Ang 307

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਸੰਗ ਲਏ ਬਛੁਰੇ ਅਰੁ ਗੋਪ ਸੁ ਸਾਝਿ ਪਰੀ ਹਰਿ ਡੇਰਨ ਆਏ ॥

sa(n)g le bachhure ar gop su saajh paree har dderan aae ||

ਹੋਇ ਪ੍ਰਸੰਨਿ ਮਹਾ ਮਨ ਮੈ ਮਨ ਭਾਵਤ ਗੀਤ ਸਭੋ ਮਿਲਿ ਗਾਏ ॥

hoi prasa(n)n mahaa man mai man bhaavat geet sabho mil gaae ||

Krishna returned to his home in the evening alongwith the calves and the gopa boys and everyone was delighted and sang songs of joy

ਤਾ ਛਬਿ ਕੋ ਜਸ ਉਚ ਮਹਾ ਕਬਿ ਨੈ ਮੁਖ ਤੇ ਇਹ ਭਾਤਿ ਬਨਾਏ ॥

taa chhab ko jas uch mahaa kab nai mukh te ieh bhaat banaae ||

ਦੇਵਨ ਦੇਵ ਹਨ੍ਯੋ ਧਰ ਪੈ ਛਲਿ ਕੈ ਤਰਿ ਅਉਰਨ ਕੋ ਜੁ ਸੁਨਾਏ ॥੧੬੪॥

dhevan dhev hanayo dhar pai chhal kai tar aauran ko ju sunaae ||164||

The poet has figuratively described this spectacle saying that Krishna killed deceptively the demon who had come to kill him through deception.164.

ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੁ ਬਾਚ ਗੋਪਨ ਪ੍ਰਤਿ ॥

kaanreh ju baach gopan prat ||

Speech of Krishna addressed to gopas:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਫੇਰਿ ਕਹੀ ਇਹ ਗੋਪਨ ਕਉ ਫੁਨਿ ਪ੍ਰਾਤ ਭਏ ਸਭ ਹੀ ਮਿਲਿ ਜਾਵੈ ॥

fer kahee ieh gopan kau fun praat bhe sabh hee mil jaavai ||

Krishna said to gopas again that they would go again early next morning

ਅੰਨੁ ਅਚੌ ਅਪਨੇ ਗ੍ਰਿਹ ਮੋ ਜਿਨਿ ਮਧਿ ਮਹਾਬਨ ਕੇ ਮਿਲਿ ਖਾਵੈ ॥

a(n)n achau apane gireh mo jin madh mahaaban ke mil khaavai ||

They should take some eatables with them from their homes, which they would eat together in the forest

ਬੀਚ ਤਰੈ ਹਮ ਪੈ ਜਮੁਨਾ ਮਨ ਭਾਵਤ ਗੀਤ ਸਭੈ ਮਿਲਿ ਗਾਵੈ ॥

beech tarai ham pai jamunaa man bhaavat geet sabhai mil gaavai ||

They should take some eatables with them from their homes, which they would eat together in the forest

ਨਾਚਹਿਗੇ ਅਰੁ ਕੂਦਹਿਗੇ ਗਹਿ ਕੈ ਕਰ ਮੈ ਮੁਰਲੀ ਸੁ ਬਜਾਵੈ ॥੧੬੫॥

naachahige ar koodhahige geh kai kar mai muralee su bajaavai ||165||

They would swim Yamuna and go the other bank, dance and jump the3re and play their flutes.165.

ਮਾਨ ਲਯੋ ਸਭਨੋ ਵਹ ਗੋਪਨ ਪ੍ਰਾਤ ਭਈ ਜਬ ਰੈਨਿ ਬਿਹਾਨੀ ॥

maan layo sabhano veh gopan praat bhiee jab rain bihaanee ||

All the gopas agreed on this arrangement

ਕਾਨ੍ਰਹ ਬਜਾਇ ਉਠਿਓ ਮੁਰਲੀ ਸਭ ਜਾਗ ਉਠੇ ਤਬ ਗਾਇ ਛਿਰਾਨੀ ॥

kaanreh bajai uThio muralee sabh jaag uThe tab gai chhiraanee ||

When the night passed and the day dawned, Krishna played on his flute and all the gopas awoke and released the cows

