Ang 202

ਮਮ ਕਥਾ ਨ ਤਿਨ ਕਹੀਯੋ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥

mam kathaa na tin kaheeyo prabeen ||

ਸੁਨਿ ਮਰਯੋ ਪੁਤ੍ਰ ਤੇਊ ਹੋਹਿ ਛੀਨ ॥੨੩॥

sun marayo putr teuoo hoh chheen ||23||

“Do not say anything me to them, otherwise they will die in extreme agony.”23.

ਇਹ ਭਾਤ ਜਬੈ ਦਿਜ ਕਹੈ ਬੈਨ ॥

eeh bhaat jabai dhij kahai bain ||

ਜਲ ਸੁਨਤ ਭੂਪ ਚੁਐ ਚਲੇ ਨੈਨ ॥

jal sunat bhoop chuaai chale nain ||

When Shravan Kumar said these words to the king about giving (to his blind parents) then tears gushed out of his eyes.

ਧ੍ਰਿਗ ਮੋਹ ਜਿਨ ਸੁ ਕੀਨੋ ਕੁਕਰਮ ॥

dhirag moh jin su keeno kukaram ||

ਹਤਿ ਭਯੋ ਰਾਜ ਅਰੁ ਗਯੋ ਧਰਮ ॥੨੪॥

hat bhayo raaj ar gayo dharam ||24||

The king said, “It is a disgrace for me that I have done such a deed, my royal merit has been destroyed and I am devoid of Dharma.”24.

ਜਬ ਲਯੋ ਭੂਪ ਤਿਹ ਸਰ ਨਿਕਾਰ ॥

jab layo bhoop teh sar nikaar ||

ਤਬ ਤਜੇ ਪ੍ਰਾਣ ਮੁਨ ਬਰ ਉਦਾਰ ॥

tab taje praan mun bar udhaar ||

When the king pulled out Shravan from the pool, then that ascetic breathed his last.

ਪੁਨ ਭਯੋ ਰਾਵ ਮਨ ਮੈ ਉਦਾਸ ॥

pun bhayo raav man mai udhaas ||

ਗ੍ਰਿਹ ਪਲਟ ਜਾਨ ਕੀ ਤਜੀ ਆਸ ॥੨੫॥

gireh palaT jaan kee tajee aas ||25||

Then the king became very sad and abandoned the idea of returning to his home.25.

ਜੀਅ ਠਟੀ ਕਿ ਧਾਰੋ ਜੋਗ ਭੇਸ ॥

jeea ThaTee k dhaaro jog bhes ||

ਕਹੂੰ ਬਸੌ ਜਾਇ ਬਨਿ ਤਿਆਗਿ ਦੇਸ ॥

kahoo(n) basau jai ban tiaag dhes ||

He thought in his mind that he may wear the garb of Yogi and abide in the forest forsaking his royal duties.

ਕਿਹ ਕਾਜ ਮੋਰ ਯਹ ਰਾਜ ਸਾਜ ॥

keh kaaj mor yeh raaj saaj ||

ਦਿਜ ਮਾਰਿ ਕੀਯੋ ਜਿਨ ਅਸ ਕੁਕਾਜ ॥੨੬॥

dhij maar keeyo jin as kukaaj ||26||

My roayal duties are now meaningless for me, when I have committed a bad deed by killing a Brahmin.26.

ਇਹ ਭਾਤ ਕਹੀ ਪੁਨਿ ਨ੍ਰਿਪ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥

eeh bhaat kahee pun nirap prabeen ||

ਸਭ ਜਗਤਿ ਕਾਲ ਕਰਮੈ ਅਧੀਨ ॥

sabh jagat kaal karamai adheen ||

The king then uttered these words, ‘I have brought under my control the situations of all the world, but now what hath been committed by me?

ਅਬ ਕਰੋ ਕਛੂ ਐਸੋ ਉਪਾਇ ॥

ab karo kachhoo aaiso upai ||

ਜਾ ਤੇ ਸੁ ਬਚੈ ਤਿਹ ਤਾਤ ਮਾਇ ॥੨੭॥

jaa te su bachai teh taat mai ||27||

‘Now I should take such measures, that may cause his parents to survive.’27.

ਭਰਿ ਲਯੋ ਕੁੰਭ ਸਿਰ ਪੈ ਉਠਾਇ ॥

bhar layo ku(n)bh sir pai uThai ||

ਤੱਹ ਗਯੋ ਜਹਾ ਦਿਜ ਤਾਤ ਮਾਇ ॥

ta'h gayo jahaa dhij taat mai ||

The king filled the pitcher with water and lifted it on his head and reached at the spot, where the parents of Shravan had been lying.

ਜਬ ਗਯੋ ਨਿਕਟ ਤਿਨ ਕੇ ਸੁ ਧਾਰ ॥

jab gayo nikaT tin ke su dhaar ||

ਤਬ ਲਖੀ ਦੁਹੂੰ ਤਿਹ ਪਾਵ ਚਾਰ ॥੨੮॥

tab lakhee dhuhoo(n) teh paav chaar ||28||

When the king reached near them with very slow steps, then they heard the voice of the moving footsteps.28.

