤ ਹੀ ਤਿਹ ਹੋਤ ਉਦਾਸੀ ॥

dhekhat jaa at hee sukh ho neh dhekhat hee teh hot udhaasee ||

ਸ੍ਯਾਮ ਬਿਨਾ ਸਸਿ ਪੈ ਜਲ ਕੀ ਮਨੋ ਕੰਜ ਮੁਖੀ ਭਈ ਸੂਕਿ ਜਰਾ ਸੀ ॥੮੧੧॥

sayaam binaa sas pai jal kee mano ka(n)j mukhee bhiee sook jaraa see ||811||

On seeing whom, there was attainment of extreme happiness and not seeing whom, the mind experienced sorrow, those gopis withered away like the apodal in water without the moonbeams.811.

ਰਥ ਊਪਰਿ ਸ੍ਯਾਮ ਚੜਾਇ ਕੈ ਸੋ ਸੰਗਿ ਲੈ ਸਭ ਗੋਪ ਤਹਾ ਕੋ ਗਏ ਹੈ ॥

rath uoopar sayaam chaRai kai so sa(n)g lai sabh gop tahaa ko ge hai ||

Taking all the gopas with him in chariots, Krishna left

ਗ੍ਵਾਰਨੀਯਾ ਸੁ ਰਹੀ ਗ੍ਰਿਹ ਮੈ ਜਿਨ ਕੇ ਮਨ ਬੀਚ ਸੁ ਸੋਕ ਭਏ ਹੈ ॥

gavaiaaraneeyaa su rahee gireh mai jin ke man beech su sok bhe hai ||

The gopis remained within their homes and the suffering of their mind increased abundantly

ਠਾਢਿ ਉਡੀਕਤ ਗੋਪਿ ਜਹਾ ਤਿਹ ਠਉਰ ਬਿਖੈ ਦੋਊ ਏ ਸੋ ਅਏ ਹੈ ॥

Thaadd uddeekat gop jahaa teh Thaur bikhai dhouoo e so ae hai ||

The place where the gopis had gathered together and were waiting for Krishna, both the brothers, Krishna and Balram, went there

ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਸਸਿ ਸੇ ਜਿਨ ਕੇ ਮੁਖ ਕੰਚਨ ਸੇ ਤਨ ਰੂਪ ਛਏ ਹੈ ॥੮੧੨॥

su(n)dhar hai sas se jin ke mukh ka(n)chan se tan roop chhe hai ||812||

The faces of both the brothers were beautiful like moon and the bodies like gold.812.

ਜਬ ਹੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਕੇ ਸੰਗ ਕਿਧੌ ਜਮੁਨਾ ਪੈ ਗਏ ਬ੍ਰਿਜ ਲੋਕ ਸਬੈ ॥

jab hee akraoor ke sa(n)g kidhau jamunaa pai ge biraj lok sabai ||

When Akrur reached on the bank of Yamuna w3ith all the people, then seeing the love of all, Akrur repented in his mind

ਅਕ੍ਰੂਰ ਹੀ ਚਿੰਤ ਕਰੀ ਮਨ ਮੈ ਅਤਿ ਪਾਪ ਕਰਿਯੋ ਹਮਹੂੰ ਸੁ ਅਬੈ ॥

akraoor hee chi(n)t karee man mai at paap kariyo hamahoo(n) su abai ||

He thought that he had sinned profusely in taking away Krishna from that place

ਤਬ ਹੀ ਤਜ ਕੈ ਰਥ ਬੀਚ ਧਸਿਯੋ ਜਲ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਬੇ ਕੋ ਤਬੈ ॥

tab hee taj kai rath beech dhasiyo jal ke sa(n)dhiaa karabe ko tabai ||

ਇਹ ਕੋ ਮਰਿ ਹੈ ਨ੍ਰਿਪ ਕੰਸ ਬਲੀ ਜੁ ਭਈ ਇਹ ਕੀ ਅਤਿ ਚਿੰਤ ਜਬੈ ॥੮੧੩॥

eeh ko mar hai nirap ka(n)s balee ju bhiee ieh kee at chi(n)t jabai ||813||

Thinking like this, he entered the river-water for sandhya prayer and got worried on reflecting that the mighty Kansa would then kill Krishna.813.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਨਾਤ ਜਬੈ ਅਕ੍ਰੂਰ ਮਨਿ ਹਰਿ ਕੋ ਕਰਿਯੋ ਬਿਚਾਰ ॥

