Ang 235

ਗਲ ਗੱਜਿ ਹਠੀ ਰਣ ਰੰਗ ਫਿਰੇ ॥

gal ga'j haThee ran ra(n)g fire ||

The musical notes of fifes were played and the persistent warriors began to roar like lions and roam in the fields.

ਲਗਿ ਬਾਨ ਸਨਾਹ ਦੁਸਾਰ ਕਢੇ ॥

lag baan sanaeh dhusaar kadde ||

ਸੂਅ ਤੱਛਕ ਕੇ ਜਨੁ ਰੂਪ ਮਢੇ ॥੩੪੩॥

sooa ta'chhak ke jan roop madde ||343||

The shafts were being taken out from quivers and the serpent-like arrows were struck like the messengers of death.343.

ਬਿਨੁ ਸੰਕ ਸਨਾਹਰਿ ਝਾਰਤ ਹੈ ॥

bin sa(n)k sanaahar jhaarat hai ||

ਰਣਬੀਰ ਨਵੀਰ ਪ੍ਰਚਾਰਤ ਹੈ ॥

ranabeer naveer prachaarat hai ||

The warriors are spraying arrows fearlessly and are challenging one another.

ਸਰ ਸੁੱਧ ਸਿਲਾ ਸਿਤ ਛੋਰਤ ਹੈ ॥

sar su'dh silaa sit chhorat hai ||

ਜੀਅ ਰੋਸ ਹਲਾਹਲ ਘੋਰਤ ਹੈ ॥੩੪੪॥

jeea ros halaahal ghorat hai ||344||

They are discharging shafts and stones and are drinking in the gearts the poison of indignation.344.

ਰਨ ਧੀਰ ਅਯੋਧਨੁ ਲੁੱਝਤ ਹੈਂ ॥

ran dheer ayodhan lu'jhat hai(n) ||

ਰਦ ਪੀਸ ਭਲੋ ਕਰ ਜੁੱਝਤ ਹੈਂ ॥

radh pees bhalo kar ju'jhat hai(n) ||

The conquering warriors have fought with one another in the battle and are fighting furiously.

ਰਣ ਦੇਵ ਅਦੇਵ ਨਿਹਾਰਤ ਹੈਂ ॥

ran dhev adhev nihaarat hai(n) ||

ਜਯ ਸੱਦ ਨਿਨੱਦਿ ਪੁਕਾਰਤ ਹੈਂ ॥੩੪੫॥

jay sa'dh nina'dh pukaarat hai(n) ||345||

Both the gods and demons are viewing the battle and are raising the sound of victory.345.

ਗਣ ਗਿੱਧਣ ਬ੍ਰਿੱਧ ਰੜੰਤ ਨਭੰ ॥

gan gi'dhan bira'dh raRa(n)t nabha(n) ||

ਕਿਲਕੰਤ ਸੁ ਡਾਕਣ ਉੱਚ ਸੁਰੰ ॥

kilaka(n)t su ddaakan u'ch sura(n) ||

The Ganas and large vultures are roaming in the sky and the vampires are shrieking violently.

ਭ੍ਰਮ ਛਾਡ ਭਕਾਰਤ ਭੂਤ ਭੂਅੰ ॥

bhram chhaadd bhakaarat bhoot bhooa(n) ||

ਰਣ ਰੰਗ ਬਿਹਾਰਤ ਭ੍ਰਾਤ ਦੂਅੰ ॥੩੪੬॥

ran ra(n)g bihaarat bhraat dhooa(n) ||346||

The ghosts are laughing fearlessly and both the brother Ram and Lakshman are looking at this continued fight.346.

ਖਰਦੂਖਣ ਮਾਰ ਬਿਹਾਇ ਦਏ ॥

kharadhookhan maar bihai dhe ||

ਜਯ ਸੱਦ ਨਿਨੱਦ ਬਿਹੱਦ ਭਏ ॥

jay sa'dh nina'dh biha'dh bhe ||

Ram caused both Khar and Dushan flow down in the stream of death after killing them. The victory was greatly hailed from all the four sides.

ਸੁਰ ਫੂਲਨ ਕੀ ਬਰਖਾ ਬਰਖੇ ॥

sur foolan kee barakhaa barakhe ||

ਰਣ ਧੀਰ ਅਧੀਰ ਦੋਊ ਪਰਖੇ ॥੩੪੭॥

ran dheer adheer dhouoo parakhe ||347||

The gods showered the flowers and enjoyed the sight of both the victorious warriors Ram and Lakshman.347.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਰਾਮ ਅਵਤਾਰ ਕਥਾ ਖਰ ਦੂਖਣ ਦਈਤ ਬਧਹ ਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ॥੬॥

eit sree bachitr naaTake raam avataar kathaa khar dhookhan dhieet badheh dhiaai samaapatam sat ||6||

End of the story of the killing of KHAR and DUSHMAN in Ramvatar in BACHITTAR NATAK.

