Ang 392

ਤ੍ਯਾਗਿ ਗਏ ਨ ਲਈ ਇਨ ਕੀ ਸੁਧਿ ਹੋਤ ਕਛੂ ਮਨਿ ਮੋਹ ਤੁਹਾਰੇ ॥

tayaag ge na liee in kee sudh hot kachhoo man moh tuhaare ||

“You have not communicated at all with these residents of Braja

ਆਪ ਰਚੇ ਪੁਰ ਬਾਸਿਨ ਸੋ ਇਨ ਕੇ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਦਾ ਕਰਿ ਡਾਰੇ ॥

aap rache pur baasin so in ke sabh prem bidhaa kar ddaare ||

Does no attachment arise in your mind? You yourself had been absorbed with the inhabitants of the city and had relinquished all the love of these people

ਤਾ ਤੇ ਨ ਮਾਨ ਕਰੋ ਫਿਰਿ ਆਵਹੁ ਜੀਤਤ ਭੇ ਤੁਮ ਹੂੰ ਹਮ ਹਾਰੇ ॥

taa te na maan karo fir aavahu jeetat bhe tum hoo(n) ham haare ||

“O Krishna! do not persist now

ਤਾ ਤੇ ਤਜੋ ਮਥੁਰਾ ਫਿਰਿ ਆਵਹੁ ਹੇ ਸਭ ਗਊਅਨ ਕੇ ਰਖਵਾਰੇ ॥੯੫੨॥

taa te tajo mathuraa fir aavahu he sabh guooan ke rakhavaare ||952||

It is right to say that you have won and we have been defeated, O Krishna, the protector of cows! now leave Mathura and come here again.”952.

ਸ੍ਯਾਮ ਚਿਤਾਰ ਕੈ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਮਨ ਮੈ ਸਭ ਗ੍ਵਾਰਨੀਯਾ ਦੁਖ ਪਾਵੈ ॥

sayaam chitaar kai sayaam kahai man mai sabh gavaiaaraneeyaa dhukh paavai ||

Remembering Krishna, the poet says that all the gopis are suffering

ਏਕ ਪਰੈ ਮੁਰਝਾਇ ਧਰਾ ਇਕ ਬਿਯੋਗ ਭਰੀ ਗੁਨ ਬਿਯੋਗ ਹੀ ਗਾਵੈ ॥

ek parai murajhai dharaa ik biyog bharee gun biyog hee gaavai ||

Someone on becoming unconscious is falling separation

ਕੋਊ ਕਹੈ ਜਦੁਰਾ ਮੁਖ ਤੇ ਸੁਨਿ ਸ੍ਰਉਨਨ ਬਾਤ ਤਹਾ ਏਊ ਧਾਵੈ ॥

kouoo kahai jadhuraa mukh te sun sraunan baat tahaa euoo dhaavai ||

ਜਉ ਪਿਖਵੈ ਨ ਤਹਾ ਤਿਨ ਕੋ ਸੁ ਕਹੈ ਹਮ ਕੋ ਹਰਿ ਹਾਥਿ ਨ ਆਵੈ ॥੯੫੩॥

jau pikhavai na tahaa tin ko su kahai ham ko har haath na aavai ||953||

Someone is running hither and thither shouting the name of Krishna and listening to the sound of his moving feet with her ears and when does not see him, she says in her state of worry that she is not getting at Krishna.953.

ਗ੍ਵਾਰਨਿ ਬ੍ਯਾਕੁਲ ਚਿਤ ਭਈ ਹਰਿ ਕੇ ਨਹੀ ਆਵਨ ਕੀ ਸੁਧਿ ਪਾਈ ॥

gavaiaaran bayaakul chit bhiee har ke nahee aavan kee sudh paiee ||

The gopis are greatly worried and they have no inkling of the coming of Krishna

ਬ੍ਯਾਕੁਲ ਹੋਇ ਗਈ ਚਿਤ ਮੈ ਬ੍ਰਿਖਭਾਨ ਸੁਤਾ ਮਨ ਮੈ ਮੁਰਝਾਈ ॥

bayaakul hoi giee chit mai birakhabhaan sutaa man mai murajhaiee ||

Radha, being in great anguish, has become lifeless

ਜੋ ਬਿਰਥਾ ਮਨ ਬੀਚ ਹੁਤੀ ਸੋਊ ਊਧਵ ਕੇ ਤਿਹ ਪਾਸ ਸੁਨਾਈ ॥

jo birathaa man beech hutee souoo uoodhav ke teh paas sunaiee ||

ਸ੍ਯਾਮ ਨ ਆਵਤ ਹੈ ਤਿਹ ਤੇ ਅਤਿ ਹੀ ਦੁਖ ਭਯੋ ਬਰਨਿਯੋ ਨਹੀ ਜਾਈ ॥੯੫੪॥

sayaam na aavat hai teh te at hee dhukh bhayo baraniyo nahee jaiee ||954||

Whatever agony she had in her mind, she talked about that to Udhava adding that Krishna was not coming and the suffering was indescribable.954.

