Ang 839

ਮੋ ਅਪਰਾਧ ਛਿਮਾਪਨ ਕਰਿਯਹੁ ॥੧੧॥

mo aparaadh chhimaapan kariyahu ||11||

‘Never try to attempt such trickery ever again and this time I pardon your transgression.’(11)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਛਿਮਾ ਕਰਹੁ ਅਬ ਤ੍ਰਿਯ ਹਮੈ ਬਹੁਰਿ ਨ ਕਰਿਯਹੁ ਰਾਧਿ ॥

chhimaa karahu ab tiray hamai bahur na kariyahu raadh ||

‘Now, woman, you exonerate me as well, because I don’t want to linger on the dispute.’

ਬੀਸ ਸਹੰਸ ਟਕਾ ਤਿਸੈ ਦਈ ਛਿਮਾਹੀ ਬਾਧਿ ॥੧੨॥

bees saha(n)s Takaa tisai dhiee chhimaahee baadh ||12||

She was, then, endowed a pension of twenty thousand takaas every six months. (12) (1)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੋ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਤੇਈਸਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੨੩॥੪੬੦॥ਅਫਜੂੰ॥

eit sree charitr pakhayaane tirayaa charitro ma(n)tree bhoop sa(n)baadhe teieesavo charitr samaapatam sat subham sat ||23||460||afajoo(n)||

Twenty-third Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed with Benediction. (23)(460)

ਸੋਰਠਾ ॥

soraThaa ||

Sortha

ਦੀਨੋ ਬਹੁਰਿ ਪਠਾਇ ਬੰਦਸਾਲ ਪਿਤ ਪੂਤ ਕਉ ॥

dheeno bahur paThai ba(n)dhasaal pit poot kau ||

The father again sent his son to the prison,

ਲੀਨੋ ਬਹੁਰਿ ਬੁਲਾਇ ਭੋਰ ਹੋਤ ਅਪੁਨੇ ਨਿਕਟਿ ॥੧॥

leeno bahur bulai bhor hot apune nikaT ||1||

And, as soon as it was morning, he called him back.(1)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਪੁਨਿ ਮੰਤ੍ਰੀ ਇਕ ਕਥਾ ਉਚਾਰੀ ॥

pun ma(n)tree ik kathaa uchaaree ||

ਸੁਨਹੁ ਰਾਇ ਇਕ ਬਾਤ ਹਮਾਰੀ ॥

sunahu rai ik baat hamaaree ||

The Minister started narration and said, ‘My Raja, listen to another anecdote.

ਏਕ ਚਰਿਤ ਤ੍ਰਿਯ ਤੁਮਹਿ ਸੁਨਾਊ ॥

ek charit tiray tumeh sunaauoo ||

ਤਾ ਤੇ ਤੁਮ ਕੌ ਅਧਿਕ ਰਿਝਾਊ ॥੨॥

taa te tum kau adhik rijhaauoo ||2||

I will tell you another Chritar, which will amuse you -2

ਉਤਰ ਦੇਸ ਨ੍ਰਿਪਤਿ ਇਕ ਭਾਰੋ ॥

autar dhes nirapat ik bhaaro ||

ਸੂਰਜ ਬੰਸ ਮਾਹਿ ਉਜਿਯਾਰੋ ॥

sooraj ba(n)s maeh ujiyaaro ||

In a country up in the North, there lived a Raja who belonged to the revered Sun Clan.

ਚੰਦ੍ਰਮਤੀ ਤਾ ਕੀ ਪਟਰਾਨੀ ॥

cha(n)dhramatee taa kee paTaraanee ||

ਮਾਨਹੁ ਛੀਰ ਸਿੰਧ ਮਥਿਆਨੀ ॥੩॥

maanahu chheer si(n)dh mathiaanee ||3||

Chandra Mati was his principal Rani who was, as if, churned out of milk pudding (3)

ਏਕ ਸੁਤਾ ਤਾ ਕੇ ਭਵ ਲਯੋ ॥

ek sutaa taa ke bhav layo ||

ਜਾਨਕ ਡਾਰਿ ਗੋਦ ਰਵਿ ਦਯੋ ॥

jaanak ddaar godh rav dhayo ||

They were blessed with a daughter, who was endowed in their lap by the God Sun, himself.

ਜੋਬਨ ਜੇਬ ਅਧਿਕ ਤਿਹ ਬਾਢੀ ॥

joban jeb adhik teh baaddee ||

ਮਾਨਹੁ ਚੰਦ੍ਰ ਸਾਰ ਮਥਿ ਕਾਢੀ ॥੪॥

maanahu cha(n)dhr saar math kaaddee ||4||

Her beauty had no bounds she was like the serenity of the Moon.(4)

ਧਰਿਯੋ ਸੁਮੇਰ ਕੁਅਰਿ ਤਿਹ ਨਾਮਾ ॥

dhariyo sumer kuar teh naamaa ||

ਜਾ ਸਮ ਔਰ ਨ ਜਗ ਮੈ ਬਾਮਾ ॥

jaa sam aauar na jag mai baamaa ||

She was given the name of Sumer Kaur there was none other like her in the world.

ਸੁੰਦਰਿ ਤਿਹੂੰ ਭਵਨ ਮਹਿ ਭਈ ॥

su(n)dhar tihoo(n) bhavan meh bhiee ||

ਜਾਨੁਕ ਕਲਾ ਚੰਦ੍ਰ ਕੀ ਵਈ ॥੫॥

jaanuk kalaa cha(n)dhr kee viee ||5||

Her beauty prevailed all over the three worlds, as she possessed the Moon like virtues (5)

ਜੋਬਨ ਜੇਬ ਅਧਿਕ ਤਿਹ ਧਰੀ ॥

joban jeb adhik teh dharee ||

ਮੈਨ ਸੁਨਾਰ ਭਰਨੁ ਜਨੁ ਭਰੀ ॥

main sunaar bharan jan bharee ||

She was so beautiful that, even, the Cupid ran errands for her.

ਵਾ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾ ਜਾਤ ਨਹਿ ਕਹੀ ॥

vaa kee prabhaa jaat neh kahee ||

ਜਾਨਕ ਫੂਲ ਮਾਲਤੀ ਰਹੀ ॥੬॥

jaanak fool maalatee rahee ||6||

Her charm could not be explained as she appeared to be like a bouquet of flowers.( 6)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਜਗੈ ਜੁਬਨ ਕੀ ਜੇਬ ਕੇ ਝਲਕਤ ਗੋਰੇ ਅੰਗ ॥

jagai juban kee jeb ke jhalakat gore a(n)g ||

With the awakening of youth, her appendage reflected through her fair complexion,

ਜਨੁ ਕਰਿ ਛੀਰ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਮੈ ਦਮਕਤ ਛੀਰ ਤਰੰਗ ॥੭॥

jan kar chheer samu(n)dhr mai dhamakat chheer tara(n)g ||7||

Like the snowy waves, which jumped up and down in the sea-water.(7)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਦਛਿਨ ਦੇਸ ਨ੍ਰਿਪਤ ਵਹ ਬਰੀ ॥

dhachhin dhes nirapat veh baree ||

ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਕੇ ਭੋਗਨ ਕਰੀ ॥

bhaat bhaat ke bhogan karee ||

She was married to a southern Raja and she started to enjoy variable carnal pleasures.

ਦੋਇ ਪੁਤ੍ਰ ਕੰਨ੍ਯਾ ਇਕ ਭਈ ॥

dhoi putr ka(n)nayaa ik bhiee ||

ਜਾਨੁਕ ਰਾਸਿ ਰੂਪਿ ਕੀ ਵਈ ॥੮॥

jaanuk raas roop kee viee ||8||

She gave birth to two sons and a daughter, who were the epitome of splendour as well.(8)

ਕਿਤਕਿ ਦਿਨਨ ਰਾਜਾ ਵਹੁ ਮਰਿਯੋ ॥

kitak dhinan raajaa vahu mariyo ||

ਤਿਹ ਸਿਰ ਛਤ੍ਰੁ ਪੂਤ ਬਿਧਿ ਧਰਿਯੋ ॥

teh sir chhatr poot bidh dhariyo ||

Soon after that Raja died, the crown of sovereignty was put on the son’s head,

ਕੋ ਆਗ੍ਯਾ ਤਾ ਕੀ ਤੇ ਟਰੈ ॥

ko aagayaa taa kee te Tarai ||

ਜੋ ਭਾਵੇ ਚਿਤ ਮੈ ਸੋ ਕਰੈ ॥੯॥

jo bhaave chit mai so karai ||9||

And then whose orders no body could refute and he could do whatever the way he liked.(9)

ਐਸ ਭਾਤਿ ਬਹੁ ਕਾਲ ਬਿਹਾਨ੍ਰਯੋ ॥

aais bhaat bahu kaal bihaanrayo ||

ਚੜਿਯੋ ਬਸੰਤ ਸਭਨ ਜਿਯ ਜਾਨ੍ਯੋ ॥

chaRiyo basa(n)t sabhan jiy jaanayo ||

Long time passed, and the spring season prevailed.

ਤਾ ਤੇ ਪਿਯ ਬਿਨ ਰਹਿਯੋ ਨ ਪਰੈ ॥

taa te piy bin rahiyo na parai ||

She (the widowed Rani) could not bear without her lover

ਬਿਰਹ ਬਾਨ ਭਏ ਹਿਯਰਾ ਜਰੈ ॥੧੦॥

bireh baan bhe hiyaraa jarai ||10||

As her heart was riddled with the arrows of separation.(10)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਬਿਰਹ ਬਾਨ ਗਾੜੇ ਲਗੇ ਕੈਸਕ ਬੰਧੈ ਧੀਰ ॥

bireh baan gaaRe lage kaisak ba(n)dhai dheer ||

How could she tolerate and contain herself when the arrows of estrangement pinched her?

ਮੁਖ ਫੀਕੀ ਬਾਤੈ ਕਰੈ ਪੇਟ ਪਿਯਾ ਕੀ ਪੀਰ ॥੧੧॥

mukh feekee baatai karai peT piyaa kee peer ||11||

She talked customarily, but in the heart she was pricked with the for her consort.(11)