Ang 304

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਫੇਰਿ ਉਠੀ ਜਸੁਦਾ ਪਰਿ ਪਾਇਨ ਤਾ ਕੀ ਕਰੀ ਬਹੁ ਭਾਤ ਬਡਾਈ ॥

fer uThee jasudhaa par pain taa kee karee bahu bhaat baddaiee ||

Then Yashoda got up from the feet of Krishna and she eulogized Krishna in many ways

ਹੇ ਜਗ ਕੇ ਪਤਿ ਹੇ ਕਰੁਨਾ ਨਿਧਿ ਹੋਇ ਅਜਾਨ ਕਹਿਓ ਮਮ ਮਾਈ ॥

he jag ke pat he karunaa nidh hoi ajaan kahio mam maiee ||

“O Lord! Thou art the master of the world and the ocean of mercy, I had considered myself the mother in ignorance

ਸਾਰੇ ਛਿਮੋ ਹਮਰੋ ਤੁਮ ਅਉਗਨ ਹੁਇ ਮਤਿਮੰਦਿ ਕਰੀ ਜੁ ਢਿਠਾਈ ॥

saare chhimo hamaro tum aaugan hui matima(n)dh karee ju ddiThaiee ||

“I am of low intellect, forgive all my vices

ਮੀਟ ਲਯੋ ਮੁਖ ਤਉ ਹਰਿ ਜੀ ਤਿਹ ਪੈ ਮਮਤਾ ਡਰਿ ਬਾਤ ਛਿਪਾਈ ॥੧੩੫॥

meeT layo mukh tau har jee teh pai mamataa ddar baat chhipaiee ||135||

” Then Hari (Krishna) closed his mouth and concealed this fact under the impact of affection.135.

ਕਬਿਤੁ ॥

kabit ||

KABIT

ਕਰੁਨਾ ਕੈ ਜਸੁਧਾ ਕਹਿਯੋ ਹੈ ਇਮ ਗੋਪਿਨ ਸੋ ਖੇਲਬੇ ਕੇ ਕਾਜ ਤੋਰਿ ਲਿਆਏ ਗੋਪ ਬਨ ਸੌ ॥

karunaa kai jasudhaa kahiyo hai im gopin so khelabe ke kaaj tor liaae gop ban sau ||

ਬਾਰਕੋ ਕੇ ਕਹੇ ਕਰਿ ਕ੍ਰੋਧ ਮਨ ਆਪਨੇ ਮੈ ਸ੍ਯਾਮ ਕੋ ਪ੍ਰਹਾਰ ਤਨ ਲਾਗੀ ਛੂਛਕਨ ਸੌ ॥

baarako ke kahe kar krodh man aapane mai sayaam ko prahaar tan laagee chhoochhakan sau ||

Yashoda very kindly allowed Krishna to go and play in the forest alongwith the children of gopas, but on complaint of other children the mother began to beat Krishna again with sticks

ਦੇਖਿ ਦੇਖਿ ਲਾਸਨ ਕੌ ਰੋਵੈ ਸੁਤ ਰੋਵੈ ਮਾਤ ਕਹੈ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਮਹਾ ਮੋਹਿ ਕਰਿ ਮਨ ਸੌ ॥

dhekh dhekh laasan kau rovai sut rovai maat kahai kab sayaam mahaa moh kar man sau ||

Then seeing the marks of sticks on the body of Krishna, the mother, in attachment, began to weep

ਰਾਮ ਰਾਮ ਕਹਿ ਸਭੋ ਮਾਰਬੇ ਕੀ ਕਹਾ ਚਲੀ ਸਾਮੁਹੇ ਨ ਬੋਲੀਐ ਰੀ ਐਸੇ ਸਾਧੁ ਜਨ ਸੌ ॥੧੩੬॥

raam raam keh sabho maarabe kee kahaa chalee saamuhe na boleeaai ree aaise saadh jan sau ||136||