ਊਧਵ ਉਤਰ ਦੇਤ ਭਯੋ ਅਤਿ ਬਿਯੋਗ ਮਨੇ ਅਪਨੇ ਸੋਊ ਕੈ ਹੈ ॥

uoodhav utar dhet bhayo at biyog mane apane souoo kai hai ||

Udhava also extremely worred, talked thus amongst the gopis, that

ਗ੍ਵਾਰਨਿ ਕੇ ਮਨ ਮਧਿ ਬਿਖੈ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਜੋਊ ਬਾਤ ਰੁਚੈ ਹੈ ॥

gavaiaaran ke man madh bikhai kab sayaam kahai jouoo baat ruchai hai ||

Fearless Krishna would be meeting them within a few days

ਥੋਰੇ ਹੀ ਦ੍ਰਯੋਸਨ ਮੈ ਮਿਲਿ ਹੈ ਜਿਹ ਕੇ ਉਰ ਮੈ ਨ ਕਛੂ ਭ੍ਰਮ ਭੈ ਹੈ ॥

thore hee dhrayosan mai mil hai jeh ke ur mai na kachhoo bhram bhai hai ||

Become like a Yogi and meditate on him

ਜੋਗਿਨ ਹੋਇ ਜਪੋ ਹਰਿ ਕੋ ਮੁਖ ਮਾਗਹੁਗੀ ਤੁਮ ਸੋ ਬਰੁ ਦੈ ਹੈ ॥੯੫੫॥

jogin hoi japo har ko mukh maagahugee tum so bar dhai hai ||955||

He will grant you whatever boon you will ask him.955.

ਉਨ ਦੈ ਇਮ ਊਧਵ ਗ੍ਯਾਨ ਚਲਿਯੋ ਚਲਿ ਕੈ ਜਸੁਧਾ ਪਤਿ ਪੈ ਸੋਊ ਆਯੋ ॥

aun dhai im uoodhav gayaan chaliyo chal kai jasudhaa pat pai souoo aayo ||

After talking words of wisdom with the gopis, Udhava came to meet Nand

ਆਵਤ ਹੀ ਜਸੁਧਾ ਜਸੁਧਾ ਪਤਿ ਪਾਇਨ ਊਪਰ ਸੀਸ ਝੁਕਾਯੋ ॥

aavat hee jasudhaa jasudhaa pat pain uoopar sees jhukaayo ||

Both Yashoda and Nand bowed their heads at his feet

ਸ੍ਯਾਮ ਹੀ ਸ੍ਯਾਮ ਸਦਾ ਕਹੀਯੋ ਕਹਿ ਕੈ ਇਹ ਮੋ ਪਹਿ ਕਾਨ੍ਰਹ ਪਠਾਯੋ ॥

sayaam hee sayaam sadhaa kaheeyo keh kai ieh mo peh kaanreh paThaayo ||

Udhava said to them, “Krishna has sent me to you to instruct you regarding the remembrance of the name of the Lord

ਯੌ ਕਹਿ ਕੈ ਰਥ ਪੈ ਚੜ ਕੈ ਰਥ ਕੋ ਮਥੁਰਾ ਹੀ ਕੀ ਓਰਿ ਚਲਾਯੋ ॥੯੫੬॥

yau keh kai rath pai chaR kai rath ko mathuraa hee kee or chalaayo ||956||

” Saying this Udhava mounted on his chariot and started for Matura.956.

ਊਧਵ ਬਾਚ ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਸੋ ॥

uoodhav baach kaanreh joo so ||

Speech of Udhava addressed to Krishna:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਆਇ ਤਬੈ ਮਥੁਰਾ ਪੁਰ ਮੈ ਬਲਿਰਾਮ ਅਉ ਸ੍ਯਾਮ ਕੇ ਪਾਇ ਪਰਿਯੋ ॥

aai tabai mathuraa pur mai baliraam aau sayaam ke pai pariyo ||

ਕਹਿਯੋ ਜੋ ਤੁਮ ਮੋ ਕਹਿ ਕੈ ਪਠਿਯੋ ਤਿਨ ਸੋ ਇਹ ਭਾਤਿ ਹੀ ਸੋ ਉਚਰਿਯੋ ॥

kahiyo jo tum mo keh kai paThiyo tin so ieh bhaat hee so uchariyo ||

After reaching Mathura, Udhava bowed at the feet of Krishna and Balram and said, “O Krishna! whatever you had asked me to say, I have done accordingly