ਏਕ ਬਜਾਵਤ ਹੈ ਦ੍ਰੁਮ ਪਾਤ ਕਿਧੋ ਉਪਮਾ ਕਬਿ ਸਿਆਮ ਪਿਰਾਨੀ ॥

ek bajaavat hai dhrum paat kidho upamaa kab siaam piraanee ||

Some of them, twisting the leaves began to play on them like musical instruments

ਕਉਤੁਕ ਦੇਖਿ ਮਹਾ ਇਨ ਕੋ ਪੁਰਹੂਤ ਬਧੂ ਸੁਰ ਲੋਕਿ ਖਿਸਾਨੀ ॥੧੬੬॥

kautuk dhekh mahaa in ko purahoot badhoo sur lok khisaanee ||166||

The poet Shyam says that seeing this wonderful spectacle, the wives of Indra felt embarrassed in heaven.166.

ਗੇਰੀ ਕੇ ਚਿਤ੍ਰ ਲਗਾਇ ਤਨੈ ਸਿਰ ਪੰਖ ਧਰਿਯੋ ਭਗਵਾਨ ਕਲਾਪੀ ॥

geree ke chitr lagai tanai sir pa(n)kh dhariyo bhagavaan kalaapee ||

Krishna applied the red ochre to his body and fixed the feather of the peocock on his head

ਲਾਇ ਤਨੈ ਹਰਿ ਤਾ ਮੁਰਲੀ ਮੁਖਿ ਲੋਕ ਭਯੋ ਜਿਹ ਕੋ ਸਭ ਜਾਪੀ ॥

lai tanai har taa muralee mukh lok bhayo jeh ko sabh jaapee ||

He put his green flute on his lips and his face, adored by the whole world looked splendid

ਫੂਲ ਗੁਛੇ ਸਿਰਿ ਖੋਸ ਲਏ ਤਰਿ ਰੂਖ ਖਰੋ ਧਰਨੀ ਜਿਨਿ ਥਾਪੀ ॥

fool guchhe sir khos le tar rookh kharo dharanee jin thaapee ||

ਖੇਲਿ ਦਿਖਾਵਤ ਹੈ ਜਗ ਕੌ ਅਰੁ ਕੋਊ ਨਹੀ ਹੁਇ ਆਪ ਹੀ ਆਪੀ ॥੧੬੭॥

khel dhikhaavat hai jag kau ar kouoo nahee hui aap hee aapee ||167||

He bedecked his head with the bunches of flowers and that Creator of the world, standing under a tree, is showing to the world His play, which was comprehended only by Him.167.

ਕੰਸ ਬਾਚ ਮੰਤ੍ਰੀਅਨ ਸੋ ॥

ka(n)s baach ma(n)treean so ||

Speech of Kansa addressed to his ministers:

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਜਬ ਬਕ ਲੈ ਹਰਿ ਜੀ ਹਨਿਓ ਕੰਸ ਸੁਨ੍ਯੋ ਤਬ ਸ੍ਰਉਨਿ ॥

jab bak lai har jee hanio ka(n)s sunayo tab sraun ||

ਕਰਿ ਇਕਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਹਿ ਕਹਿਓ ਤਹਾ ਭੇਜੀਏ ਕਉਨ ॥੧੬੮॥

kar ikatr ma(n)treh kahio tahaa bheje'ee kaun ||168||

When Kansa heard about the killing of Bakasura, then he called his ministers and held consultations regarding the demon to be sent nest.168.