ਅਥ ਸੀਤਾ ਹਰਨ ਕਥਨੰ ॥

ath seetaa haran kathana(n) ||

Now begins the description of the abduction of Sita :

ਮਨੋਹਰ ਛੰਦ ॥

manohar chha(n)dh ||

MANOHAR STANZA

ਰਾਵਣ ਨੀਚ ਮਰੀਚ ਹੂੰ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹ ਬੀਚ ਗਏ ਬੱਧ ਬੀਰ ਸੁਨੈਹੈ ॥

raavan neech mareech hoo(n) ke gireh beech ge ba'dh beer sunaihai ||

Hearing about the killing of Khar and Dushan the vile Ravan went to the house of Marich.

ਬੀਸਹੂੰ ਬਾਹਿ ਹਥਿਆਰ ਗਹੇ ਰਿਸ ਮਾਰ ਮਨੈ ਦਸ ਸੀਸ ਧੁਨੈ ਹੈ ॥

beesahoo(n) baeh hathiaar gahe ris maar manai dhas sees dhunai hai ||

He held his weapons in all his twenty hands and was furiously muzzling his ten heads.

ਨਾਕ ਕਟਯੋ ਜਿਨ ਸੂਪਨਖਾ ਕਹਤਉ ਤਿਹ ਕੋ ਦੁਖ ਦੋਖ ਲਗੈ ਹੈ ॥

naak kaTayo jin soopanakhaa kahatau teh ko dhukh dhokh lagai hai ||

He said, “Those who have chopped the nose of Surapankha, their such action has agonised me

ਰਾਵਲ ਕੋ ਬਨੁ ਕੈ ਪਲ ਮੋ ਛਲ ਕੈ ਤਿਹ ਕੀ ਘਰਨੀ ਧਰਿ ਲਯੈ ਹੈ ॥੩੪੮॥

raaval ko ban kai pal mo chhal kai teh kee gharanee dhar layai hai ||348||

“I shall steal their wife in the garb of a Yogi form the forest in your company.”348.

ਮਰੀਚ ਬਾਚ ॥

mareech baach ||

Speech of Marich :

ਮਨੋਹਰ ਛੰਦ ॥

manohar chha(n)dh ||

MANOHAR STANZA

ਨਾਥ ਅਨਾਥ ਸਨਾਥ ਕੀਯੋ ਕਰਿ ਕੈ ਅਤਿ ਮੋਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਹ ਆਏ ॥

naath anaath sanaath keeyo kar kai at mor kirapaa keh aae ||

“O my Lord! You had been very kind to came to my place.

ਭਉਨ ਭੰਡਾਰ ਅਟੀ ਬਿਕਟੀ ਪ੍ਰਭ ਆਜ ਸਭੈ ਘਰ ਬਾਰ ਸੁਹਾਏ ॥

bhaun bha(n)ddaar aTee bikaTee prabh aaj sabhai ghar baar suhaae ||

“My stores are overflowing on your arrival, O my Lord!

ਦ੍ਵੈ ਕਰਿ ਜੋਰ ਕਰਉ ਬਿਨਤੀ ਸੁਨਿ ਕੈ ਨ੍ਰਿਪਨਾਥ ਬੁਰੋ ਮਤ ਮਾਨੋ ॥

dhavai kar jor karau binatee sun kai nirapanaath buro mat maano ||

“But with folded hands I request and kindly do not mind,

ਸ੍ਰੀ ਰਘੁਬੀਰ ਸਹੀ ਅਵਤਾਰ ਤਿਨੈ ਤੁਮ ਮਾਨਸ ਕੈ ਨ ਪਛਾਨੋ ॥੨੪੯॥

sree raghubeer sahee avataar tinai tum maanas kai na pachhaano ||249||

“That is my supplication that Ram is in reality an incarnation, do not consider him as a man like yourself.”349.

ਰੋਸ ਭਰਯੋ ਸਭ ਅੰਗ ਜਰਯੋ ਮੁਖ ਰੱਤ ਕਰਯੋ ਜੁਗ ਨੈਨ ਤਚਾਏ ॥

ros bharayo sabh a(n)g jarayo mukh ra't karayo jug nain tachaae ||

Hearing these words, Ravan was filled with anger and his limbs began to burn, his face turned red and his eyes expanded with anger.

ਤੈ ਨ ਲਗੈ ਹਮਰੇ ਸਠ ਬੋਲਨ ਮਾਨਸ ਦੁਐ ਅਵਤਾਰ ਗਨਾਏ ॥

tai na lagai hamare saTh bolan maanas dhuaai avataar ganaae ||

He said, “O fool! what are you speaking before me and considering those two men as incarnations

ਮਾਤ ਕੀ ਏਕ ਹੀ ਬਾਤ ਕਹੇ ਤਜਿ ਤਾਤ ਘ੍ਰਿਣਾ ਬਨਬਾਸ ਨਿਕਾਰੇ ॥

maat kee ek hee baat kahe taj taat ghiranaa banabaas nikaare ||

“Their mother spoke only once and their father indignantly sent them to the forest

ਤੇ ਦੋਊ ਦੀਨ ਅਧੀਨ ਜੁਗੀਯਾ ਕਸ ਕੈ ਭਿਰਹੈਂ ਸੰਗ ਆਨ ਹਮਾਰੇ ॥੩੫੦॥

te dhouoo dheen adheen jugeeyaa kas kai bhirahai(n) sa(n)g aan hamaare ||350||

“Both of them are lowly and helpless, how will they be able to fight against me.350.

