Ang 301

ਹੋ ਪਾਥਰ ਜਾਣੁ ਚਲਾਈਐ ਕਰ ਸੋ ਝਟਕਿ ਕੈ ॥੧੦੭॥

ho paathar jaan chalaieeaai kar so jhaTak kai ||107||

When kansa came to know that Putana had been killed in Gokul, he said to Tranvrata, “You go there and kill the son of Nand by dashing him like a stone with a jerk.107.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਕੰਸਹਿ ਕੈ ਤਸਲੀਮ ਚਲਿਯੋ ਹੈ ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ ਸੀਘਰ ਦੈ ਗੋਕੁਲ ਆਯੋ ॥

ka(n)seh kai tasaleem chaliyo hai tiranaavarat seeghar dhai gokul aayo ||

ਬਉਡਰ ਕੋ ਤਬ ਰੂਪ ਧਰਿਯੋ ਧਰਨੀ ਪਰ ਕੈ ਬਲ ਪਉਨ ਬਹਾਯੋ ॥

bauddar ko tab roop dhariyo dharanee par kai bal paun bahaayo ||

Bowing before Kansa, Tranavrata quickly reached Gokul and transformed himself into a duststorm and began to blow with a great speed

ਆਗਮ ਜਾਨ ਕੈ ਭਾਰੀ ਭਯੋ ਹਰਿ ਮਾਰਿ ਤਬੈ ਵਹ ਭੂਮਿ ਪਰਾਯੋ ॥

aagam jaan kai bhaaree bhayo har maar tabai veh bhoom paraayo ||

ਪੂਰ ਭਏ ਦ੍ਰਿਗ ਮੂੰਦ ਕੈ ਲੋਕਨ ਲੈ ਹਰਿ ਕੋ ਨਭਿ ਕੇ ਮਗ ਧਾਯੋ ॥੧੦੮॥

poor bhe dhirag moo(n)dh kai lokan lai har ko nabh ke mag dhaayo ||108||

Krishna became extremely weighty and colliding against him, Tranavrata fell down on the earth, but still when the eyes of the people were filled with dust and closed down, he flew in the sky taking Krishna with him.108.

ਜਉ ਹਰਿ ਜੀ ਨਭਿ ਬੀਚ ਗਯੋ ਕਰ ਤਉ ਅਪਨੇ ਬਲ ਕੋ ਤਨ ਚਟਾ ॥

jau har jee nabh beech gayo kar tau apane bal ko tan chaTaa ||

When he reached high in the sky alongwith Krishna, because of the beating of Krishna his power began to decline

ਰੂਪ ਭਯਾਨਕ ਕੋ ਧਰਿ ਕੈ ਮਿਲਿ ਜੁਧ ਕਰਿਯੋ ਤਬ ਰਾਛਸ ਫਟਾ ॥

roop bhayaanak ko dhar kai mil judh kariyo tab raachhas faTaa ||

Manifesting himself in a dreadful form Krishna fought a battle with that demon and wounded him

ਫੇਰਿ ਸੰਭਾਰ ਦਸੋ ਨਖ ਆਪਨੇ ਕੈ ਕੈ ਤੁਰਾ ਸਿਰ ਸਤ੍ਰ ਕੋ ਕਟਾ ॥

fer sa(n)bhaar dhaso nakh aapane kai kai turaa sir satr ko kaTaa ||

Then with his own hands and with the ten nails, he chopped the head of the enemy

ਰੁੰਡ ਗਿਰਿਯੋ ਜਨੁ ਪੇਡਿ ਗਿਰਿਯੋ ਇਮ ਮੁੰਡ ਪਰਿਯੋ ਜਨੁ ਡਾਰ ਤੇ ਖਟਾ ॥੧੦੯॥

ru(n)dd giriyo jan pedd giriyo im mu(n)dd pariyo jan ddaar te khaTaa ||109||

The trunk of Tranavrata fell on the earth like a tree and his head fell like a lemon falling down from a bough.109.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਕ੍ਰਿਸਨਾਵਤਾਰੇ ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ ਬਧਹ ਸਮਾਪਤਮ ॥

eit sree bachitr naaTak gra(n)the kirasanaavataare tiranaavarat badheh samaapatam ||

End of the description of the Killing of Tranavrata in Krishna Avatara in Bachittar Natak.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਕਾਨ੍ਰਹ ਬਿਨਾ ਜਨ ਗੋਕੁਲ ਕੇ ਬਹੁ ਆਜਿਜ ਹੋਇ ਇਕਤ੍ਰ ਢੂੰਡਾਯੋ ॥

kaanreh binaa jan gokul ke bahu aajij hoi ikatr ddoo(n)ddaayo ||

The people of Gokul felt helpless without Krishna, they gathered together and went in search for him