ਦਿਜ ਬਾਚ ਰਾਜਾ ਸੋਂ ॥

dhij baach raajaa so(n) ||

The speech of the Brahmin addressed to the King :

ਪਾਧੜੀ ਛੰਦ ॥

paadhaRee chha(n)dh ||

PADDHRAI STANZA

ਕੱਹ ਕਹੋ ਪੁਤ੍ਰ ਲਾਗੀ ਅਵਾਰ ॥

ka'h kaho putr laagee avaar ||

ਸੁਨਿ ਰਹਿਓ ਮੋਨ ਭੂਪਤ ਉਦਾਰ ॥

sun rahio mon bhoopat udhaar ||

“O Son! Tell us the reason for so much delay. “Hearing these words the large-hearted king remained silent.

ਫਿਰਿ ਕਹਯੋ ਕਾਹਿ ਬੋਲਤ ਨ ਪੂਤ ॥

fir kahayo kaeh bolat na poot ||

ਚੁਪ ਰਹੇ ਰਾਜ ਲਹਿ ਕੈ ਕਸੂਤ ॥੨੯॥

chup rahe raaj leh kai kasoot ||29||

They again said, “O son! Why do you not speak?” The king, fearing his reply to be unfavorable, again remained silent.29.

ਨ੍ਰਿਪ ਦੀਓ ਪਾਨ ਤਿਹ ਪਾਨ ਜਾਇ ॥

nirap dheeo paan teh paan jai ||

ਚਕਿ ਰਹੇ ਅੰਧ ਤਿਹ ਕਰ ਛੁਹਾਇ ॥

chak rahe a(n)dh teh kar chhuhai ||

Coming near them, the king gave them water then on touching his hand those blind persons, .

ਕਰ ਕੋਪ ਕਹਿਯੋ ਤੂ ਆਹਿ ਕੋਇ ॥

kar kop kahiyo too aaeh koi ||

ਇਮ ਸੁਨਤ ਸਬਦ ਨ੍ਰਿਪ ਦਯੋ ਰੋਇ ॥੩੦॥

eim sunat sabadh nirap dhayo roi ||30||

Getting bewildered, asked angrily about his identity. Hearing these words, the king began to weep.30

ਰਾਜਾ ਬਾਚ ਦਿਜ ਸੋਂ ॥

raajaa baach dhij so(n) ||

The speech of the King addressed to the Brahmin:

ਪਾਧੜੀ ਛੰਦ ॥

paadhaRee chha(n)dh ||

PADDHRAI STANZA

ਹੱਉ ਪੁਤ੍ਰ ਘਾਤ ਤਵ ਬ੍ਰਹਮਣੇਸ ॥

ha'au putr ghaat tav brahamanes ||

ਜਿਹ ਹਨਿਯੋ ਸ੍ਰਵਣ ਤਵ ਸੁਤ ਸੁਦੇਸ ॥

jeh haniyo sravan tav sut sudhes ||

“O eminent Brahmin! I am the killer of your son, I am the one who hast killed your son.”

ਮੈ ਪਰਯੋ ਸਰਣ ਦਸਰਥ ਰਾਇ ॥

mai parayo saran dhasarath rai ||

ਚਾਹੋ ਸੁ ਕਰੋ ਮੋਹਿ ਬਿੱਪ ਆਇ ॥੩੧॥

chaaho su karo moh bi'p aai ||31||

“I am Dasrath, seeking your refuge, O Brahmin! Do to me whatever you wish.31.

ਰਾਖੈ ਤੁ ਰਾਖੁ ਮਾਰੈ ਤੁ ਮਾਰੁ ॥

raakhai ta raakh maarai ta maar ||

ਮੈ ਪਰੋ ਸਰਣ ਤੁਮਰੈ ਦੁਆਰਿ ॥

mai paro saran tumarai dhuaar ||

“If you want, you may protect me, otherwise kill me, I am under your shelter, I am here before you.”

ਤਬ ਕਹੀ ਕਿਨੋ ਦਸਰਥ ਰਾਇ ॥

tab kahee kino dhasarath rai ||

ਬਹੁ ਕਾਸਟ ਅਗਨ ਦ੍ਵੈ ਦੇਇ ਮੰਗਾਇ ॥੩੨॥

bahu kaasaT agan dhavai dhei ma(n)gai ||32||

Then the king Dasrath, on their bidding, asked some attendant to bring good deal of wood for burning.32.

ਤਬ ਲੀਯੋ ਅਧਿਕ ਕਾਸਟ ਮੰਗਾਇ ॥

tab leeyo adhik kaasaT ma(n)gai ||

ਚੜ ਬੈਠੇ ਤਹਾ ਸਲ੍ਰਹ੍ਰਹ ਕਉ ਬਨਾਇ ॥

chaR baiThe tahaa salrahreh kau banai ||

A great load of wood was brought, and they (the blind parents) got prepared the funeral pyres and sat on them.

ਚਹੂੰ ਓਰ ਦਈ ਜੁਆਲਾ ਜਗਾਇ ॥

chahoo(n) or dhiee juaalaa jagai ||

ਦਿਜ ਜਾਨ ਗਈ ਪਾਵਕ ਸਿਰਾਇ ॥੩੩॥

dhij jaan giee paavak sirai ||33||

The fire was lighted on all the four sides and in this way those Brahmins caused the end of their lives.33.

ਤਬ ਜੋਗ ਅਗਨਿ ਤਨ ਤੇ ਉਪ੍ਰਾਜ ॥

tab jog agan tan te upraaj ||

ਦੁਹੂੰ ਮਰਨ ਜਰਨ ਕੋ ਸਜਿਯੋ ਸਾਜ ॥

dhuhoo(n) maran jaran ko sajiyo saaj ||

They created the fire of Yoga form their bodies and wanted to be reduced to ashes.