Ang 1000

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਮੂਰਖ ਰਾਵ ਬਾਇ ਮੁਖ ਰਹਿਯੋ ॥

moorakh raav bai mukh rahiyo ||

ਦੇਖਤ ਰਹਿਯੋ ਜਾਰ ਨਹਿੰ ਗਹਿਯੋ ॥

dhekhat rahiyo jaar nahi(n) gahiyo ||

Raja kept his head hanging and looking down while the paramour taken away.

ਪਾਹਰੂਨ ਜੋ ਖੀਰ ਪਠਾਈ ॥

paaharoon jo kheer paThaiee ||

ਖਾਨ ਲਗੇ ਗ੍ਰੀਵਾ ਨਿਹੁਰਾਈ ॥੨੭॥

khaan lage greevaa nihuraiee ||27||

The rice-pudding, which was given to the guards, they kept on eating with their eyes dug down.(27)

ਜਿਯਤ ਜਾਰ ਤ੍ਰਿਯ ਘਰ ਪਹੁਚਾਯੋ ॥

jiyat jaar tiray ghar pahuchaayo ||

ਪਾਹਰੂ ਨ ਰਾਜਾ ਲਖ ਪਾਯੋ ॥

paaharoo na raajaa lakh paayo ||

She delivered her lover alive at his house, which neither Raja nor guards could detect.

ਤਿਹ ਪਹੁਚਾਇ ਸਖੀ ਜਬ ਆਈ ॥

teh pahuchai sakhee jab aaiee ||

ਤਬ ਰਾਨੀ ਅਤਿ ਹੀ ਹਰਖਾਈ ॥੨੮॥

tab raanee at hee harakhaiee ||28||

After leaving him, when her friends returned, Rani felt a sigh of relief.(28)

ਬਹੁਰਿ ਰਾਵ ਰਾਨੀ ਰਤਿ ਕੀਨੀ ॥

bahur raav raanee rat keenee ||

ਚਿਤ ਕੀ ਬਾਤ ਤਾਹਿ ਕਹਿ ਦੀਨੀ ॥

chit kee baat taeh keh dheenee ||

Raja made love with Rani and, then, told her the secret,

ਕਿਨਹੂੰ ਭ੍ਰਮ ਮੋਰੇ ਚਿਤ ਪਾਯੋ ॥

kinahoo(n) bhram more chit paayo ||

ਤਾ ਤੇ ਮੈ ਦੇਖਨਿ ਗ੍ਰਿਹ ਆਯੋ ॥੨੯॥

taa te mai dhekhan gireh aayo ||29||

‘Some body had put a bad notion in my mind, and that is why I have come today.(29)

ਪੁਨਿ ਰਾਨੀ ਯਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰੋ ॥

pun raanee yeh bhaat uchaaro ||

ਸੁਨੋ ਨ੍ਰਿਪਤਿ ਤੁਮ ਬਚਨ ਹਮਾਰੋ ॥

suno nirapat tum bachan hamaaro ||

‘Please, my Raja, the person who had misguided you,

ਜਿਨ ਤੁਹਿ ਕਹਿਯੋ ਸੁ ਮੁਹਿ ਕਹਿ ਦੀਜੈ ॥

jin tuh kahiyo su muh keh dheejai ||

ਨਾਤਰ ਆਸ ਨ ਹਮਰੀ ਕੀਜੈ ॥੩੦॥

naatar aas na hamaree keejai ||30||

‘You must disclose it to me otherwise you forget my love.’(30)

ਜਬ ਰਾਨੀ ਇਹ ਭਾਤਿ ਸੁਨਾਈ ॥

jab raanee ieh bhaat sunaiee ||

ਤਬ ਰਾਜੇ ਸੋ ਸਖੀ ਬਤਾਈ ॥

tab raaje so sakhee bataiee ||

When Rani insisted, then Raja told her the name of the maid.

ਜੋ ਤੁਮ ਕਹਿਯੋ ਸਾਚੀ ਪਹੁਚਾਵੋ ॥

jo tum kahiyo saachee pahuchaavo ||

ਨਾਤਰ ਧਾਮ ਮ੍ਰਿਤੁ ਕੇ ਜਾਵੋ ॥੩੧॥

naatar dhaam mrit ke jaavo ||31||

‘You believe her to be true, if so then, I pray, I should be killed.(31)

ਰਾਨਿਨ ਕੋ ਕੋਊ ਦੋਸ ਲਗਾਵੈ ॥

raanin ko kouoo dhos lagaavai ||

ਜਿਨ ਕੌ ਜਗਤ ਸੀਸ ਨਿਹੁਰਾਵੈ ॥

jin kau jagat sees nihuraavai ||

‘Who can doubt a Rani, to whom whole word pays obeisance.’