ਮੰਤ੍ਰੀ ਬਾਚ ਕੰਸ ਪ੍ਰਤਿ ॥

ma(n)tree baach ka(n)s prat ||

Speech of the ministers addressed to Kansa:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਬੈਠਿ ਬਿਚਾਰ ਕਰਿਯੋ ਨ੍ਰਿਪ ਮੰਤ੍ਰਿਨਿ ਦੈਤ ਅਘਾਸੁਰ ਕੋ ਕਹੁ ਜਾਵੈ ॥

baiTh bichaar kariyo nirap ma(n)tiran dhait aghaasur ko kahu jaavai ||

ਮਾਰਗੁ ਰੋਕ ਰਹੈ ਤਿਨ ਕੋ ਧਰਿ ਪੰਨਗ ਰੂਪ ਮਹਾ ਮੁਖ ਬਾਵੈ ॥

maarag rok rahai tin ko dhar pa(n)nag roop mahaa mukh baavai ||

The king Kansa, after holding consultations with his ministers asked Aghasura to go to Braja, so that he may assume the form of dreadful snake and lie down in the way

ਆਇ ਪਰੈ ਹਰਿ ਜੀ ਜਬ ਹੀ ਤਬ ਹੀ ਸਭ ਗ੍ਵਾਰ ਸਨੈ ਚਬਿ ਜਾਵੈ ॥

aai parai har jee jab hee tab hee sabh gavaiaar sanai chab jaavai ||

And when Krishna comes to that side, he may chew him alongwith the gopas

ਆਇ ਹੈ ਖਾਇ ਤਿਨੈ ਸੁਨਿ ਕੰਸ ਕਿ ਨਾਤੁਰ ਆਪਨੋ ਜੀਉ ਗਵਾਵੈ ॥੧੬੯॥

aai hai khai tinai sun ka(n)s k naatur aapano jeeau gavaavai ||169||

Either Aghasura should come back after chewing them or failing in this endeavour, he should be killed by Kansa.169.

ਅਥ ਅਘਾਸੁਰ ਦੈਤ ਆਗਮਨ ॥

ath aghaasur dhait aagaman ||

Now begins the description regarding the arrival of the demon Aghasura

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਜਾਹਿ ਕਹਿਯੋ ਅਘ ਕੰਸਿ ਗਯੋ ਤਹ ਪੰਨਗ ਰੂਪ ਮਹਾ ਧਰਿ ਆਯੋ ॥

jaeh kahiyo agh ka(n)s gayo teh pa(n)nag roop mahaa dhar aayo ||

ਭ੍ਰਾਤ ਹਨ੍ਯੋ ਭਗਨੀ ਸੁਨਿ ਕੈ ਬਧ ਕੇ ਮਨਿ ਕ੍ਰੁਧ ਤਹਾ ਕਹੁ ਧਾਯੋ ॥

bhraat hanayo bhaganee sun kai badh ke man krudh tahaa kahu dhaayo ||

As commanded by Kansa, Aghasura assumed the form of a dreadful snake and went (for his errand) and hearing about the killing of his brother bakasura and his sister Putna, he was also highly infuriated

ਬੈਠਿ ਰਹਿਓ ਤਿਨ ਕੈ ਮਗ ਮੈ ਹਰਿ ਕੇ ਬਧ ਕਾਜ ਮਹਾ ਮੁਖ ਬਾਯੋ ॥

baiTh rahio tin kai mag mai har ke badh kaaj mahaa mukh baayo ||

He sat down in the way, opening widely his dreadful mouth, keeping in his mind, his errand of killing Krishna

ਦੇਖਤ ਤਾਹਿੰ ਸਭੈ ਬ੍ਰਿਜ ਬਾਲਕ ਖੇਲ ਕਹਾ ਮਨ ਮੈ ਲਖਿ ਪਾਯੋ ॥੧੭੦॥

dhekhat taahi(n) sabhai biraj baalak khel kahaa man mai lakh paayo ||170||

Seeing him, all the boys of Braja, considered it a play and none could know his real objective.170.

ਸਭ ਗੋਪਨ ਬਾਚ ਆਪਸਿ ਮੈ ॥

sabh gopan baach aapas mai ||

Speech of all the gopas amongst themselves:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਕੋਊ ਕਹੈ ਗਿਰਿ ਮਧਿ ਗੁਫਾ ਇਹ ਕੋਊ ਇਕਤ੍ਰ ਕਹੈ ਅੰਧਿਆਰੋ ॥

kouoo kahai gir madh gufaa ieh kouoo ikatr kahai a(n)dhiaaro ||

Someone said that it is a cave within the mountain

ਬਾਲਕ ਕੋਊ ਕਹੈ ਇਹ ਰਾਛਸ ਕੋਊ ਕਹੈ ਇਹ ਪੰਨਗ ਭਾਰੋ ॥

baalak kouoo kahai ieh raachhas kouoo kahai ieh pa(n)nag bhaaro ||

Someone said that there was the abode of darkness someone said that it was a demon and some said that it was a huge snake

