Ang 405

ਕੇਹਰਿ ਜਿਉ ਅਰੇ ਕੇਤੇ ਖੇਤ ਦੇਖਿ ਡਰੇ ਕੇਤੇ ਲਾਜ ਭਾਰਿ ਭਰੇ ਦਉਰਿ ਪਰੇ ਅਰਿਰਾਇ ਕੈ ॥੧੦੭੪॥

kehar jiau are kete khet dhekh ddare kete laaj bhaar bhare dhaur pare arirai kai ||1074||

Many have been eaten by the vultures and many have fallen down wounded, many are standing firmly like lion, many feel frightened in the war and many feeling shy and crying painfully are running away.1074.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਭੂਮਿ ਗਿਰੇ ਭਟ ਘਾਇਲ ਹੁਇ ਉਠ ਕੈ ਫਿਰਿ ਜੁਧ ਕੇ ਕਾਜ ਪਧਾਰੇ ॥

bhoom gire bhaT ghail hui uTh kai fir judh ke kaaj padhaare ||

The wounded, getting up again are marching forward in order to fight

ਸ੍ਯਾਮ ਕਹਾ ਦੁਰ ਕੈ ਜੁ ਰਹੇ ਅਤਿ ਕੋਪ ਭਰੇ ਇਹ ਭਾਤਿ ਪੁਕਾਰੇ ॥

sayaam kahaa dhur kai ju rahe at kop bhare ieh bhaat pukaare ||

The poet says that those who were hiding, they are now getting enraged listening to the shouts

ਯੌ ਉਨ ਕੈ ਮੁਖ ਤੇ ਸੁਨਿ ਬੈਨ ਭਯੋ ਹਰਿ ਸਾਮੁਹਿ ਖਗ ਸੰਭਾਰੇ ॥

yau un kai mukh te sun bain bhayo har saamuh khag sa(n)bhaare ||

Hearing their talk, Krishna held firmly his sword and confronting them, cut off their heads

ਦਉਰ ਕੈ ਸੀਸ ਕਟੇ ਨ ਹਟੇ ਰਿਸ ਕੈ ਬਲਿਬੀਰ ਕੀ ਓਰਿ ਸਿਧਾਰੇ ॥੧੦੭੫॥

dhaur kai sees kaTe na haTe ris kai balibeer kee or sidhaare ||1075||

Even then they did not go back and as headless trunks moved towards Balram.1075.

ਮਾਰ ਹੀ ਮਾਰ ਪੁਕਾਰ ਤਬੈ ਰਨ ਮੈ ਅਸਿ ਲੈ ਲਲਕਾਰ ਪਰੇ ॥

maar hee maar pukaar tabai ran mai as lai lalakaar pare ||

Shouting “kill, kill”, the warriors taking up their swords, started fighting

ਹਰਿ ਰਾਮ ਕੋ ਘੇਰਿ ਲਯੋ ਚਹੁੰ ਓਰ ਤੈ ਮਲਹਿ ਕੀ ਪਿਰ ਸੋਭ ਧਰੇ ॥

har raam ko gher layo chahu(n) or tai maleh kee pir sobh dhare ||

They besieged Balram and Krishna from all the four sides like the arena of the wrestlers

ਧਨੁ ਬਾਨ ਜਬੈ ਕਰਿ ਸ੍ਯਾਮ ਲਯੋ ਲਖਿ ਕਾਤੁਰ ਖੇਤ ਹੂੰ ਤੇ ਬਿਡਰੇ ॥

dhan baan jabai kar sayaam layo lakh kaatur khet hoo(n) te biddare ||

When Krishna took his bow and arrow in his hand, the warriors then feeling helpless began to flee away from the battlefield

ਰੰਗ ਭੂਮਿ ਕੋ ਮਾਨੋ ਉਝਾਰ ਭਯੋ ਚਲੇ ਕਉਤੁਕ ਦੇਖਨਹਾਰ ਘਰੇ ॥੧੦੭੬॥

ra(n)g bhoom ko maano ujhaar bhayo chale kautuk dhekhanahaar ghare ||1076||

The field seemed deserted and desolate and seeing such a pageant, began to return to their homes.1076.

ਜੇ ਭਟ ਲੈ ਅਸਿ ਹਾਥਨ ਮੈ ਅਤਿ ਕੋਪ ਭਰੇ ਹਰਿ ਊਪਰ ਧਾਵੈ ॥

je bhaT lai as haathan mai at kop bhare har uoopar dhaavai ||

ਕਉਤਕ ਸੋ ਦਿਖ ਕੈ ਸਿਵ ਕੇ ਗਨ ਆਨੰਦ ਸੋ ਮਿਲਿ ਮੰਗਲ ਗਾਵੈ ॥

kautak so dhikh kai siv ke gan aana(n)dh so mil ma(n)gal gaavai ||

Whenever any warrior taking his sword in his hand, falls upon Krishna, then seeing this spectacle, the ganas i.e. the attendants of Shiva feel pleased and began to sing songs of joy