ਦੁਆਦਸ ਕੋਸ ਪੈ ਜਾਇ ਪਰਿਯੋ ਹੁਤੋ ਖੋਜਤ ਖੋਜਤ ਪੈ ਮਿਲਿ ਪਾਯੋ ॥

dhuaadhas kos pai jai pariyo huto khojat khojat pai mil paayo ||

During search, he was found at a distance of twelve kos

ਲਾਇ ਲੀਯੋ ਹੀਯ ਸੋ ਸਭ ਹੀ ਤਬ ਹੀ ਮਿਲਿ ਕੈ ਉਨ ਮੰਗਲ ਗਾਯੋ ॥

lai leeyo heey so sabh hee tab hee mil kai un ma(n)gal gaayo ||

All the people hugged him and sang songs of joy

ਤਾ ਛਬਿ ਕੋ ਜਸੁ ਉਚ ਮਹਾ ਕਬਿ ਨੇ ਮੁਖ ਤੇ ਇਮ ਭਾਖਿ ਸੁਨਾਯੋ ॥੧੧੦॥

taa chhab ko jas uch mahaa kab ne mukh te im bhaakh sunaayo ||110||

That scene has been described thus by the great poet,110

ਦੈਤ ਕੋ ਰੂਪ ਭਯਾਨਕ ਦੇਖ ਕੈ ਗੋਪ ਸਭੌ ਮਨ ਮੈ ਡਰੁ ਕੀਆ ॥

dhait ko roop bhayaanak dhekh kai gop sabhau man mai ddar keeaa ||

Seeing the dreadful form of the demon, all the gopas were frightened

ਮਾਨਸ ਕੀ ਕਹ ਹੈ ਗਨਤੀ ਸੁਰ ਰਾਜਹਿ ਕੋ ਪਿਖਿ ਫਾਟਤ ਹੀਆ ॥

maanas kee keh hai ganatee sur raajeh ko pikh faaTat heeaa ||

What go say of men, even Indra, the king of gods, seeing the body of the demon, was filled with fear

ਐਸੋ ਮਹਾ ਬਿਕਰਾਲ ਸਰੂਪ ਤਿਸੈ ਹਰਿ ਨੇ ਛਿਨ ਮੈ ਹਨਿ ਲੀਆ ॥

aaiso mahaa bikaraal saroop tisai har ne chhin mai han leeaa ||

Krishna killed this terrible demon in an instant

ਆਇ ਸੁਨਿਓ ਅਪੁਨੇ ਗ੍ਰਿਹ ਮੈ ਤਿਹ ਕੋ ਬਿਰਤਾਤ ਸਭੈ ਕਹਿ ਦੀਆ ॥੧੧੧॥

aai sunio apune gireh mai teh ko birataat sabhai keh dheeaa ||111||

Then he returned to his home and all the inhabitants talked amongst themselves about all this event.111.

ਦੈ ਬਹੁ ਬਿਪਨ ਕੋ ਤਬ ਦਾਨ ਸੁ ਖੇਲਤ ਹੈ ਸੁਤ ਸੋ ਫੁਨਿ ਮਾਈ ॥

dhai bahu bipan ko tab dhaan su khelat hai sut so fun maiee ||

ਅੰਗੁਲ ਕੈ ਮੁਖ ਸਾਮੁਹਿ ਹੋਤ ਹੀ ਲੇਤ ਭਲੇ ਹਰਿ ਜੀ ਮੁਸਕਾਈ ॥

a(n)gul kai mukh saamuh hot hee let bhale har jee musakaiee ||

After bestowing great deal of gifts in charity to the Brahmins, the mother Yashoda plays again with her child Krishna, who keeping his finer on his lips gradually smiles mildly

ਆਨੰਦ ਹੋਤ ਮਹਾ ਜਸੁਦਾ ਮਨਿ ਅਉਰ ਕਹਾ ਕਹੋ ਤੋਹਿ ਬਡਾਈ ॥

aana(n)dh hot mahaa jasudhaa man aaur kahaa kaho toh baddaiee ||

The mother Yashoda feels great joy and her happiness cannot be described

ਤਾ ਛਬਿ ਕੀ ਉਪਮਾ ਅਤਿ ਪੈ ਕਬਿ ਕੇ ਮਨ ਮੈ ਤਨ ਤੇ ਅਤਿ ਭਾਈ ॥੧੧੨॥

taa chhab kee upamaa at pai kab ke man mai tan te at bhaiee ||112||

This scene extremely allured the mind of the poet also.112.