naat jabai akraoor man har ko kariyo bichaar ||

ਤਬ ਤਿਹ ਕੋ ਜਲ ਮੈ ਤਬੈ ਦਰਸਨ ਦਯੋ ਮੁਰਾਰਿ ॥੮੧੪॥

tab teh ko jal mai tabai dharasan dhayo muraar ||814||

While taking bath, when Akrur remembered Lored Krishna, then the Lord (Murari) manifested himself in real form.814.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਮੁੰਡ ਹਜਾਰ ਭੁਜਾ ਸਹਸੇ ਦਸ ਸੇਸ ਕੇ ਆਸਨ ਪੈ ਸੁ ਬਿਰਾਜੈ ॥

mu(n)dd hajaar bhujaa sahase dhas ses ke aasan pai su biraajai ||

Akruru saw that Krishna, with thousands of heads and thousands of arms, was seated on the bed of Sheshanaga

ਪੀਤ ਲਸੈ ਪਟ ਚਕ੍ਰ ਕਰੈ ਜਿਹ ਕੇ ਕਰ ਭੀਤਰ ਨੰਦਗ ਛਾਜੈ ॥

peet lasai paT chakr karai jeh ke kar bheetar na(n)dhag chhaajai ||

He has worn the yellow garments and had the disc and sword in his hands

ਬੀਚ ਤਬੈ ਜਮੁਨਾ ਪ੍ਰਗਟਿਯੋ ਫੁਨਿ ਸਾਧਹਿ ਕੇ ਹਰਬੇ ਡਰ ਕਾਜੈ ॥

beech tabai jamunaa pragaTiyo fun saadheh ke harabe ddar kaajai ||

In the same form Krishna manifested himself to Akrur in Yamuna

ਜਾ ਕੋ ਕਰਿਯੋ ਸਭ ਹੀ ਜਗ ਹੈ ਜਿਹ ਦੇਖਤ ਹੀ ਘਟ ਸਾਵਨ ਲਾਜੈ ॥੮੧੫॥

jaa ko kariyo sabh hee jag hai jeh dhekhat hee ghaT saavan laajai ||815||

Akrur saw that Krishna, the remover of the sorrows of the saints, has under his control the whole world and he has such brilliance that the coulds of Sawan are feeling shy.815.

ਜਲ ਤੇ ਕਢ ਕੈ ਮਨ ਮੈ ਸੁਖ ਕੈ ਮਥੁਰਾ ਕੋ ਚਲਿਯੋ ਮਨ ਆਨੰਦ ਪਾਈ ॥

jal te kadd kai man mai sukh kai mathuraa ko chaliyo man aana(n)dh paiee ||

Then Akrur, coming out of water and in great comfort, started towards Mathura

ਧਾਇ ਗਯੋ ਨ੍ਰਿਪ ਕੇ ਪੁਰ ਮੈ ਹਰਿ ਮਾਰਨ ਕੀ ਨ ਕਰੀ ਦੁਚਿਤਾਈ ॥

dhai gayo nirap ke pur mai har maaran kee na karee dhuchitaiee ||

He ran to the palace of the king and he now had not fear of Krishna being killed

ਕਾਨ੍ਰਹ ਕੋ ਰੂਪ ਨਿਹਾਰਨ ਕੋ ਮਥੁਰਾ ਕੀ ਜੁਰੀ ਸਭ ਆਨਿ ਲੁਕਾਈ ॥

kaanreh ko roop nihaaran ko mathuraa kee juree sabh aan lukaiee ||

Seeing the beauty of Krishna, all the inhabitants of Mathura gathered together in order to have a look at him

ਜਾ ਕੇ ਕਛੂ ਤਨ ਮੈ ਦੁਖੁ ਹੋ ਹਰਿ ਦੇਖਤ ਹੀ ਸੋਊ ਪਾਰ ਪਰਾਈ ॥੮੧੬॥

jaa ke kachhoo tan mai dhukh ho har dhekhat hee souoo paar paraiee ||816||

The person, who had any slight ailment in his body, the same was removed on seeing Krishna.816.