ਜਾਇ ਕਹੈ ਇਕ ਨਾਹਿ ਕਹੈ ਇਕ ਬਿਓਤ ਇਹੀ ਮਨ ਮੈ ਤਿਨ ਧਾਰੋ ॥

jai kahai ik naeh kahai ik biot ihee man mai tin dhaaro ||

Some of them expressed a desire to go into it and some of them refused to go and in this way, the discussion continued

ਏਕ ਕਹੈ ਚਲੋ ਭਉ ਨ ਕਛੂ ਸੁ ਬਚਾਵ ਕਰੇ ਘਨਸ੍ਯਾਮ ਹਮਾਰੋ ॥੧੭੧॥

ek kahai chalo bhau na kachhoo su bachaav kare ghanasayaam hamaaro ||171||

Then one of them said, “Go into it fearlessly, Krishna will protect us.”171.

ਹੇਰਿ ਹਰੈ ਤਿਹ ਮਧਿ ਧਸੇ ਮੁਖ ਨ ਉਨਿ ਰਾਛਸ ਮੀਚ ਲਯੋ ਹੈ ॥

her harai teh madh dhase mukh na un raachhas meech layo hai ||

They called Krishna and all of them entered in it and that demon closed his mouth

ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਆਵੈ ਜਬੈ ਮਮ ਮੀਟ ਹੋ ਬਿਓਤ ਇਹੀ ਮਨ ਮਧਿ ਕਯੋ ਹੈ ॥

sayaam joo aavai jabai mam meeT ho biot ihee man madh kayo hai ||

He had already thought about it that as Krishna would enter, he would close his mouth

ਕਾਨ੍ਰਹ ਗਏ ਤਬ ਮੀਟ ਲਯੋ ਮੁਖ ਦੇਵਨ ਤੋ ਹਹਕਾਰੁ ਭਯੋ ਹੈ ॥

kaanreh ge tab meeT layo mukh dhevan to hahakaar bhayo hai ||

When Krishna went in, he closed his mouth and there was great lamentation amongst the gods

ਜੀਵਨ ਮੂਰਿ ਹੁਤੀ ਹਮਰੀ ਅਬ ਸੋਊ ਅਘਾਸੁਰ ਚਾਬਿ ਗਯੋ ਹੈ ॥੧੭੨॥

jeevan moor hutee hamaree ab souoo aghaasur chaab gayo hai ||172||

All of them began to say that he was the only support o their life and he was also chewed by Aghasura.172.

ਦੇਹਿ ਬਢਾਇ ਬਡੋ ਹਰਿ ਜੀ ਮੁਖ ਰੋਕ ਲਯੋ ਉਹ ਰਾਛਸ ਹੀ ਕੋ ॥

dheh baddai baddo har jee mukh rok layo uh raachhas hee ko ||

Krishna prevented the full closure of the mouth of the demon by extending his body

ਰੋਕ ਲਏ ਸਭ ਹੀ ਕਰਿ ਕੈ ਬਲੁ ਸਾਸ ਬਢਿਯੋ ਤਬ ਹੀ ਉਹ ਜੀ ਕੋ ॥

rok le sabh hee kar kai bal saas baddiyo tab hee uh jee ko ||

Krishna obstructed the whole way with his force and hands and thus the breath of Aghasura began to be puffed up

ਕਾਨ੍ਰਹ ਬਿਦਾਰ ਦਯੋ ਤਿਹ ਕੋ ਸਿਰ ਪ੍ਰਾਨ ਭਯੋ ਬਿਨੁ ਭ੍ਰਾਤ ਬਕੀ ਕੋ ॥

kaanreh bidhaar dhayo teh ko sir praan bhayo bin bhraat bakee ko ||

Krishna tore away his head and this brother of Bakasura breathed his last