ਜਉ ਨਹੀ ਜਾਤ ਤਹਾ ਕਹ ਤੈ ਸਠਿ ਤੋਰ ਜਟਾਨ ਕੋ ਜੂਟ ਪਟੈ ਹੌ ॥

jau nahee jaat tahaa keh tai saTh tor jaTaan ko jooT paTai hau ||

“O fool! if I had not come to ask you for going there, I would have uprooted and thrown your matted hair,

ਕੰਚਨ ਕੋਟ ਕੇ ਊਪਰ ਤੇ ਡਰ ਤੋਹਿ ਨਦੀਸਰ ਬੀਚ ਡੁਬੈ ਹੌ ॥

ka(n)chan koT ke uoopar te ddar toh nadheesar beech ddubai hau ||

“And from the top of this golden citadel I would have thrown you in the sea and get you drowned.”

ਚਿੱਤ ਚਿਰਾਤ ਬਸਾਤ ਕਛੂ ਨ ਰਿਸਾਤ ਚਲਯੋ ਮੁਨ ਘਾਤ ਪਛਾਨੀ ॥

chi't chiraat basaat kachhoo na risaat chalayo mun ghaat pachhaanee ||

Hearing these world and pining in his mind and in anger, realizing the gravity of the occasion, Marich left that place

ਰਾਵਨ ਨੀਚ ਕੀ ਮੀਚ ਅਧੋਗਤ ਰਾਘਵ ਪਾਨ ਪੁਰੀ ਸੁਰਿ ਮਾਨੀ ॥੩੫੧॥

raavan neech kee meech adhogat raaghav paan puree sur maanee ||351||

He felt that the death and decadence of the vile Ravan is certain at the hands of Ram.351.

ਕੰਚਨ ਕੋ ਹਰਨਾ ਬਨ ਕੇ ਰਘੁਬੀਰ ਬਲੀ ਜਹ ਥੋ ਤਹ ਆਯੋ ॥

ka(n)chan ko haranaa ban ke raghubeer balee jeh tho teh aayo ||

He transformed himself into a golden deer and reached at the abode of Ram.

ਰਾਵਨ ਹ੍ਵੈ ਉਤ ਕੇ ਜੁਗੀਆ ਸੀਅ ਲੈਨ ਚਲਯੋ ਜਨੁ ਮੀਚ ਚਲਾਯੋ ॥

raavan havai ut ke jugeeaa seea lain chalayo jan meech chalaayo ||

On the other side Ravana put on the garb of a Yogi and went to abduct Sita, it seemed that death was driving him there.

ਸੀਅ ਬਿਲੋਕ ਕੁਰੰਕ ਪ੍ਰਭਾ ਕਹ ਮੋਹਿ ਰਹੀ ਪ੍ਰਭ ਤੀਰ ਉਚਾਰੀ ॥

seea bilok kura(n)k prabhaa keh moh rahee prabh teer uchaaree ||

Seeing the beauty of the golden deer, Sita came near Ram and said :

ਆਨ ਦਿਜੈ ਹਮ ਕੱਉ ਮ੍ਰਿਗ ਵਾਸੁਨ ਸ੍ਰੀ ਅਵਧੇਸ ਮੁਕੰਦ ਮੁਰਾਰੀ ॥੩੫੨॥

aan dhijai ham ka'au mirag vaasun sree avadhes muka(n)dh muraaree ||352||

“O the king of Oudh and the destroyer of demons! Go and bring that deer for me.”352.

ਰਾਮ ਬਾਚ ॥

raam baach ||

Speech of Ram :

ਸੀਅ ਮ੍ਰਿਗਾ ਕਹੂੰ ਕੰਚਨ ਕੋ ਨਹਿ ਕਾਨ ਸੁਨਯੋ ਬਿਧਿ ਨੈ ਨ ਬਨਾਯੋ ॥

seea miragaa kahoo(n) ka(n)chan ko neh kaan sunayo bidh nai na banaayo ||

“O Sita! no one had heard about the golden deer and even the Lord hath not created it

ਬੀਸ ਬਿਸਵੇ ਛਲ ਦਾਨਵ ਕੋ ਬਨ ਮੈ ਜਿਹ ਆਨ ਤੁਮੈ ਡਹਕਾਯੋ ॥

bees bisave chhal dhaanav ko ban mai jeh aan tumai ddahakaayo ||

“This is certainly the deceit of some demon, who has caused this deception in you.”

ਪਿਆਰੀ ਕੋ ਆਇਸ ਮੇਟ ਸਕੈ ਨ ਬਿਲੋਕ ਸੀਆ ਕਹੁ ਆਤੁਰ ਭਾਰੀ ॥

piaaree ko aais meT sakai na bilok seeaa kahu aatur bhaaree ||

Seeing the affliction of Sita, Ram could not put aside her wish