ਝੂਠੀ ਸਖੀ ਜਾਨਿ ਬਧ ਕੀਨੋ ॥

jhooThee sakhee jaan badh keeno ||

ਮੂਰਖ ਰਾਵ ਭੇਦ ਨਹਿ ਚੀਨੋ ॥੩੨॥

moorakh raav bhedh neh cheeno ||32||

Thinking her to be liar, the maid was killed and the foolish Raja did not discover the truth.(32)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਰਾਜਾ ਕੌ ਕਰਿ ਬਸਿ ਲਿਯੋ ਦੀਨੋ ਜਾਰ ਨਿਕਾਰਿ ॥

raajaa kau kar bas liyo dheeno jaar nikaar ||

After getting the paramour to escape, she had won over the Raja,

ਸਖਿਯਨ ਮੈ ਸਾਚੀ ਭਈ ਤੌਨੈ ਸਖੀ ਸੰਘਾਰਿ ॥੩੩॥

sakhiyan mai saachee bhiee tauanai sakhee sa(n)ghaar ||33||

And by killing the maid, she established her honesty as well.(33)(1)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਇਕ ਸੌ ਬਤੀਸਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧੩੨॥੨੬੨੪॥ਅਫਜੂੰ॥

eit sree charitr pakhayaane tirayaa charitre ma(n)tree bhoop sa(n)baadhe ik sau bateesavo charitr samaapatam sat subham sat ||132||2624||afajoo(n)||

132nd Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed With Benediction. (132)(2622)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਹੁਗਲੀ ਬੰਦਰ ਕੋ ਹੁਤੋ ਹਿੰਮਤ ਸਿੰਘ ਨ੍ਰਿਪ ਏਕ ॥

hugalee ba(n)dhar ko huto hi(n)mat si(n)gh nirap ek ||

At the piers of Hoogly, there was a Raja named Himant Singh. There,

ਤਹਾ ਜਹਾਜ ਜਹਾਨ ਕੇ ਲਾਗਹਿ ਆਨਿ ਅਨੇਕ ॥੧॥

tahaa jahaaj jahaan ke laageh aan anek ||1||

the ships from all over the world used to come.(1)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਸੁਜਨਿ ਕੁਅਰਿ ਤਾ ਕੀ ਬਰ ਨਾਰੀ ॥

sujan kuar taa kee bar naaree ||

ਜਨੁਕ ਚੰਦ੍ਰ ਮੌ ਚੀਰਿ ਨਿਕਾਰੀ ॥

januk cha(n)dhr mau cheer nikaaree ||

Sujjan Kumari was his beautiful wife; she appeared to have beentaken out of the Moon.

ਜੋਬਨ ਜੇਬ ਅਧਿਕ ਤਿਹ ਸੋਹੈ ॥

joban jeb adhik teh sohai ||

ਸੁਰ ਨਰ ਨਾਗ ਅਸੁਰ ਮਨ ਮੋਹੈ ॥੨॥

sur nar naag asur man mohai ||2||

Her youth knew no bounds and, even, the gods, the devils, the humansand the reptiles were enchanted on her sight.(2)

ਪਰਮ ਸਿੰਘ ਰਾਜਾ ਅਤਿ ਭਾਰੋ ॥

param si(n)gh raajaa at bhaaro ||

ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਜਗ ਮਹਿ ਉਜਿਯਾਰੋ ॥

param purakh jag meh ujiyaaro ||

Parm Singh was a great king. He was considered as a magnanimous

ਤਾ ਕੀ ਦੇਹ ਰੂਪ ਅਤਿ ਝਮਕੈ ॥

taa kee dheh roop at jhamakai ||

ਮਾਨਹੁ ਦਿਪਤ ਦਾਮਨੀ ਦਮਕੈ ॥੩॥

maanahu dhipat dhaamanee dhamakai ||3||

person. His posture was the epitome of the lightning in the sky.(3)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਸੁਜਨਿ ਕੁਅਰਿ ਤਾ ਕੋ ਮਹਾ ਰੀਝੀ ਰੂਪ ਨਿਹਾਰਿ ॥

sujan kuar taa ko mahaa reejhee roop nihaar ||

Sujjan Kumari fell so much for his handsomeness,

ਗਿਰੀ ਮੂਰਛਨਾ ਹ੍ਵੈ ਧਰਨਿ ਮਾਰ ਕਰੀ ਬਿਸੰਭਾਰਿ ॥੪॥

giree moorachhanaa havai dharan maar karee bisa(n)bhaar ||4||

That she lost her consciousness and fell flat on the ground.(4)

ਅੜਿਲ ॥

aRil ||

Arril

ਪਠੇ ਸਹਚਰੀ ਲੀਨੌ ਤਾਹਿ ਬੁਲਾਇ ਕੈ ॥

paThe sahacharee leenau taeh bulai kai ||

She sent her maid and called him over.

ਰਤਿ ਮਾਨੀ ਤਿਹ ਸੰਗ ਸੁ ਮੋਦ ਬਢਾਇ ਕੈ ॥

rat maanee teh sa(n)g su modh baddai kai ||

She enjoyed lovemaking with him,

ਬਹੁਰਿ ਬਿਦਾ ਕਰਿ ਦਿਯੋ ਅਧਿਕ ਸੁਖ ਪਾਇਯੋ ॥

bahur bidhaa kar dhiyo adhik sukh paiyo ||

And, then, bid him farewell,