Ang 443

ਮੁਖ ਸੋ ਨਰ ਹਾਡਨ ਚਾਬਤ ਹੈ ਪੁਨਿ ਦਾਤ ਸੇ ਦਾਤ ਬਜੇ ਤਿਨ ਕੇ ॥

mukh so nar haaddan chaabat hai pun dhaat se dhaat baje tin ke ||

They were crushing the human bones in their mouths and their teeth were clattering

ਸਰ ਸ੍ਰਉਨਤ ਕੇ ਅਖੀਆਂ ਜਿਨ ਕੀ ਸੰਗ ਕੌਨ ਭਿਰੈ ਬਲ ਕੈ ਇਨ ਕੇ ॥

sar sraunat ke akheeaa(n) jin kee sa(n)g kauan bhirai bal kai in ke ||

Their eyes were like the sea of blood

ਸਰ ਚਾਪ ਚਢਾਇ ਕੈ ਰੈਨ ਫਿਰੈ ਸਬ ਕਾਮ ਕਰੈ ਨਿਤ ਪਾਪਨ ਕੇ ॥੧੪੬੪॥

sar chaap chaddai kai rain firai sab kaam karai nit paapan ke ||1464||

Who could fight with them? They were the wielders of bows and arrows, roaming throughout the nights and always absorbed in vicious acts.1464.

ਧਾਇ ਪਰੇ ਮਿਲ ਕੈ ਉਤ ਰਾਛਸ ਭੂਪ ਇਤੇ ਥਿਰ ਠਾਢੋ ਰਹਿਓ ਹੈ ॥

dhai pare mil kai ut raachhas bhoop ite thir Thaaddo rahio hai ||

From that side the demons fell upon him and from this side the king stood firmly peacefully

ਡਾਢ ਸੁ ਕੈ ਅਪਨੇ ਮਨ ਕੋ ਰਿਸਿ ਸਤ੍ਰਨ ਕੋ ਇਹ ਭਾਤਿ ਕਹਿਓ ਹੈ ॥

ddaadd su kai apane man ko ris satran ko ieh bhaat kahio hai ||

Then, strengthening his mind and in rage, he said this to the enemies:

ਆਜ ਸਬੈ ਹਨਿ ਹੋ ਰਨ ਮੈ ਕਹਿ ਯੌ ਬਤੀਯਾ ਧਨੁ ਬਾਨ ਗਹਿਓ ਹੈ ॥

aaj sabai han ho ran mai keh yau bateeyaa dhan baan gahio hai ||

“Today I shall knock down all of you,” saying this, he held up his bow and arrows

ਯੌ ਨ੍ਰਿਪ ਕੋ ਅਤਿ ਧੀਰਜ ਪੇਖ ਕੈ ਦਾਨਵ ਕੋ ਦਲ ਰੀਝਿ ਰਹਿਓ ਹੈ ॥੧੪੬੫॥

yau nirap ko at dheeraj pekh kai dhaanav ko dhal reejh rahio hai ||1465||

Seeing the endurance of the king Kharag Singh, the army of demons felt pleased.1465.

ਤਾਨਿ ਕਮਾਨ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਸੁ ਸਤ੍ਰਨ ਕੋ ਬਹੁ ਬਾਨ ਚਲਾਏ ॥

taan kamaan mahaa balavaan su satran ko bahu baan chalaae ||

Pulling his bow, that mighty warrior showered his arrows on the enemies

ਏਕਨ ਕੀ ਭੁਜ ਕਾਟਿ ਦਈ ਰਿਸਿ ਏਕਨ ਕੇ ਉਰ ਮੈ ਸਰ ਲਾਏ ॥

ekan kee bhuj kaaT dhiee ris ekan ke ur mai sar laae ||

He chopped someone’s arm and in his rage, he discharged his arrow on someone’s chest

ਘਾਇਲ ਏਕ ਗਿਰੇ ਰਨ ਮੋ ਲਖਿ ਕਾਇਰ ਛਾਡਿ ਕੈ ਖੇਤ ਪਰਾਏ ॥

ghail ek gire ran mo lakh kair chhaadd kai khet paraae ||

Someone, having been wounded fell down in the battlefield and some coward seeing the dreadful war ran away