ਕੋਊ ਕਹੈ ਹਰਿ ਜੂ ਜਿਤ ਹੈ ਕੋਊ ਇਉ ਕਹਿ ਏ ਜਿਤ ਹੈ ਬਹਸਾਵੈ ॥

kouoo kahai har joo jit hai kouoo iau keh e jit hai bahasaavai ||

Someone says that Krishna will win and someone says that those warriors will gain victory

ਰਾਰਿ ਕਰੈ ਤਬ ਲਉ ਜਬ ਲਉ ਉਨ ਕਉ ਹਰਿ ਮਾਰਿ ਨ ਭੂਮਿ ਗਿਰਾਵੈ ॥੧੦੭੭॥

raar karai tab lau jab lau un kau har maar na bhoom giraavai ||1077||

They quarrel till that time, when Krishna kills and throws them on the ground.1077.

ਕਬਿਤੁ ॥

kabit ||

KABIT

ਬਡੇ ਈ ਬਨੈਤ ਬੀਰ ਸਬੈ ਪਖਰੈਤ ਗਜ ਦਲ ਸੋ ਅਰੈਤ ਧਾਏ ਤੁਰੰਗਨ ਨਚਾਇ ਕੈ ॥

badde iee banait beer sabai pakharait gaj dhal so arait dhaae tura(n)gan nachai kai ||

Wearing large-sized armour alongwith the elephants, the mighty warriors, causing their horses to dance, marched forward

ਜੁਧ ਮੈ ਅਡੋਲ ਸ੍ਵਾਮ ਕਾਰਜੀ ਅਮੋਲ ਅਤਿ ਗੋਲ ਤੇ ਨਿਕਸਿ ਲਰੇ ਦੁੰਦਭਿ ਬਜਾਇ ਕੈ ॥

judh mai addol savaiaam kaarajee amol at gol te nikas lare dhu(n)dhabh bajai kai ||

They stand firm in the battlefield and ofr the interest of their lords, they came out of their enclousers and playing on small drums,

ਸੈਥਨ ਸੰਭਾਰ ਕੈ ਨਿਕਾਰ ਕੈ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਮਾਰ ਮਾਰ ਹੀ ਉਚਾਰਿ ਐਸੇ ਪਰੇ ਰਨਿ ਆਇ ਕੈ ॥

saithan sa(n)bhaar kai nikaar kai kirapaan maar maar hee uchaar aaise pare ran aai kai ||

They reached the battlefield, holding firmly their daggers and swords and shouting "kill, kill"

ਹਰਿ ਜੂ ਸੋ ਲਰੇ ਤੇ ਵੈ ਠਉਰ ਤੇ ਨ ਟਰੇ ਗਿਰ ਭੂਮਿ ਹੂੰ ਮੈ ਪਰੇ ਉਠਿ ਅਰੇ ਘਾਇ ਖਾਇ ਕੈ ॥੧੦੭੮॥

har joo so lare te vai Thaur te na Tare gir bhoom hoo(n) mai pare uTh are ghai khai kai ||1078||

They are fighting with Krishna, but are not receding back from their places, the are falling down on the erth, but een receiving wounds they are getting up again.1078.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਕੋਪ ਭਰੇ ਅਰਰਾਇ ਪਰੇ ਨ ਡਰੇ ਹਰਿ ਸਿਉ ਹਥਿਯਾਰ ਕਰੇ ਹੈ ॥

kop bhare ararai pare na ddare har siau hathiyaar kare hai ||

In anger they are crying out and are fighting fearlessly with their weapons

ਘਾਇ ਭਰੇ ਬਹੁ ਸ੍ਰਉਨ ਝਰੇ ਅਸਿ ਪਾਨਿ ਧਰੇ ਬਲ ਕੈ ਜੁ ਅਰੇ ਹੈ ॥

ghai bhare bahu sraun jhare as paan dhare bal kai ju are hai ||

Their bodies are full of wounds and from them the blood is flowing, even then, holding swords in their hands, they are fighting with full strength

ਮੂਸਲ ਲੈ ਬਲਦੇਵ ਤਬੈ ਸਬੈ ਚਾਵਰ ਜਿਉ ਰਨ ਮਾਹਿ ਛਰੇ ਹੈ ॥

moosal lai baladhev tabai sabai chaavar jiau ran maeh chhare hai ||

ਫੇਰਿ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਯੋ ਹਲ ਸੋ ਮਰਿ ਭੂਮਿ ਗਿਰੇ ਨਹੀ ਸਾਸ ਭਰੇ ਹੈ ॥੧੦੭੯॥

fer prahaar keeyo hal so mar bhoom gire nahee saas bhare hai ||1079||

Balram has thrashed them like rice with pestale and again struck them with his plough on account of which they are lying on the ground.1079.