ਹਰਿ ਆਗਮ ਕੀ ਸੁਨ ਕੈ ਬਤੀਆ ਉਠ ਕੈ ਮਥੁਰਾ ਕੀ ਸਭੈ ਤ੍ਰੀਅ ਧਾਈ ॥

har aagam kee sun kai bateeaa uTh kai mathuraa kee sabhai treea dhaiee ||

Hearing about the arrival of Krishna, all the women of Mathura ran (to have his sight)

ਆਵਤ ਥੋ ਰਥ ਬੀਚ ਚੜਿਯੋ ਚਲਿ ਕੈ ਤਿਹ ਠਉਰ ਬਿਖੈ ਸੋਊ ਆਈ ॥

aavat tho rath beech chaRiyo chal kai teh Thaur bikhai souoo aaiee ||

The direction in which the chariot was going, all of them gathered there,

ਮੂਰਤਿ ਦੇਖ ਕੈ ਰੀਝ ਰਹੀ ਹਰਿ ਆਨਨ ਓਰ ਰਹੀ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥

moorat dhekh kai reejh rahee har aanan or rahee liv laiee ||

They were pleased to see the winsome elegance of Krishna and kept seeing only towards that side

ਸੋਕ ਕਥਾ ਜਿਤਨੀ ਮਨ ਥੀ ਇਹ ਓਰ ਨਿਹਾਰਿ ਦਈ ਬਿਸਰਾਈ ॥੮੧੭॥

sok kathaa jitanee man thee ieh or nihaar dhiee bisaraiee ||817||

Whatever sorrow they had in their mind, the same was removed on seeing Krishna.817.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਦਸਮ ਸਿਕੰਧੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਕ੍ਰਿਸਨਾਵਤਾਰੇ ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਨੰਦ ਅਉ ਗੋਪਿਨ ਸਹਿਤ ਮਥੁਰਾ ਪ੍ਰਵੇਸ ਕਰਣੰ ॥

eit sree dhasam sika(n)dhe puraane bachitr naaTak gra(n)the kirasanaavataare kaanreh joo na(n)dh aau gopin sahit mathuraa praves karana(n) ||

End of the chapter entitled “The arrival of Krishna in Mathura alongwith Nand and gopas” in Krishnavatar (based on Dasham Skandh Purana) in Bachittar Natak.

ਅਥ ਕੰਸ ਬਧ ਕਥਨੰ ॥

ath ka(n)s badh kathana(n) ||

Now begins the description of the killing of Kansa

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਮਥੁਰਾ ਪੁਰ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾ ਕਬਿ ਮਨ ਮੈ ਕਹੀ ਬਿਚਾਰਿ ॥

mathuraa pur kee prabhaa kab man mai kahee bichaar ||

The poet after reflection has described the beauty of the city of Mathura

ਸੋਭਾ ਜਿਹ ਦੇਖਤ ਸੁ ਕਬਿ ਕਰਿ ਨਹਿ ਸਕਤਿ ਉਚਾਰ ॥੮੧੮॥

sobhaa jeh dhekhat su kab kar neh sakat uchaar ||818||

Its glory is such that the poets cannot describe.818.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਜਿਹ ਕੀ ਜਟਿਤ ਨਗ ਭੀਤਰ ਹੈ ਦਮਕੈ ਦੁਤਿ ਮਾਨਹੁ ਬਿਜੁ ਛਟਾ ॥

jeh kee jaTit nag bheetar hai dhamakai dhut maanahu bij chhaTaa ||

The city studded with gems looks like the flash of lightning

ਜਮੁਨਾ ਜਿਹ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਬਹੈ ਸੁ ਬਿਰਾਜਤ ਹੈ ਜਿਹ ਭਾਤਿ ਅਟਾ ॥

jamunaa jeh su(n)dhar teer bahai su biraajat hai jeh bhaat aTaa ||

The river Yamuna flows by its side and its parts look splendid

ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਿਹ ਦੇਖਤ ਰੀਝ ਰਹੈ ਰਿਝਵੈ ਪਿਖਿ ਤਾ ਧਰ ਸੀਸ ਜਟਾ ॥