The poet Shyam says that beating of such a saintly personality cannot be thought about, one should not even get angry before him.136.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਖੀਰ ਬਿਲੋਵਨ ਕੌ ਉਠੀ ਜਸੁਦਾ ਹਰਿ ਕੀ ਮਾਇ ॥

kheer bilovan kau uThee jasudhaa har kee mai ||

The mother Yashoda has got up to churn the curd

ਮੁਖ ਤੇ ਗਾਵੈ ਪੂਤ ਗੁਨ ਮਹਿਮਾ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥੧੩੭॥

mukh te gaavai poot gun mahimaa kahee na jai ||137||

She is uttering a eulogy of her son from her mouth and his praise cannot be described.137.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਏਕ ਸਮੈ ਜਸੁਧਾ ਸੰਗਿ ਗੋਪਿਨ ਖੀਰ ਮਥੇ ਕਰਿ ਲੈ ਕੈ ਮਧਾਨੀ ॥

ek samai jasudhaa sa(n)g gopin kheer mathe kar lai kai madhaanee ||

Once Yashoda was churning the curd alongwith the gopis

ਊਪਰ ਕੋ ਕਟਿ ਸੌ ਕਸਿ ਕੈ ਪਟਰੋ ਮਨ ਮੈ ਹਰਿ ਜੋਤਿ ਸਮਾਨੀ ॥

uoopar ko kaT sau kas kai paTaro man mai har jot samaanee ||

She had tied her waist and she was meditating on Krishna

ਘੰਟਕਾ ਛੁਦ੍ਰ ਕਸੀ ਤਿਹ ਊਪਰਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੀ ਤਿਹ ਕੀ ਜੁ ਕਹਾਨੀ ॥

gha(n)Takaa chhudhr kasee teh uoopar sayaam kahee teh kee ju kahaanee ||

There were small bells tightened over the girdle

ਦਾਨ ਔ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਮ ਕੀ ਸੁਧਿ ਕੈ ਮੁਖ ਤੈ ਹਰਿ ਕੀ ਸੁਭ ਗਾਵਤ ਬਾਨੀ ॥੧੩੮॥

dhaan aau praakram kee sudh kai mukh tai har kee subh gaavat baanee ||138||

The poet Shyam says that the charity and the glory of austerity cannot be described the mother, in delight, is singing the songs about Krishna from her mouth.138.

ਖੀਰ ਭਰਿਯੋ ਜਬ ਹੀ ਤਿਹ ਕੋ ਕੁਚਿ ਤਉ ਹਰਿ ਜੀ ਤਬ ਹੀ ਫੁਨਿ ਜਾਗੇ ॥

kheer bhariyo jab hee teh ko kuch tau har jee tab hee fun jaage ||

When the teats of mother Yashoda were filled with milk, then Krishna awoke

ਪਯ ਸੁ ਪਿਆਵਹੁ ਹੇ ਜਸੁਦਾ ਪ੍ਰਭੁ ਜੀ ਇਹ ਹੀ ਰਸਿ ਮੈ ਅਨੁਰਾਗੇ ॥

pay su piaavahu he jasudhaa prabh jee ieh hee ras mai anuraage ||

She began to give him milk and Krishna was absorbed in that pleasure

ਦੂਧ ਫਟਿਯੋ ਹੁਇ ਬਾਸਨ ਤੇ ਤਬ ਧਾਇ ਚਲੀ ਇਹ ਰੋਵਨ ਲਾਗੇ ॥

dhoodh faTiyo hui baasan te tab dhai chalee ieh rovan laage ||

On the other side, the milk in the vessel turned sour, thinking about that vessel, the mother went to see it, then Krishna began to weep

ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਿਓ ਮਨ ਮੈ ਬ੍ਰਿਜ ਕੇ ਪਤਿ ਪੈ ਘਰਿ ਤੇ ਉਠਿ ਬਾਹਰਿ ਭਾਗੇ ॥੧੩੯॥

krodh kario man mai biraj ke pat pai ghar te uTh baahar bhaage ||139||

He (the king of Braja) got so much angry that he ran out from the house.139.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੇ ਹਰਿ ਜੀ ਮਨੈ ਘਰਿ ਤੇ ਬਾਹਰਿ ਜਾਇ ॥

krodh bhare har jee manai ghar te baahar jai ||