ਏਕ ਮਹਾ ਬਲਵੰਤ ਦਯੰਤ ਰਹੇ ਥਿਰ ਹ੍ਵੈ ਤਿਨ ਬੈਨ ਸੁਨਾਏ ॥੧੪੬੬॥

ek mahaa balava(n)t dhaya(n)t rahe thir havai tin bain sunaae ||1466||

Only one powerful demon survived there, who stabilising himself said to the king,1466

ਕਾਹੇ ਕੋ ਜੂਝ ਕਰੇ ਸੁਨ ਰੇ ਨ੍ਰਿਪ ਤੋਹੂ ਕੋ ਜੀਵਤ ਜਾਨ ਨ ਦੈ ਹੈ ॥

kaahe ko joojh kare sun re nirap tohoo ko jeevat jaan na dhai hai ||

“O king! why are you fighting? We will not let you go alive

ਦੀਰਘ ਦੇਹ ਸਲੋਨੀ ਸੀ ਮੂਰਤਿ ਤੋ ਸਮ ਭਛ ਕਹਾ ਹਮ ਪੈ ਹੈ ॥

dheeragh dheh salonee see moorat to sam bhachh kahaa ham pai hai ||

Your body is long and elegant, where shall we get such food?

ਤੂ ਨਹੀ ਜਾਨਤ ਹੈ ਸੁਨ ਰੇ ਸਠ ਤੋ ਕਹੁ ਦਾਤਨ ਸਾਥ ਚਬੈ ਹੈ ॥

too nahee jaanat hai sun re saTh to kahu dhaatan saath chabai hai ||

“O fool! you do now know that we shall chew you with our teeth

ਤੋਹੀ ਕੇ ਮਾਸ ਕੇ ਖੰਡਨ ਖੰਡ ਕੈ ਪਾਵਕ ਬਾਨ ਮੈ ਭੁੰਜ ਕੈ ਖੈ ਹੈ ॥੧੪੬੭॥

tohee ke maas ke kha(n)ddan kha(n)dd kai paavak baan mai bhu(n)j kai khai hai ||1467||

We shall roast the bits of your flesh with the fire of our arrows and devour them.”1467.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਯੌ ਸੁਨ ਕੈ ਤਿਹ ਬੈਨ ਕੋ ਨ੍ਰਿਪ ਬੋਲਿਓ ਰਿਸ ਖਾਇ ॥

yau sun kai teh bain ko nirap bolio ris khai ||

ਜੋ ਹਮ ਤੇ ਭਜਿ ਜਾਇ ਤਿਹ ਮਾਤਾ ਦੂਧ ਅਪਾਇ ॥੧੪੬੮॥

jo ham te bhaj jai teh maataa dhoodh apai ||1468||

Hearing these words, the king spoke in anger, “He, who goes away safe from me, may consider that he has released himself from the bondage of milk of his mother.”1468.

ਏਕੁ ਬੈਨ ਸੁਨਿ ਦਾਨਵੀ ਸੈਨ ਪਰੀ ਸਬ ਧਾਇ ॥

ek bain sun dhaanavee sain paree sab dhai ||

ਚਹੂੰ ਓਰ ਘੇਰਿਓ ਨ੍ਰਿਪਤਿ ਖੇਤ ਬਾਰ ਕੀ ਨਿਆਇ ॥੧੪੬੯॥

chahoo(n) or gherio nirapat khet baar kee niaai ||1469||

Hearing these words, the demon army fell upon the king and besieged him all the four sides like the fence of the field.1469.

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

CHAUPAI

ਅਸੁਰਨ ਘੇਰ ਖੜਗ ਸਿੰਘ ਲੀਨੋ ॥

asuran gher khaRag si(n)gh leeno ||

ਤਬ ਨ੍ਰਿਪ ਕੋਪ ਘਨੋ ਮਨਿ ਕੀਨੋ ॥

tab nirap kop ghano man keeno ||

When the demons besieged the king, who became extremely enraged in his mind

ਧਨੁਖ ਬਾਨ ਕਰ ਬੀਚ ਸੰਭਾਰੇ ॥

dhanukh baan kar beech sa(n)bhaare ||