brahamaa jeh dhekhat reejh rahai rijhavai pikh taa dhar sees jaTaa ||

Seeing it Shiva and Brahma are getting pleased

ਇਹ ਭਾਤਿ ਪ੍ਰਭਾ ਧਰਿ ਹੈ ਪੁਰਿ ਧਾਮ ਸੁ ਬਾਤ ਕਰੈ ਸੰਗ ਮੇਘ ਘਟਾ ॥੮੧੯॥

eeh bhaat prabhaa dhar hai pur dhaam su baat karai sa(n)g megh ghaTaa ||819||

The houses in the city are so high, that they seem to touch the clouds.819.

ਹਰਿ ਆਵਤ ਥੋ ਮਗ ਬੀਚ ਚਲਿਯੋ ਰਿਪੁ ਕੋ ਧੁਬੀਆ ਮਗ ਏਕ ਨਿਹਾਰਿਯੋ ॥

har aavat tho mag beech chaliyo rip ko dhubeeaa mag ek nihaariyo ||

When Krishna was going, he saw a washerman in the way

ਜਉ ਸੁ ਗਹੇ ਤਿਹ ਤੇ ਪਟ ਤਉ ਕੁਪਿ ਕੈ ਨ੍ਰਿਪ ਕੋ ਤਿਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥

jau su gahe teh te paT tau kup kai nirap ko teh naam uchaariyo ||

When Krishna took away the clothes from him, he, in anger, began to cry for the king

ਕਾਨ੍ਰਹ ਤਬੈ ਰਿਸ ਕੈ ਮਨ ਮੈ ਸੰਗ ਅੰਗੁਲਿਕਾ ਤਿਹ ਕੇ ਮੁਖ ਮਾਰਿਓ ॥

kaanreh tabai ris kai man mai sa(n)g a(n)gulikaa teh ke mukh maario ||

Krishna, getting enraged in his mind, slapped him

ਇਉ ਗਿਰ ਗਯੋ ਧਰਨੀ ਪਰ ਸੋ ਪਟ ਜਿਉ ਧੁਬੀਆ ਪਟ ਸੰਗ ਪ੍ਰਹਾਰਿਓ ॥੮੨੦॥

eiau gir gayo dharanee par so paT jiau dhubeeaa paT sa(n)g prahaario ||820||

After this beating, he fell dead on the ground like a washerman throwing the clothes on the earth.820.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਸਭ ਗ੍ਵਾਰਨਿ ਸੋ ਹਰਿ ਕਹੀ ਰਿਪੁ ਧੁਬੀਆ ਕਹੁ ਕੂਟਿ ॥

sabh gavaiaaran so har kahee rip dhubeeaa kahu kooT ||

ਬਸਤ੍ਰ ਜਿਤੇ ਨ੍ਰਿਪ ਕੇ ਸਕਲ ਲੇਹੁ ਸਭਨ ਕੋ ਲੂਟਿ ॥੮੨੧॥

basatr jite nirap ke sakal leh sabhan ko looT ||821||

After beating the washerman, Krishna said to all the gopas to loot all the clothes of the king.821.

ਸੋਰਠਾ ॥

soraThaa ||

SORATHA

ਬ੍ਰਿਜ ਕੇ ਗ੍ਵਾਰ ਅਜਾਨ ਬਸਤ੍ਰ ਪਹਿਰ ਜਾਨਤ ਨਹੀ ॥

biraj ke gavaiaar ajaan basatr pahir jaanat nahee ||

The ignorant gopas of Braja did not know the wearing of those clothes

ਬਾਕਾਤਾ ਤ੍ਰੀਆ ਆਨਿ ਚੀਰ ਪੈਨ੍ਰਹਾਏ ਤਿਨ ਤਨੈ ॥੮੨੨॥

baakaataa treeaa aan cheer painrahaae tin tanai ||822||

The wife of the washerman came to get them wear the clothes.822.

ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੀਛਤ ਬਾਚ ਸੁਕ ਸੋ ॥

raajaa preechhat baach suk so ||

Speech of king Parikshat addressed to Shuka: