Gujri Ki Vaar Mahalla 3

ਇਹੁ ਜਗਤੁ ਮਮਤਾ ਮੁਆ ਜੀਵਣ ਕੀ ਬਿਧਿ ਨਾਹਿ ॥

eih jagat mamataa muaa jeevan kee bidh naeh ||

This world perishing in attachment and possessiveness; no one knows the way of life.

ਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਜੋ ਚਲੈ ਤਾਂ ਜੀਵਣ ਪਦਵੀ ਪਾਹਿ ॥

gur kai bhaanai jo chalai taa(n) jeevan padhavee paeh ||

One who walks in harmony with the Guru's Will, obtains the supreme status of life.

ਓਇ ਸਦਾ ਸਦਾ ਜਨ ਜੀਵਤੇ ਜੋ ਹਰਿ ਚਰਣੀ ਚਿਤੁ ਲਾਹਿ ॥

oi sadhaa sadhaa jan jeevate jo har charanee chit laeh ||

Those humble beings who focus their consciousness on the Lord's Feet, live forever and ever.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਮਨਿ ਵਸੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਹਿ ॥੧॥

naanak nadharee man vasai gurmukh sahaj samaeh ||1||

O Nanak, by His Grace, the Lord abides in the minds of the Gurmukhs, who merge in celestial bliss. ||1||

ਅੰਦਰਿ ਸਹਸਾ ਦੁਖੁ ਹੈ ਆਪੈ ਸਿਰਿ ਧੰਧੈ ਮਾਰ ॥

a(n)dhar sahasaa dhukh hai aapai sir dha(n)dhai maar ||

Within the self is the pain of doubt; engrossed in worldly affairs, they are killing themselves.

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਸੁਤੇ ਕਬਹਿ ਨ ਜਾਗਹਿ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਿਆਰ ॥

dhoojai bhai sute kabeh na jaageh maiaa moh piaar ||

Asleep in the love of duality, they never wake up; they are in love with, and attached to Maya.

ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤਹਿ ਸਬਦੁ ਨ ਵੀਚਾਰਹਿ ਇਹੁ ਮਨਮੁਖ ਕਾ ਆਚਾਰੁ ॥

naam na cheteh sabadh na veechaareh ih manmukh kaa aachaar ||

They do not think of the Naam, the Name of the Lord, and they do not contemplate the Word of the Shabad. This is the conduct of the self-willed manmukhs.

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਾ ਗਵਾਇਆ ਨਾਨਕ ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਖੁਆਰ ॥੨॥

har naam na paiaa janam birathaa gavaiaa naanak jam maar kare khuaar ||2||

They do not obtain the Lord's Name, and they waste away their lives in vain; O Nanak, the Messenger of Death punishes and dishonors them. ||2||

ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਤਦਹੁ ਹੋਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥

aapanaa aap upaion tadhahu hor na koiee ||

He created Himself - at that time, there was no other.

ਮਤਾ ਮਸੂਰਤਿ ਆਪਿ ਕਰੇ ਜੋ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਈ ॥

mataa masoorat aap kare jo kare su hoiee ||

He consulted Himself for advice, and what He did came to pass.

ਤਦਹੁ ਆਕਾਸੁ ਨ ਪਾਤਾਲੁ ਹੈ ਨਾ ਤ੍ਰੈ ਲੋਈ ॥

tadhahu aakaas na paataal hai naa trai loiee ||

At that time, there were no Akaashic Ethers, no nether regions, nor the three worlds.

ਤਦਹੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਹੈ ਨਾ ਓਪਤਿ ਹੋਈ ॥

tadhahu aape aap nira(n)kaar hai naa opat hoiee ||

At that time, only the Formless Lord Himself existed - there was no creation.

ਜਿਉ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥੧॥

jiau tis bhaavai tivai kare tis bin avar na koiee ||1||

As it pleased Him, so did He act; without Him, there was no other. ||1||

ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਹੈ ਦਿਸੈ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥

saahib meraa sadhaa hai dhisai sabadh kamai ||

My Master is eternal. He is seen by practicing the Word of the Shabad.

ਓਹੁ ਅਉਹਾਣੀ ਕਦੇ ਨਾਹਿ ਨਾ ਆਵੈ ਨਾ ਜਾਇ ॥

oh aauhaanee kadhe naeh naa aavai naa jai ||

He never perishes; He does not come or go in reincarnation.

ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੋ ਸੇਵੀਐ ਜੋ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥

sadhaa sadhaa so seveeaai jo sabh meh rahai samai ||

So serve Him, forever and ever; He is contained in all.

ਅਵਰੁ ਦੂਜਾ ਕਿਉ ਸੇਵੀਐ ਜੰਮੈ ਤੈ ਮਰਿ ਜਾਇ ॥

avar dhoojaa kiau seveeaai ja(n)mai tai mar jai ||

Why serve another who is born, and then dies?

ਨਿਹਫਲੁ ਤਿਨ ਕਾ ਜੀਵਿਆ ਜਿ ਖਸਮੁ ਨ ਜਾਣਹਿ ਆਪਣਾ ਅਵਰੀ ਕਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥

nihafal tin kaa jeeviaa j khasam na jaaneh aapanaa avaree kau chit lai ||

Fruitless is the life of those who do not know their Lord and Master, and who center their consciousness on others.

ਨਾਨਕ ਏਵ ਨ ਜਾਪਈ ਕਰਤਾ ਕੇਤੀ ਦੇਇ ਸਜਾਇ ॥੧॥

naanak ev na jaapiee karataa ketee dhei sajai ||1||

O Nanak, it cannot be known, how much punishment the Creator shall inflict on them. ||1||

ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਸਚੁ ॥

sachaa naam dhiaaieeaai sabho varatai sach ||

Meditate on the True Name; the True Lord is pervading everywhere.

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝਿ ਪਰਵਾਣੁ ਹੋਇ ਤਾ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ਸਚੁ ॥

naanak hukam bujh paravaan hoi taa fal paavai sach ||

O Nanak, by understanding the Hukam of the Lord's Command, one becomes acceptable, and then obtains the fruit of Truth.

ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਰਤਾ ਫਿਰੈ ਹੁਕਮੈ ਮੂਲਿ ਨ ਬੁਝਈ ਅੰਧਾ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੨॥

kathanee badhanee karataa firai hukamai mool na bujhiee a(n)dhaa kach nikach ||2||

He wanders around babbling and speaking, but he does not understand the Lord's Command at all. He is blind, the falsest of the false. ||2||

ਸੰਜੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਕਾ ਮੂਲੁ ਰਚਾਇਆ ॥

sa(n)jog vijog upaion sirasaTee kaa mool rachaiaa ||

Creating union and separation, He laid the foundations of the Universe.

ਹੁਕਮੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਜੀਅਨੁ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥

hukamee sirasaT saajeean jotee jot milaiaa ||

By His Command, the Lord of Light fashioned the Universe, and infused His Divine Light into it.

ਜੋਤੀ ਹੂੰ ਸਭੁ ਚਾਨਣਾ ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ ॥

jotee hoo(n) sabh chaananaa satigur sabadh sunaiaa ||

From the Lord of Light, all light originates. The True Guru proclaims the Word of the Shabad.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਸਿਰਿ ਧੰਧੈ ਲਾਇਆ ॥

brahamaa bisan mahes trai gun sir dha(n)dhai laiaa ||

Brahma, Vishnu and Shiva, under the influence of the three dispositions, were put to their tasks.

ਮਾਇਆ ਕਾ ਮੂਲੁ ਰਚਾਇਓਨੁ ਤੁਰੀਆ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੨॥

maiaa kaa mool rachaion tureeaa sukh paiaa ||2||

He created the root of Maya, and the peace obtained in the fourth state of consciousness. ||2||

ਸੋ ਜਪੁ ਸੋ ਤਪੁ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਵੈ ॥

so jap so tap j satigur bhaavai ||

That alone is chanting, and that alone is deep meditation, which is pleasing to the True Guru.

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਵਡਿਆਈ ਪਾਵੈ ॥

satigur kai bhaanai vaddiaaiee paavai ||

Pleasing the True Guru, glorious greatness is obtained.

ਨਾਨਕ ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਗੁਰ ਮਾਹਿ ਸਮਾਵੈ ॥੧॥

naanak aap chhodd gur maeh samaavai ||1||

O Nanak, renouncing self-conceit, one merges into the Guru. ||1||

ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਲੇਵੈ ॥

gur kee sikh ko viralaa levai ||

How rare are those who receive the Guru's Teachings.

ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵੈ ॥੨॥

naanak jis aap vaddiaaiee dhevai ||2||

O Nanak, he alone receives it, whom the Lord Himself blesses with glorious greatness. ||2||

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਅਗਿਆਨੁ ਹੈ ਬਿਖਮੁ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ॥

maiaa moh agiaan hai bikham at bhaaree ||

Emotional attachment to Maya is spiritual darkness; it is very difficult and such a heavy load.

ਪਥਰ ਪਾਪ ਬਹੁ ਲਦਿਆ ਕਿਉ ਤਰੀਐ ਤਾਰੀ ॥

pathar paap bahu ladhiaa kiau tareeaai taaree ||

Loaded with so very many stones of sin, how can the boat cross over?

ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤੀ ਰਤਿਆ ਹਰਿ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰੀ ॥

anadhin bhagatee ratiaa har paar utaaree ||

Those who are attuned to the Lord's devotional worship night and day are carried across.

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲਾ ਹਉਮੈ ਛਡਿ ਵਿਕਾਰੀ ॥

gur sabadhee man niramalaa haumai chhadd vikaaree ||

Under the Instruction of the Guru's Shabad, one sheds egotism and corruption, and the mind becomes immaculate.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਿਸਤਾਰੀ ॥੩॥

har har naam dhiaaieeaai har har nisataaree ||3||

Meditate on the Name of the Lord, Har, Har; the Lord, Har, Har, is our Saving Grace. ||3||

ਕਬੀਰ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਸੰਕੁੜਾ ਰਾਈ ਦਸਵੈ ਭਾਇ ॥

kabeer mukat dhuaaraa sa(n)kuRaa raiee dhasavai bhai ||

O Kabeer, the gate of liberation is narrow, less than one-tenth of a mustard seed.

ਮਨੁ ਤਉ ਮੈਗਲੁ ਹੋਇ ਰਹਾ ਨਿਕਸਿਆ ਕਿਉ ਕਰਿ ਜਾਇ ॥

man tau maigal hoi rahaa nikasiaa kiau kar jai ||

The mind has become as big as an elephant; how can it pass through this gate?

ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜੇ ਮਿਲੈ ਤੁਠਾ ਕਰੇ ਪਸਾਉ ॥

aaisaa satigur je milai tuThaa kare pasaau ||

If one meets such a True Guru, by His Pleasure, He shows His Mercy.

ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਮੋਕਲਾ ਸਹਜੇ ਆਵਉ ਜਾਉ ॥੧॥

mukat dhuaaraa mokalaa sahaje aavau jaau ||1||

Then, the gate of liberation becomes wide open, and the soul easily passes through. ||1||

ਨਾਨਕ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਅਤਿ ਨੀਕਾ ਨਾਨੑਾ ਹੋਇ ਸੁ ਜਾਇ ॥

naanak mukat dhuaaraa at neekaa naan(h)aa hoi su jai ||

O Nanak, the gate of liberation is very narrow; only the very tiny can pass through.

ਹਉਮੈ ਮਨੁ ਅਸਥੂਲੁ ਹੈ ਕਿਉ ਕਰਿ ਵਿਚੁ ਦੇ ਜਾਇ ॥

haumai man asathool hai kiau kar vich dhe jai ||

Through egotism, the mind has become bloated. How can it pass through?

ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਹਉਮੈ ਗਈ ਜੋਤਿ ਰਹੀ ਸਭ ਆਇ ॥

satigur miliaai haumai giee jot rahee sabh aai ||

Meeting the True Guru, egotism departs, and one is filled with the Divine Light.

ਇਹੁ ਜੀਉ ਸਦਾ ਮੁਕਤੁ ਹੈ ਸਹਜੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੨॥

eih jeeau sadhaa mukat hai sahaje rahiaa samai ||2||

Then, this soul is liberated forever, and it remains absorbed in celestial bliss. ||2||

ਪ੍ਰਭਿ ਸੰਸਾਰੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਵਸਿ ਆਪਣੈ ਕੀਤਾ ॥

prabh sa(n)saar upai kai vas aapanai keetaa ||

God created the Universe, and He keeps it under His power.

ਗਣਤੈ ਪ੍ਰਭੂ ਨ ਪਾਈਐ ਦੂਜੈ ਭਰਮੀਤਾ ॥

ganatai prabhoo na paieeaai dhoojai bharameetaa ||

God cannot be obtained by counting; the mortal wanders in doubt.

ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਬੁਝਿ ਸਚਿ ਸਮੀਤਾ ॥

satigur miliaai jeevat marai bujh sach sameetaa ||

Meeting the True Guru, one remains dead while yet alive; understanding Him, he is absorbed in the Truth.

ਸਬਦੇ ਹਉਮੈ ਖੋਈਐ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲੀਤਾ ॥

sabadhe haumai khoieeaai har mel mileetaa ||

Through the Word of the Shabad, egotism is eradicated, and one is united in the Lord's Union.

ਸਭ ਕਿਛੁ ਜਾਣੈ ਕਰੇ ਆਪਿ ਆਪੇ ਵਿਗਸੀਤਾ ॥੪॥

sabh kichh jaanai kare aap aape vigaseetaa ||4||

He knows everything, and Himself does everything; beholding His Creation, He rejoices. ||4||

ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਇਓ ਨਾਮੁ ਨ ਵਸਿਓ ਮਨਿ ਆਇ ॥

satigur siau chit na laio naam na vasio man aai ||

One who has not focused his consciousness on the True Guru, and into whose mind the Naam does not come

ਧ੍ਰਿਗੁ ਇਵੇਹਾ ਜੀਵਿਆ ਕਿਆ ਜੁਗ ਮਹਿ ਪਾਇਆ ਆਇ ॥

dhirag ivehaa jeeviaa kiaa jug meh paiaa aai ||

cursed is such a life. What has he gained by coming into the world?

ਮਾਇਆ ਖੋਟੀ ਰਾਸਿ ਹੈ ਏਕ ਚਸੇ ਮਹਿ ਪਾਜੁ ਲਹਿ ਜਾਇ ॥

maiaa khoTee raas hai ek chase meh paaj leh jai ||

Maya is false capital; in an instant, its false covering falls off.

ਹਥਹੁ ਛੁੜਕੀ ਤਨੁ ਸਿਆਹੁ ਹੋਇ ਬਦਨੁ ਜਾਇ ਕੁਮਲਾਇ ॥

hathahu chhuRakee tan siaahu hoi badhan jai kumalai ||

When it slips from his hand, his body turns black, and his face withers away.

ਜਿਨ ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ਤਿਨੑ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥

jin satigur siau chit laiaa tin(h) sukh vasiaa man aai ||

Those who focus their consciousness on the True Guru - peace comes to abide in their minds.

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹਿ ਰੰਗ ਸਿਉ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

har naam dhiaaveh ra(n)g siau har naam rahe liv lai ||

They meditate on the Name of the Lord with love; they are lovingly attuned to the Name of the Lord.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਸੋ ਧਨੁ ਸਉਪਿਆ ਜਿ ਜੀਅ ਮਹਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥

naanak satigur so dhan saupiaa j jeea meh rahiaa samai ||

O Nanak, the True Guru has bestowed upon them the wealth, which remains contained within their hearts.

ਰੰਗੁ ਤਿਸੈ ਕਉ ਅਗਲਾ ਵੰਨੀ ਚੜੈ ਚੜਾਇ ॥੧॥

ra(n)g tisai kau agalaa va(n)nee chaRai chaRai ||1||

They are imbued with supreme love; its color increases day by day. ||1||

ਮਾਇਆ ਹੋਈ ਨਾਗਨੀ ਜਗਤਿ ਰਹੀ ਲਪਟਾਇ ॥

maiaa hoiee naaganee jagat rahee lapaTai ||

Maya is a serpent, clinging to the world.

ਇਸ ਕੀ ਸੇਵਾ ਜੋ ਕਰੇ ਤਿਸ ਹੀ ਕਉ ਫਿਰਿ ਖਾਇ ॥

eis kee sevaa jo kare tis hee kau fir khai ||

Whoever serves her, she ultimately devours.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੋਈ ਗਾਰੜੂ ਤਿਨਿ ਮਲਿ ਦਲਿ ਲਾਈ ਪਾਇ ॥

gurmukh koiee gaaraRoo tin mal dhal laiee pai ||

The Gurmukh is a snake-charmer; he has trampled her and thrown her down, and crushed her underfoot.

ਨਾਨਕ ਸੇਈ ਉਬਰੇ ਜਿ ਸਚਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥

naanak seiee ubare j sach rahe liv lai ||2||

O Nanak, they alone are saved, who remain lovingly absorbed in the True Lord. ||2||

ਢਾਢੀ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਣਾਇਸੀ ॥

ddaaddee kare pukaar prabhoo sunaisee ||

The minstrel cries out, and God hears him.

ਅੰਦਰਿ ਧੀਰਕ ਹੋਇ ਪੂਰਾ ਪਾਇਸੀ ॥

a(n)dhar dheerak hoi pooraa paisee ||

He is comforted within his mind, and he obtains the Perfect Lord.

ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖੁ ਸੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇਸੀ ॥

jo dhur likhiaa lekh se karam kamaisee ||

Whatever destiny is pre-ordained by the Lord, those are the deeds he does.

ਜਾ ਹੋਵੈ ਖਸਮੁ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਮਹਲੁ ਘਰੁ ਪਾਇਸੀ ॥

jaa hovai khasam dhiaal taa mahal ghar paisee ||

When the Lord and Master becomes Merciful, then one obtains the Mansion of the Lord's Presence as his home.

ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਅਤਿ ਵਡਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੇਲਾਇਸੀ ॥੫॥

so prabh meraa at vaddaa gurmukh melaisee ||5||

That God of mine is so very great; as Gurmukh, I have met Him. ||5||

ਸਭਨਾ ਕਾ ਸਹੁ ਏਕੁ ਹੈ ਸਦ ਹੀ ਰਹੈ ਹਜੂਰਿ ॥

sabhanaa kaa sahu ek hai sadh hee rahai hajoor ||

There is One Lord God of all; He remains ever-present.

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਮੰਨਈ ਤਾ ਘਰ ਹੀ ਅੰਦਰਿ ਦੂਰਿ ॥

naanak hukam na ma(n)niee taa ghar hee a(n)dhar dhoor ||

O Nanak, if one does not obey the Hukam of the Lord's Command, then within one's own home, the Lord seems far away.

ਹੁਕਮੁ ਭੀ ਤਿਨੑਾ ਮਨਾਇਸੀ ਜਿਨੑ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥

hukam bhee tin(h)aa manaisee jin(h) kau nadhar karei ||

They alone obey the Lord's Command, upon whom He casts His Glance of Grace.

ਹੁਕਮੁ ਮੰਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਪ੍ਰੇਮ ਸੁਹਾਗਣਿ ਹੋਇ ॥੧॥

hukam ma(n)n sukh paiaa prem suhaagan hoi ||1||

Obeying His Command, one obtains peace, and becomes the happy, loving soul-bride. ||1||

ਰੈਣਿ ਸਬਾਈ ਜਲਿ ਮੁਈ ਕੰਤ ਨ ਲਾਇਓ ਭਾਉ ॥

rain sabaiee jal muiee ka(n)t na laio bhaau ||

She who does not love her Husband Lord, burns and wastes away all through the night of her life.

ਨਾਨਕ ਸੁਖਿ ਵਸਨਿ ਸੋੁਹਾਗਣੀ ਜਿਨੑ ਪਿਆਰਾ ਪੁਰਖੁ ਹਰਿ ਰਾਉ ॥੨॥

naanak sukh vasan suohaaganee jin(h) piaaraa purakh har raau ||2||

O Nanak, the soul-brides dwell in peace; they have the Lord, their King, as their Husband. ||2||

ਸਭੁ ਜਗੁ ਫਿਰਿ ਮੈ ਦੇਖਿਆ ਹਰਿ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ॥

sabh jag fir mai dhekhiaa har iko dhaataa ||

Roaming over the entire world, I have seen that the Lord is the only Giver.

ਉਪਾਇ ਕਿਤੈ ਨ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਕਰਮ ਬਿਧਾਤਾ ॥

aupai kitai na paieeaai har karam bidhaataa ||

The Lord cannot be obtained by any device at all; He is the Architect of Karma.

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਰਿ ਸਹਜੇ ਜਾਤਾ ॥

gur sabadhee har man vasai har sahaje jaataa ||

Through the Word of the Guru's Shabad, the Lord comes to dwell in the mind, and the Lord is easily revealed within.

ਅੰਦਰਹੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਬੁਝੀ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰਿ ਨਾਤਾ ॥

a(n)dharahu tirasanaa agan bujhee har a(n)mirat sar naataa ||

The fire of desire within is quenched, and one bathes in the Lord's Pool of Ambrosial Nectar.

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਡੇ ਕੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੋਲਾਤਾ ॥੬॥

vaddee vaddiaaiee vadde kee gurmukh bolaataa ||6||

The great greatness of the great Lord God - the Gurmukh speaks of this. ||6||

ਕਾਇਆ ਹੰਸ ਕਿਆ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ ਜਿ ਪਇਆ ਹੀ ਛਡਿ ਜਾਇ ॥

kaiaa ha(n)s kiaa preet hai j piaa hee chhadd jai ||

What love is this between the body and soul, which ends when the body falls?

ਏਸ ਨੋ ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਕਿ ਖਵਾਲੀਐ ਜਿ ਚਲਦਿਆ ਨਾਲਿ ਨ ਜਾਇ ॥

es no kooR bol k khavaaleeaai j chaladhiaa naal na jai ||

Why feed it by telling lies? When you leave, it does not go with you.

ਕਾਇਆ ਮਿਟੀ ਅੰਧੁ ਹੈ ਪਉਣੈ ਪੁਛਹੁ ਜਾਇ ॥

kaiaa miTee a(n)dh hai paunai puchhahu jai ||

The body is merely blind dust; go, and ask the soul.

ਹਉ ਤਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿਆ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵਾ ਜਾਇ ॥

hau taa maiaa mohiaa fir fir aavaa jai ||

The soul answers, ""I am enticed by Maya, and so I come and go, again and again.""

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਜਾਤੋ ਖਸਮ ਕਾ ਜਿ ਰਹਾ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥

naanak hukam na jaato khasam kaa j rahaa sach samai ||1||

O Nanak, I do not know my Lord and Master's Command, by which I would merge in the Truth. ||1||

ਏਕੋ ਨਿਹਚਲ ਨਾਮ ਧਨੁ ਹੋਰੁ ਧਨੁ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥

eko nihachal naam dhan hor dhan aavai jai ||

The Naam, the Name of the Lord, is the only permanent wealth; all other wealth comes and goes.

ਇਸੁ ਧਨ ਕਉ ਤਸਕਰੁ ਜੋਹਿ ਨ ਸਕਈ ਨਾ ਓਚਕਾ ਲੈ ਜਾਇ ॥

eis dhan kau tasakar joh na sakiee naa ochakaa lai jai ||

Thieves cannot steal this wealth, nor can robbers take it away.

ਇਹੁ ਹਰਿ ਧਨੁ ਜੀਐ ਸੇਤੀ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਜੀਐ ਨਾਲੇ ਜਾਇ ॥

eih har dhan jeeaai setee rav rahiaa jeeaai naale jai ||

This wealth of the Lord is embedded in the soul, and with the soul, it shall depart.

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਪਾਈਐ ਮਨਮੁਖਿ ਪਲੈ ਨ ਪਾਇ ॥

poore gur te paieeaai manmukh palai na pai ||

It is obtained from the Perfect Guru; the self-willed manmukhs do not receive it.

ਧਨੁ ਵਾਪਾਰੀ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨੑਾ ਨਾਮ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਆਇ ॥੨॥

dhan vaapaaree naanakaa jin(h)aa naam dhan khaTiaa aai ||2||

Blessed are the traders, O Nanak, who have come to earn the wealth of the Naam. ||2||

ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬੁ ਅਤਿ ਵਡਾ ਸਚੁ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰਾ ॥

meraa saahib at vaddaa sach gahir ga(n)bheeraa ||

My Master is so very great, true, profound and unfathomable.

ਸਭੁ ਜਗੁ ਤਿਸ ਕੈ ਵਸਿ ਹੈ ਸਭੁ ਤਿਸ ਕਾ ਚੀਰਾ ॥

sabh jag tis kai vas hai sabh tis kaa cheeraa ||

The whole world is under His power; everything is the projection of Him.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਈਐ ਨਿਹਚਲੁ ਧਨੁ ਧੀਰਾ ॥

gur parasaadhee paieeaai nihachal dhan dheeraa ||

By Guru's Grace, the eternal wealth is obtained, bringing peace and patience to the mind.

ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਭੇਟੈ ਗੁਰੁ ਸੂਰਾ ॥

kirapaa te har man vasai bheTai gur sooraa ||

By His Grace, the Lord dwells in the mind, and one meets the Brave Guru.

ਗੁਣਵੰਤੀ ਸਾਲਾਹਿਆ ਸਦਾ ਥਿਰੁ ਨਿਹਚਲੁ ਹਰਿ ਪੂਰਾ ॥੭॥

gunava(n)tee saalaahiaa sadhaa thir nihachal har pooraa ||7||

The virtuous praise the ever-stable, permanent, perfect Lord. ||7||

ਧ੍ਰਿਗੁ ਤਿਨੑਾ ਦਾ ਜੀਵਿਆ ਜੋ ਹਰਿ ਸੁਖੁ ਪਰਹਰਿ ਤਿਆਗਦੇ ਦੁਖੁ ਹਉਮੈ ਪਾਪ ਕਮਾਇ ॥

dhirag tin(h)aa dhaa jeeviaa jo har sukh parahar tiaagadhe dhukh haumai paap kamai ||

Cursed is the life of those who forsake and throw away the peace of the Lord's Name, and suffer pain instead by practicing ego and sin.

ਮਨਮੁਖ ਅਗਿਆਨੀ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਆਪੇ ਤਿਨੑ ਬੂਝ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥

manmukh agiaanee maiaa moh viaape tin(h) boojh na kaiee pai ||

The ignorant self-willed manmukhs are engrossed in the love of Maya; they have no understanding at all.

ਹਲਤਿ ਪਲਤਿ ਓਇ ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਵਹਿ ਅੰਤਿ ਗਏ ਪਛੁਤਾਇ ॥

halat palat oi sukh na paaveh a(n)t ge pachhutai ||

In this world and in the world beyond, they do not find peace; in the end, they depart regretting and repenting.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਕੋ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ਤਿਸੁ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥

gur parasaadhee ko naam dhiaae tis haumai vichahu jai ||

By Guru's Grace, one may meditate on the Naam, the Name of the Lord, and egotism departs from within him.

ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਪੂਰਬਿ ਹੋਵੈ ਲਿਖਿਆ ਸੋ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਆਇ ਪਾਇ ॥੧॥

naanak jis poorab hovai likhiaa so gur charanee aai pai ||1||

O Nanak, one who has such pre-ordained destiny, comes and falls at the Guru's Feet. ||1||

ਮਨਮੁਖੁ ਊਧਾ ਕਉਲੁ ਹੈ ਨਾ ਤਿਸੁ ਭਗਤਿ ਨ ਨਾਉ ॥

manmukh uoodhaa kaul hai naa tis bhagat na naau ||

The self-willed manmukh is like the inverted lotus; he has neither devotional worship, nor the Lord's Name.

ਸਕਤੀ ਅੰਦਰਿ ਵਰਤਦਾ ਕੂੜੁ ਤਿਸ ਕਾ ਹੈ ਉਪਾਉ ॥

sakatee a(n)dhar varatadhaa kooR tis kaa hai upaau ||

He remains engrossed in material wealth, and his efforts are false.

ਤਿਸ ਕਾ ਅੰਦਰੁ ਚਿਤੁ ਨ ਭਿਜਈ ਮੁਖਿ ਫੀਕਾ ਆਲਾਉ ॥

tis kaa a(n)dhar chit na bhijiee mukh feekaa aalaau ||

His consciousness is not softened within, and the words from his mouth are insipid.

ਓਇ ਧਰਮਿ ਰਲਾਏ ਨਾ ਰਲਨਿੑ ਓਨਾ ਅੰਦਰਿ ਕੂੜੁ ਸੁਆਉ ॥

oi dharam ralaae naa ralani(h) onaa a(n)dhar kooR suaau ||

He does not mingle with the righteous; within him are falsehood and selfishness.

ਨਾਨਕ ਕਰਤੈ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ਮਨਮੁਖ ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਬੋਲਿ ਡੁਬੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਰੇ ਜਪਿ ਹਰਿ ਨਾਉ ॥੨॥

naanak karatai banat banaiee manmukh kooR bol bol ddube gurmukh tare jap har naau ||2||

O Nanak, the Creator Lord has arranged things, so that the self-willed manmukhs are drowned by telling lies, while the Gurmukhs are saved by chanting the Lord's Name. ||2||

ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਵਡਾ ਫੇਰੁ ਪਇਆ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਈ ॥

bin boojhe vaddaa fer piaa fir aavai jaiee ||

Without understanding, one must wander around the cycle of reincarnation, and continue coming and going.

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਨ ਕੀਤੀਆ ਅੰਤਿ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਈ ॥

satigur kee sevaa na keeteeaa a(n)t giaa pachhutaiee ||

One who has not served the True Guru, shall depart regretting and repenting in the end.

ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਈ ॥

aapanee kirapaa kare gur paieeaai vichahu aap gavaiee ||

But if the Lord shows His Mercy, one finds the Guru, and ego is banished from within.

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਵਿਚਹੁ ਉਤਰੈ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਈ ॥

tirasanaa bhukh vichahu utarai sukh vasai man aaiee ||

Hunger and thirst depart from within, and peace comes to dwell in the mind.

ਸਦਾ ਸਦਾ ਸਾਲਾਹੀਐ ਹਿਰਦੈ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥੮॥

sadhaa sadhaa saalaaheeaai hiradhai liv laiee ||8||

Forever and ever, praise Him with love in your heart. ||8||

ਜਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਆਪਣਾ ਤਿਸ ਨੋ ਪੂਜੇ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

j satigur seve aapanaa tis no pooje sabh koi ||

One who serves his True Guru, is worshipped by everyone.

ਸਭਨਾ ਉਪਾਵਾ ਸਿਰਿ ਉਪਾਉ ਹੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥

sabhanaa upaavaa sir upaau hai har naam paraapat hoi ||

Of all efforts, the supreme effort is the attainment of the Lord's Name.

ਅੰਤਰਿ ਸੀਤਲ ਸਾਤਿ ਵਸੈ ਜਪਿ ਹਿਰਦੈ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

a(n)tar seetal saat vasai jap hiradhai sadhaa sukh hoi ||

Peace and tranquility come to dwell within the mind; meditating within the heart, there comes a lasting peace.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਖਾਣਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੈਨਣਾ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਵਡਾਈ ਹੋਇ ॥੧॥

a(n)mrit khaanaa a(n)mrit painanaa naanak naam vaddaiee hoi ||1||

The Ambrosial Amrit is his food, and the Ambrosial Amrit is his clothes; O Nanak, through the Naam, the Name of the Lord, greatness is obtained. ||1||

ਏ ਮਨ ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਸੁਣਿ ਹਰਿ ਪਾਵਹਿ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ॥

e man gur kee sikh sun har paaveh gunee nidhaan ||

O mind, listen to the Guru's Teachings, and you shall obtain the treasure of virtue.

ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ਗੁਮਾਨੁ ॥

har sukhadhaataa man vasai haumai jai gumaan ||

The Lord, the Giver of peace, shall dwell in your mind, and your egotism and pride shall depart.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਤਾ ਅਨਦਿਨੁ ਲਾਗੈ ਧਿਆਨੁ ॥੨॥

naanak nadharee paieeaai taa anadhin laagai dhiaan ||2||

O Nanak, when the Lord bestows His Glance of Grace, then, night and day, one centers his meditation on the Lord. ||2||

ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਸਭੁ ਸਚੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਵਿਤਾ ॥

sat sa(n)tokh sabh sach hai gurmukh pavitaa ||

The Gurmukh is totally truthful, content and pure.

ਅੰਦਰਹੁ ਕਪਟੁ ਵਿਕਾਰੁ ਗਇਆ ਮਨੁ ਸਹਜੇ ਜਿਤਾ ॥

a(n)dharahu kapaT vikaar giaa man sahaje jitaa ||

Deception and wickedness have departed from within him, and he easily conquers his mind.

ਤਹ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਅਨੰਦ ਰਸੁ ਅਗਿਆਨੁ ਗਵਿਤਾ ॥

teh jot pragaas ana(n)dh ras agiaan gavitaa ||

There, the Divine Light and the essence of bliss are manifest, and ignorance is eliminated.

ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਣ ਰਵੈ ਗੁਣ ਪਰਗਟੁ ਕਿਤਾ ॥

anadhin har ke gun ravai gun paragaT kitaa ||

Night and day, he sings the Glorious Praises of the Lord, and manifests the excellence of the Lord.

ਸਭਨਾ ਦਾਤਾ ਏਕੁ ਹੈ ਇਕੋ ਹਰਿ ਮਿਤਾ ॥੯॥

sabhanaa dhaataa ek hai iko har mitaa ||9||

The One Lord is the Giver of all; the Lord alone is our friend. ||9||

ਬ੍ਰਹਮੁ ਬਿੰਦੇ ਸੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਕਹੀਐ ਜਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥

braham bi(n)dhe so braahaman kaheeaai j anadhin har liv laae ||

One who understands God, who lovingly centers his mind on the Lord night and day, is called a Brahmin.

ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਛੈ ਸਚੁ ਸੰਜਮੁ ਕਮਾਵੈ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਤਿਸੁ ਜਾਏ ॥

satigur puchhai sach sa(n)jam kamaavai haumai rog tis jaae ||

Consulting the True Guru, he practices Truth and self-restraint, and he is rid of the disease of ego.

ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਗੁਣ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਏ ॥

har gun gaavai gun sa(n)grahai jotee jot milaae ||

He sings the Glorious Praises of the Lord, and gathers in His Praises; his light is blended with the Light.

ਇਸੁ ਜੁਗ ਮਹਿ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਜਿ ਹਉਮੈ ਮੇਟਿ ਸਮਾਏ ॥

eis jug meh ko viralaa braham giaanee j haumai meT samaae ||

In this world, one who knows God is very rare; eradicating ego, he is absorbed in God.

ਨਾਨਕ ਤਿਸ ਨੋ ਮਿਲਿਆ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਜਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ॥੧॥

naanak tis no miliaa sadhaa sukh paieeaai j anadhin har naam dhiaae ||1||

O Nanak, meeting him, peace is obtained; night and day, he meditates on the Lord's Name. ||1||

ਅੰਤਰਿ ਕਪਟੁ ਮਨਮੁਖ ਅਗਿਆਨੀ ਰਸਨਾ ਝੂਠੁ ਬੋਲਾਇ ॥

a(n)tar kapaT manmukh agiaanee rasanaa jhooTh bolai ||

Within the ignorant self-willed manmukh is deception; with his tongue, he speaks lies.

ਕਪਟਿ ਕੀਤੈ ਹਰਿ ਪੁਰਖੁ ਨ ਭੀਜੈ ਨਿਤ ਵੇਖੈ ਸੁਣੈ ਸੁਭਾਇ ॥

kapaT keetai har purakh na bheejai nit vekhai sunai subhai ||

Practicing deception, he does not please the Lord God, who always sees and hears with natural ease.

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਜਾਇ ਜਗੁ ਪਰਬੋਧੈ ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਸੁਆਇ ॥

dhoojai bhai jai jag parabodhai bikh maiaa moh suaai ||

In the love of duality, he goes to instruct the world, but he is engrossed in the poison of Maya and attachment to pleasure.

ਇਤੁ ਕਮਾਣੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਵੈ ਜੰਮੈ ਮਰੈ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥

eit kamaanai sadhaa dhukh paavai ja(n)mai marai fir aavai jai ||

By doing so, he suffers in constant pain; he is born and then dies, and comes and goes again and again.

ਸਹਸਾ ਮੂਲਿ ਨ ਚੁਕਈ ਵਿਚਿ ਵਿਸਟਾ ਪਚੈ ਪਚਾਇ ॥

sahasaa mool na chukiee vich visaTaa pachai pachai ||

His doubts do not leave him at all, and he rots away in manure.

ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਸੁਣਾਇ ॥

jis no kirapaa kare meraa suaamee tis gur kee sikh sunai ||

One, unto whom my Lord Master shows His Mercy, listens to the Guru's Teachings.

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਗਾਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਅੰਤਿ ਛਡਾਇ ॥੨॥

har naam dhiaavai har naamo gaavai har naamo a(n)t chhaddai ||2||

He meditates on the Lord's Name, and sings the Lord's Name; in the end, the Lord's Name will deliver him. ||2||

ਜਿਨਾ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਇਓਨੁ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰਿ ॥

jinaa hukam manaion te poore sa(n)saar ||

Those who obey the Hukam of the Lord's Command, are the perfect persons in the world.

ਸਾਹਿਬੁ ਸੇਵਨਿੑ ਆਪਣਾ ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥

saahib sevani(h) aapanaa poorai sabadh veechaar ||

They serve their Lord Master, and reflect upon the Perfect Word of the Shabad.

ਹਰਿ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਪਿਆਰਿ ॥

har kee sevaa chaakaree sachai sabadh piaar ||

They serve the Lord, and love the True Word of the Shabad.

ਹਰਿ ਕਾ ਮਹਲੁ ਤਿਨੑੀ ਪਾਇਆ ਜਿਨੑ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰਿ ॥

har kaa mahal tin(h)ee paiaa jin(h) haumai vichahu maar ||

They attain the Mansion of the Lord's Presence, as they eradicate egotism from within.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਜਪਿ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੧੦॥

naanak gurmukh mil rahe jap har naamaa ur dhaar ||10||

O Nanak, the Gurmukhs remain united with Him, chanting the Name of the Lord, and enshrining it within their hearts. ||10||

ਗੁਰਮੁਖਿ ਧਿਆਨ ਸਹਜ ਧੁਨਿ ਉਪਜੈ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥

gurmukh dhiaan sahaj dhun upajai sach naam chit laiaa ||

The Gurmukh meditates on the Lord; the celestial sound-current resounds within him, and he focuses his consciousness on the True Name.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਨਦਿਨੁ ਰਹੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥

gurmukh anadhin rahai ra(n)g raataa har kaa naam man bhaiaa ||

The Gurmukh remains imbued with the Lord's Love, night and day; his mind is pleased with the Name of the Lord.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਵੇਖਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਬੋਲਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸਹਜਿ ਰੰਗੁ ਲਾਇਆ ॥

gurmukh har vekheh gurmukh har boleh gurmukh har sahaj ra(n)g laiaa ||

The Gurmukh beholds the Lord, the Gurmukh speaks of the Lord, and the Gurmukh naturally loves the Lord.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਵੈ ਤਿਮਰ ਅਗਿਆਨੁ ਅਧੇਰੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥

naanak gurmukh giaan paraapat hovai timar agiaan adher chukaiaa ||

O Nanak, the Gurmukh attains spiritual wisdom, and the pitch-black darkness of ignorance is dispelled.

ਜਿਸ ਨੋ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਧੁਰਿ ਪੂਰਾ ਤਿਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥੧॥

jis no karam hovai dhur pooraa tin gurmukh har naam dhiaaiaa ||1||

One who is blessed by the Perfect Lord's Grace - as Gurmukh, he meditates on the Lord's Name. ||1||

ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਿਨਾ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸਬਦਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥

satigur jinaa na sevio sabadh na lago piaar ||

Those who do not serve the True Guru do not embrace love for the Word of the Shabad.

ਸਹਜੇ ਨਾਮੁ ਨ ਧਿਆਇਆ ਕਿਤੁ ਆਇਆ ਸੰਸਾਰਿ ॥

sahaje naam na dhiaaiaa kit aaiaa sa(n)saar ||

They do not meditate on the Celestial Naam, the Name of the Lord - why did they even bother to come into the world?

ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਪਾਈਐ ਵਿਸਟਾ ਸਦਾ ਖੁਆਰੁ ॥

fir fir joonee paieeaai visaTaa sadhaa khuaar ||

Time and time again, they are reincarnated, and they rot away forever in manure.

ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿਆ ਨਾ ਉਰਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰੁ ॥

kooRai laalach lagiaa naa uravaar na paar ||

They are attached to false greed; they are not on this shore, nor on the one beyond.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੨॥

naanak gurmukh ubare j aap mele karataar ||2||

O Nanak, the Gurmukhs are saved; the Creator Lord unites them with Himself. ||2||

ਭਗਤ ਸਚੈ ਦਰਿ ਸੋਹਦੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਰਹਾਏ ॥

bhagat sachai dhar sohadhe sachai sabadh rahaae ||

The devotees look beauteous in the True Court of the Lord; they abide in the True Word of the Shabad.

ਹਰਿ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਤਿਨ ਊਪਜੀ ਹਰਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਸਾਏ ॥

har kee preet tin uoopajee har prem kasaae ||

The Lord's Love wells up in them; they are attracted by the Lord's Love.

ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਰਹਹਿ ਸਦਾ ਰੰਗਿ ਰਾਤੇ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪਿਆਏ ॥

har ra(n)g raheh sadhaa ra(n)g raate rasanaa har ras piaae ||

They abide in the Lord's Love, they remain imbued with the Lord's Love forever, and with their tongues, they drink in the sublime essence of the Lord.

ਸਫਲੁ ਜਨਮੁ ਜਿਨੑੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਤਾ ਹਰਿ ਜੀਉ ਰਿਦੈ ਵਸਾਏ ॥

safal janam jin(h)ee gurmukh jaataa har jeeau ridhai vasaae ||

Fruitful are the lives of those Gurmukhs who recognize the Lord and enshrine Him in their hearts.

ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਫਿਰੈ ਬਿਲਲਾਦੀ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਏ ॥੧੧॥

baajh guroo firai bilalaadhee dhoojai bhai khuaae ||11||

Without the Guru, they wander around crying out in misery; in the love of duality, they are ruined. ||11||

ਕਲਿਜੁਗ ਮਹਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਭਗਤੀ ਖਟਿਆ ਹਰਿ ਉਤਮ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ॥

kalijug meh naam nidhaan bhagatee khaTiaa har utam padh paiaa ||

In the Dark Age of Kali Yuga, the devotees earn the treasure of the Naam, the Name of the Lord; they obtain the supreme status of the Lord.

ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸਾਇਆ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥

satigur sev har naam man vasaiaa anadhin naam dhiaaiaa ||

Serving the True Guru, they enshrine the Lord's Name in their minds, and they meditate on the Naam, night and day.

ਵਿਚੇ ਗ੍ਰਿਹ ਗੁਰ ਬਚਨਿ ਉਦਾਸੀ ਹਉਮੈ ਮੋਹੁ ਜਲਾਇਆ ॥

viche gireh gur bachan udhaasee haumai moh jalaiaa ||

Within the home of their own selves, they remain unattached, through the Guru's Teachings; they burn away egotism and emotional attachment.

ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਕੁਲ ਜਗਤੁ ਤਰਾਇਆ ਧੰਨੁ ਜਣੇਦੀ ਮਾਇਆ ॥

aap tariaa kul jagat taraiaa dha(n)n janedhee maiaa ||

They save themselves, and they save the whole world. Blessed are the mothers who gave birth to them.

ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੋਈ ਪਾਏ ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਹਰਿ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥

aaisaa satigur soiee paae jis dhur masatak har likh paiaa ||

He alone finds such a True Guru, upon whose forehead the Lord inscribed such pre-ordained destiny.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਵਿਟਹੁ ਜਿਨਿ ਭ੍ਰਮਿ ਭੁਲਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਇਆ ॥੧॥

jan naanak balihaaree gur aapane viTahu jin bhram bhulaa maarag paiaa ||1||

Servant Nanak is a sacrifice to his Guru; when he was wandering in doubt, He placed him on the Path. ||1||

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮਾਇਆ ਵੇਖਿ ਭੁਲੇ ਜਿਉ ਦੇਖਿ ਦੀਪਕਿ ਪਤੰਗ ਪਚਾਇਆ ॥

trai gun maiaa vekh bhule jiau dhekh dheepak pata(n)g pachaiaa ||

Beholding Maya with her three dispositions, he goes astray; he is like the moth, which sees the flame, and is consumed.

ਪੰਡਿਤ ਭੁਲਿ ਭੁਲਿ ਮਾਇਆ ਵੇਖਹਿ ਦਿਖਾ ਕਿਨੈ ਕਿਹੁ ਆਣਿ ਚੜਾਇਆ ॥

pa(n)ddit bhul bhul maiaa vekheh dhikhaa kinai kih aan chaRaiaa ||

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪੜਹਿ ਨਿਤ ਬਿਖਿਆ ਨਾਵਹੁ ਦਯਿ ਖੁਆਇਆ ॥

dhoojai bhai paReh nit bikhiaa naavahu dhay khuaaiaa ||

In the love of duality, they read continually about sin, while the Lord has withheld His Name from them.

ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭੁਲੇ ਓਨੑਾ ਅਹੰਕਾਰੁ ਬਹੁ ਗਰਬੁ ਵਧਾਇਆ ॥

jogee ja(n)gam sa(n)niaasee bhule on(h)aa aha(n)kaar bahu garab vadhaiaa ||

The Yogis, the wandering hermits and the Sannyaasees have gone astray; their egotism and arrogance have increased greatly.

ਛਾਦਨੁ ਭੋਜਨੁ ਨ ਲੈਹੀ ਸਤ ਭਿਖਿਆ ਮਨਹਠਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥

chhaadhan bhojan na laihee sat bhikhiaa manahaTh janam gavaiaa ||

They do not accept the true donations of clothes and food, and their lives are ruined by their stubborn minds.

ਏਤੜਿਆ ਵਿਚਹੁ ਸੋ ਜਨੁ ਸਮਧਾ ਜਿਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥

etaRiaa vichahu so jan samadhaa jin gurmukh naam dhiaaiaa ||

Among these, he alone is a man of poise, who, as Gurmukh, meditates on the Naam, the Name of the Lord.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਿਸ ਨੋ ਆਖਿ ਸੁਣਾਈਐ ਜਾ ਕਰਦੇ ਸਭਿ ਕਰਾਇਆ ॥੨॥

jan naanak kis no aakh sunaieeaai jaa karadhe sabh karaiaa ||2||

Unto whom should servant Nanak speak and complain? All act as the Lord causes them to act. ||2||

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਪਰੇਤੁ ਹੈ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰਾ ॥

maiaa moh paret hai kaam karodh aha(n)kaaraa ||

Emotional attachment to Maya, sexual desire, anger and egotism are demons.

ਏਹ ਜਮ ਕੀ ਸਿਰਕਾਰ ਹੈ ਏਨੑਾ ਉਪਰਿ ਜਮ ਕਾ ਡੰਡੁ ਕਰਾਰਾ ॥

eh jam kee sirakaar hai en(h)aa upar jam kaa dda(n)dd karaaraa ||

Because of them, mortals are subject to death; above their heads hangs the heavy club of the Messenger of Death.

ਮਨਮੁਖ ਜਮ ਮਗਿ ਪਾਈਅਨਿੑ ਜਿਨੑ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਪਿਆਰਾ ॥

manmukh jam mag paieeani(h) jin(h) dhoojaa bhaau piaaraa ||

The self-willed manmukhs, in love with duality, are led onto the path of Death.

ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਨਿ ਕੋ ਸੁਣੈ ਨ ਪੂਕਾਰਾ ॥

jam pur badhe maareean ko sunai na pookaaraa ||

In the City of Death, they are tied up and beaten, and no one hears their cries.

ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਸਤਾਰਾ ॥੧੨॥

jis no kirapaa kare tis gur milai gurmukh nisataaraa ||12||

One who is blessed by the Lord's Grace meets the Guru; as Gurmukh, he is emancipated. ||12||

ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਮੋਹਣੀ ਮਨਮੁਖਾ ਨੋ ਗਈ ਖਾਇ ॥

haumai mamataa mohanee manmukhaa no giee khai ||

By egotism and pride, the self-willed manmukhs are enticed, and consumed.

ਜੋ ਮੋਹਿ ਦੂਜੈ ਚਿਤੁ ਲਾਇਦੇ ਤਿਨਾ ਵਿਆਪਿ ਰਹੀ ਲਪਟਾਇ ॥

jo moh dhoojai chit laidhe tinaa viaap rahee lapaTai ||

Those who center their consciousness on duality are caught in it, and remain stuck.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਪਰਜਾਲੀਐ ਤਾ ਏਹ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥

gur kai sabadh parajaaleeaai taa eh vichahu jai ||

But when it is burnt away by the Word of the Guru's Shabad, only then does it depart from within.

ਤਨੁ ਮਨੁ ਹੋਵੈ ਉਜਲਾ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

tan man hovai ujalaa naam vasai man aai ||

The body and mind become radiant and bright, and the Naam, the Name of the Lord, comes to dwell within the mind.

ਨਾਨਕ ਮਾਇਆ ਕਾ ਮਾਰਣੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥੧॥

naanak maiaa kaa maaran har naam hai gurmukh paiaa jai ||1||

O Nanak, the Lord's Name is the antidote to Maya; the Gurmukh obtains it. ||1||

ਇਹੁ ਮਨੁ ਕੇਤੜਿਆ ਜੁਗ ਭਰਮਿਆ ਥਿਰੁ ਰਹੈ ਨ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥

eih man ketaRiaa jug bharamiaa thir rahai na aavai jai ||

This mind has wandered through so many ages; it has not remained stable - it continues coming and going.

ਹਰਿ ਭਾਣਾ ਤਾ ਭਰਮਾਇਅਨੁ ਕਰਿ ਪਰਪੰਚੁ ਖੇਲੁ ਉਪਾਇ ॥

har bhaanaa taa bharamaian kar parapa(n)ch khel upai ||

When it is pleasing to the Lord's Will, then He causes the soul to wander; He has set the world-drama in motion.

ਜਾ ਹਰਿ ਬਖਸੇ ਤਾ ਗੁਰ ਮਿਲੈ ਅਸਥਿਰੁ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥

jaa har bakhase taa gur milai asathir rahai samai ||

When the Lord forgives, then one meets the Guru, and becoming stable, he remains absorbed in the Lord.

ਨਾਨਕ ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਨਾ ਕਿਛੁ ਮਰੈ ਨ ਜਾਇ ॥੨॥

naanak man hee te man maaniaa naa kichh marai na jai ||2||

O Nanak, through the mind, the mind is satisfied, and then, nothing comes or goes. ||2||

ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਅਪਾਰੁ ਹੈ ਮਿਲਣਾ ਸੰਜੋਗੀ ॥

kaiaa koT apaar hai milanaa sa(n)jogee ||

The body is the fortress of the Infinite Lord; it is obtained only by destiny.

ਕਾਇਆ ਅੰਦਰਿ ਆਪਿ ਵਸਿ ਰਹਿਆ ਆਪੇ ਰਸ ਭੋਗੀ ॥

kaiaa a(n)dhar aap vas rahiaa aape ras bhogee ||

The Lord Himself dwells within the body; He Himself is the Enjoyer of pleasures.

ਆਪਿ ਅਤੀਤੁ ਅਲਿਪਤੁ ਹੈ ਨਿਰਜੋਗੁ ਹਰਿ ਜੋਗੀ ॥

aap ateet alipat hai nirajog har jogee ||

He Himself remains detached and unaffected; while unattached, He is still attached.

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਕਰੇ ਹਰਿ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਗੀ ॥

jo tis bhaavai so kare har kare su hogee ||

He does whatever He pleases, and whatever He does, comes to pass.

ਹਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਲਹਿ ਜਾਹਿ ਵਿਜੋਗੀ ॥੧੩॥

har gurmukh naam dhiaaieeaai leh jaeh vijogee ||13||

The Gurmukh meditates on the Lord's Name, and separation from the Lord is ended. ||13||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਆਪਿ ਅਖਾਇਦਾ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥

vaahu vaahu aap akhaidhaa gur sabadhee sach soi ||

Waaho! Waaho! The Lord Himself causes us to praise Him, through the True Word of the Guru's Shabad.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥

vaahu vaahu sifat salaeh hai gurmukh boojhai koi ||

Waaho! Waaho! is His Eulogy and Praise; how rare are the Gurmukhs who understand this.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥

vaahu vaahu baanee sach hai sach milaavaa hoi ||

Waaho! Waaho! is the True Word of His Bani, by which we meet our True Lord.

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਇਆ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੧॥

naanak vaahu vaahu karatiaa prabh paiaa karam paraapat hoi ||1||

O Nanak, chanting Waaho! Waaho! God is attained; by His Grace, He is obtained. ||1||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤੀ ਰਸਨਾ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਈ ॥

vaahu vaahu karatee rasanaa sabadh suhaiee ||

Chanting Waaho! Waaho! the tongue is adorned with the Word of the Shabad.

ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਿਆ ਆਈ ॥

poorai sabadh prabh miliaa aaiee ||

Through the Perfect Shabad, one comes to meet God.

ਵਡਭਾਗੀਆ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਮੁਹਹੁ ਕਢਾਈ ॥

vaddabhaageeaa vaahu vaahu muhahu kaddaiee ||

How very fortunate are those, who with their mouths, chant Waaho! Waaho!

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਹਿ ਸੇਈ ਜਨ ਸੋਹਣੇ ਤਿਨੑ ਕਉ ਪਰਜਾ ਪੂਜਣ ਆਈ ॥

vaahu vaahu kareh seiee jan sohane tin(h) kau parajaa poojan aaiee ||

How beautiful are those persons who chant Waaho! Waaho! ; people come to venerate them.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਵੈ ਨਾਨਕ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸੋਭਾ ਪਾਈ ॥੨॥

vaahu vaahu karam paraapat hovai naanak dhar sachai sobhaa paiee ||2||

Waaho! Waaho! is obtained by His Grace; O Nanak, honor is obtained at the Gate of the True Lord. ||2||

ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਕਾਇਆ ਗੜੑ ਭੀਤਰਿ ਕੂੜੁ ਕੁਸਤੁ ਅਭਿਮਾਨੀ ॥

bajar kapaaT kaiaa gaR(h) bheetar kooR kusat abhimaanee ||

Within the fortress of body, are the hard and rigid doors of falsehood, deception and pride.

ਭਰਮਿ ਭੂਲੇ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਨੀ ਮਨਮੁਖ ਅੰਧ ਅਗਿਆਨੀ ॥

bharam bhoole nadhar na aavanee manmukh a(n)dh agiaanee ||

Deluded by doubt, the blind and ignorant self-willed manmukhs cannot see them.

ਉਪਾਇ ਕਿਤੈ ਨ ਲਭਨੀ ਕਰਿ ਭੇਖ ਥਕੇ ਭੇਖਵਾਨੀ ॥

aupai kitai na labhanee kar bhekh thake bhekhavaanee ||

They cannot be found by any efforts; wearing their religious robes, the wearers have grown weary of trying.

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਖੋਲਾਈਅਨਿੑ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਪਾਨੀ ॥

gur sabadhee kholaieeani(h) har naam japaanee ||

The doors are opened only by the Word of the Guru's Shabad, and then, one chants the Name of the Lord.

ਹਰਿ ਜੀਉ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਿਰਖੁ ਹੈ ਜਿਨ ਪੀਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤਾਨੀ ॥੧੪॥

har jeeau a(n)mirat birakh hai jin peeaa te tirapataanee ||14||

The Dear Lord is the Tree of Ambrosial Nectar; those who drink in this Nectar are satisfied. ||14||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਰੈਣਿ ਸੁਖਿ ਵਿਹਾਇ ॥

vaahu vaahu karatiaa rain sukh vihai ||

Chanting Waaho! Waaho! the night of one's life passes in peace.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਸਦਾ ਅਨੰਦੁ ਹੋਵੈ ਮੇਰੀ ਮਾਇ ॥

vaahu vaahu karatiaa sadhaa ana(n)dh hovai meree mai ||

Chanting Waaho! Waaho! I am in eternal bliss, O my mother!

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਹਰਿ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

vaahu vaahu karatiaa har siau liv lai ||

Chanting Waaho! Waaho!, I have fallen in love with the Lord.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਮੀ ਬੋਲੈ ਬੋਲਾਇ ॥

vaahu vaahu karamee bolai bolai ||

Waaho! Waaho! Through the karma of good deeds, I chant it, and inspire others to chant it as well.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਸੋਭਾ ਪਾਇ ॥

vaahu vaahu karatiaa sobhaa pai ||

Chanting Waaho! Waaho!, one obtains honor.

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਤਿ ਰਜਾਇ ॥੧॥

naanak vaahu vaahu sat rajai ||1||

O Nanak, Waaho! Waaho! is the Will of the True Lord. ||1||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਧੀ ਭਾਲਿ ॥

vaahu vaahu baanee sach hai gurmukh ladhee bhaal ||

Waaho! Waaho! is the Bani of the True Word. Searching, the Gurmukhs have found it.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਬਦੇ ਉਚਰੈ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਹਿਰਦੈ ਨਾਲਿ ॥

vaahu vaahu sabadhe ucharai vaahu vaahu hiradhai naal ||

Waaho! Waaho! They chant the Word of the Shabad. Waaho! Waaho! They enshrine it in their hearts.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਸਹਜੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਾਲਿ ॥

vaahu vaahu karatiaa har paiaa sahaje gurmukh bhaal ||

Chanting Waaho! Waaho! the Gurmukhs easily obtain the Lord, after searching.

ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਰਿਦੈ ਸਮਾਲਿ ॥੨॥

se vaddabhaagee naanakaa har har ridhai samaal ||2||

O Nanak, very fortunate are those who reflect upon the Lord, Har, Har, within their hearts. ||2||

ਏ ਮਨਾ ਅਤਿ ਲੋਭੀਆ ਨਿਤ ਲੋਭੇ ਰਾਤਾ ॥

e manaa at lobheeaa nit lobhe raataa ||

O my utterly greedy mind, you are constantly engrossed in greed.

ਮਾਇਆ ਮਨਸਾ ਮੋਹਣੀ ਦਹ ਦਿਸ ਫਿਰਾਤਾ ॥

maiaa manasaa mohanee dheh dhis firaataa ||

In your desire for the enticing Maya, you wander in the ten directions.

ਅਗੈ ਨਾਉ ਜਾਤਿ ਨ ਜਾਇਸੀ ਮਨਮੁਖਿ ਦੁਖੁ ਖਾਤਾ ॥

agai naau jaat na jaisee manmukh dhukh khaataa ||

Your name and social status shall not go with you hereafter; the self-willed manmukh is consumed by pain.

ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਨ ਚਖਿਓ ਫੀਕਾ ਬੋਲਾਤਾ ॥

rasanaa har ras na chakhio feekaa bolaataa ||

Your tongue does not taste the sublime essence of the Lord; it utters only insipid words.

ਜਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਚਾਖਿਆ ਸੇ ਜਨ ਤ੍ਰਿਪਤਾਤਾ ॥੧੫॥

jinaa gurmukh a(n)mrit chaakhiaa se jan tirapataataa ||15||

Those Gurmukhs who drink in the Ambrosial Nectar are satisfied. ||15||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਸਚਾ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰੁ ॥

vaahu vaahu tis no aakheeaai j sachaa gahir ga(n)bheer ||

Chant Waaho! Waaho! to the Lord, who is True, profound and unfathomable.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਗੁਣਦਾਤਾ ਮਤਿ ਧੀਰੁ ॥

vaahu vaahu tis no aakheeaai j gunadhaataa mat dheer ||

Chant Waaho! Waaho! to the Lord, who is the Giver of virtue, intelligence and patience.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥

vaahu vaahu tis no aakheeaai j sabh meh rahiaa samai ||

Chant Waaho! Waaho! to the Lord, who is permeating and pervading in all.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਦੇਦਾ ਰਿਜਕੁ ਸਬਾਹਿ ॥

vaahu vaahu tis no aakheeaai j dhedhaa rijak sabaeh ||

Chant Waaho! Waaho! to the Lord, who is the Giver of sustenance to all.

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਇਕੋ ਕਰਿ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀਆ ਦਿਖਾਇ ॥੧॥

naanak vaahu vaahu iko kar saalaaheeaai j satigur dheeaa dhikhai ||1||

O Nanak, Waaho! Waaho! - praise the One Lord, revealed by the True Guru. ||1||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੁਰਮੁਖ ਸਦਾ ਕਰਹਿ ਮਨਮੁਖ ਮਰਹਿ ਬਿਖੁ ਖਾਇ ॥

vaahu vaahu gurmukh sadhaa kareh manmukh mareh bikh khai ||

Waaho! Waaho! The Gurmukhs praise the Lord continually, while the self-willed manmukhs eat poison and die.

ਓਨਾ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਨ ਭਾਵਈ ਦੁਖੇ ਦੁਖਿ ਵਿਹਾਇ ॥

onaa vaahu vaahu na bhaaviee dhukhe dhukh vihai ||

They have no love for the Lord's Praises, and they pass their lives in misery.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵਣਾ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਹਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

gurmukh a(n)mrit peevanaa vaahu vaahu kareh liv lai ||

The Gurmukhs drink in the Ambrosial Nectar, and they center their consciousness on the Lord's Praises.

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਹਿ ਸੇ ਜਨ ਨਿਰਮਲੇ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥੨॥

naanak vaahu vaahu kareh se jan niramale tirabhavan sojhee pai ||2||

O Nanak, those who chant Waaho! Waaho! are immaculate and pure; they obtain the knowledge of the three worlds. ||2||

ਹਰਿ ਕੈ ਭਾਣੈ ਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਸੇਵਾ ਭਗਤਿ ਬਨੀਜੈ ॥

har kai bhaanai gur milai sevaa bhagat baneejai ||

By the Lord's Will, one meets the Guru, serves Him, and worships the Lord.

ਹਰਿ ਕੈ ਭਾਣੈ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਹਜੇ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ॥

har kai bhaanai har man vasai sahaje ras peejai ||

By the Lord's Will, the Lord comes to dwell in the mind, and one easily drinks in the sublime essence of the Lord.

ਹਰਿ ਕੈ ਭਾਣੈ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਲਾਹਾ ਨਿਤ ਲੀਜੈ ॥

har kai bhaanai sukh paieeaai har laahaa nit leejai ||

By the Lord's Will, one finds peace, and continually earns the Lord's Profit.

ਹਰਿ ਕੈ ਤਖਤਿ ਬਹਾਲੀਐ ਨਿਜ ਘਰਿ ਸਦਾ ਵਸੀਜੈ ॥

har kai takhat bahaaleeaai nij ghar sadhaa vaseejai ||

He is seated on the Lord's throne, and he dwells continually in the home of his own being.

ਹਰਿ ਕਾ ਭਾਣਾ ਤਿਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਿਨਾ ਗੁਰੂ ਮਿਲੀਜੈ ॥੧੬॥

har kaa bhaanaa tinee ma(n)niaa jinaa guroo mileejai ||16||

He alone surrenders to the Lord's Will, who meets the Guru. ||16||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸੇ ਜਨ ਸਦਾ ਕਰਹਿ ਜਿਨੑ ਕਉ ਆਪੇ ਦੇਇ ਬੁਝਾਇ ॥

vaahu vaahu se jan sadhaa kareh jin(h) kau aape dhei bujhai ||

Waaho! Waaho! Those humble beings ever praise the Lord, unto whom the Lord Himself grants understanding.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਵੈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥

vaahu vaahu karatiaa man niramal hovai haumai vichahu jai ||

Chanting Waaho! Waaho!, the mind is purified, and egotism departs from within.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੁਰਸਿਖੁ ਜੋ ਨਿਤ ਕਰੇ ਸੋ ਮਨ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਇ ॥

vaahu vaahu gursikh jo nit kare so man chi(n)dhiaa fal pai ||

The Gurmukh who continually chants Waaho! Waaho! attains the fruits of his heart's desires.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਹਿ ਸੇ ਜਨ ਸੋਹਣੇ ਹਰਿ ਤਿਨੑ ਕੈ ਸੰਗਿ ਮਿਲਾਇ ॥

vaahu vaahu kareh se jan sohane har tin(h) kai sa(n)g milai ||

Beauteous are those humble beings who chant Waaho! Waaho! O Lord, let me join them!

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਹਿਰਦੈ ਉਚਰਾ ਮੁਖਹੁ ਭੀ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰੇਉ ॥

vaahu vaahu hiradhai ucharaa mukhahu bhee vaahu vaahu kareau ||

Within my heart, I chant Waaho! Waaho!, and with my mouth, Waaho! Waaho!

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਜੋ ਕਰਹਿ ਹਉ ਤਨੁ ਮਨੁ ਤਿਨੑ ਕਉ ਦੇਉ ॥੧॥

naanak vaahu vaahu jo kareh hau tan man tin(h) kau dheau ||1||

O Nanak, those who chant Waaho! Waaho! - unto them I dedicate my body and mind. ||1||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਹੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਜਾ ਕਾ ਨਾਉ ॥

vaahu vaahu saahib sach hai a(n)mrit jaa kaa naau ||

Waaho! Waaho! is the True Lord Master; His Name is Ambrosial Nectar.

ਜਿਨਿ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨਿ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਹਉ ਤਿਨ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥

jin seviaa tin fal paiaa hau tin balihaarai jaau ||

Those who serve the Lord are blessed with the fruit; I am a sacrifice to them.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਜਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਸੁ ਖਾਇ ॥

vaahu vaahu gunee nidhaan hai jis no dhei su khai ||

Waaho! Waaho! is the treasure of virtue; he alone tastes it, who is so blessed.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਜਲਿ ਥਲਿ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥

vaahu vaahu jal thal bharapoor hai gurmukh paiaa jai ||

Waaho! Waaho! The Lord is pervading and permeating the oceans and the land; the Gurmukh attains Him.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੁਰਸਿਖ ਨਿਤ ਸਭ ਕਰਹੁ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਭਾਵੈ ॥

vaahu vaahu gursikh nit sabh karahu gur poore vaahu vaahu bhaavai ||

Waaho! Waaho! Let all the Gursikhs continually praise Him. Waaho! Waaho! The Perfect Guru is pleased with His Praises.

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਜੋ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਜਮਕੰਕਰੁ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ॥੨॥

naanak vaahu vaahu jo man chit kare tis jamaka(n)kar neR na aavai ||2||

O Nanak, one who chants Waaho! Waaho! with his heart and mind - the Messenger of Death does not approach him. ||2||

ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਚਾ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ॥

har jeeau sachaa sach hai sachee gurbaanee ||

The Dear Lord is the Truest of the True; True is the Word of the Guru's Bani.

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਸਚੁ ਪਛਾਣੀਐ ਸਚਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਣੀ ॥

satigur te sach pachhaaneeaai sach sahaj samaanee ||

Through the True Guru, the Truth is realized, and one is easily absorbed in the True Lord.

ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗਹਿ ਨਾ ਸਵਹਿ ਜਾਗਤ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ ॥

anadhin jaageh naa saveh jaagat rain vihaanee ||

Night and day, they remain awake, and do not sleep; in wakefulness, the night of their lives passes.

ਗੁਰਮਤੀ ਹਰਿ ਰਸੁ ਚਾਖਿਆ ਸੇ ਪੁੰਨ ਪਰਾਣੀ ॥

gurmatee har ras chaakhiaa se pu(n)n paraanee ||

Those who taste the sublime essence of the Lord, through the Guru's Teachings, are the most worthy persons.

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਪਚਿ ਮੁਏ ਅਜਾਣੀ ॥੧੭॥

bin gur kinai na paio pach mue ajaanee ||17||

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਬਾਣੀ ਨਿਰੰਕਾਰ ਹੈ ਤਿਸੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥

vaahu vaahu baanee nira(n)kaar hai tis jevadd avar na koi ||

Waaho! Waaho! is the Bani, the Word, of the Formless Lord. There is no other as great as He is.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਅਗਮ ਅਥਾਹੁ ਹੈ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥

vaahu vaahu agam athaahu hai vaahu vaahu sachaa soi ||

Waaho! Waaho! The Lord is unfathomable and inaccessible. Waaho! Waaho! He is the True One.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ਹੈ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਇ ॥

vaahu vaahu veparavaahu hai vaahu vaahu kare su hoi ||

Waaho! Waaho! He is the self-existent Lord. Waaho! Waaho! As He wills, so it comes to pass.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਵੈ ਕੋਇ ॥

vaahu vaahu a(n)mirat naam hai gurmukh paavai koi ||

Waaho! Waaho! is the Ambrosial Nectar of the Naam, the Name of the Lord, obtained by the Gurmukh.

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਮੀ ਪਾਈਐ ਆਪਿ ਦਇਆ ਕਰਿ ਦੇਇ ॥

vaahu vaahu karamee paieeaai aap dhiaa kar dhei ||

Waaho! Waaho! This is realized by His Grace, as He Himself grants His Grace.

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਲਏਇ ॥੧॥

naanak vaahu vaahu gurmukh paieeaai anadhin naam lei ||1||

O Nanak, Waaho! Waaho! This is obtained by the Gurmukhs, who hold tight to the Naam, night and day. ||1||

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਸਾਤਿ ਨ ਆਵਈ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥

bin satigur seve saat na aaviee dhoojee naahee jai ||

Without serving the True Guru, peace is not obtained, and the sense of duality does not depart.

ਜੇ ਬਹੁਤੇਰਾ ਲੋਚੀਐ ਵਿਣੁ ਕਰਮੈ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥

je bahuteraa locheeaai vin karamai na paiaa jai ||

No matter how much one may wish, without the Lord's Grace, He is not found.

ਜਿਨੑਾ ਅੰਤਰਿ ਲੋਭ ਵਿਕਾਰੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਇ ॥

jin(h)aa a(n)tar lobh vikaar hai dhoojai bhai khuaai ||

Those who are filled with greed and corruption are ruined by the love of duality.

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣੁ ਨ ਚੁਕਈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਦੁਖੁ ਪਾਇ ॥

ja(n)man maran na chukiee haumai vich dhukh pai ||

They cannot escape birth and death, and with egotism within them, they suffer in misery.

ਜਿਨੑਾ ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ਸੁ ਖਾਲੀ ਕੋਈ ਨਾਹਿ ॥

jin(h)aa satigur siau chit laiaa su khaalee koiee naeh ||

Those who center their consciousness on the True Guru, never go empty-handed.

ਤਿਨ ਜਮ ਕੀ ਤਲਬ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਓਇ ਦੁਖ ਸਹਾਹਿ ॥

tin jam kee talab na hoviee naa oi dhukh sahaeh ||

They are not summoned by the Messenger of Death, and they do not suffer in pain.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨॥

naanak gurmukh ubare sachai sabadh samaeh ||2||

O Nanak, the Gurmukhs are saved; they merge in the True Lord. ||2||

ਢਾਢੀ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਖਸਮੈ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥

ddaaddee tis no aakheeaai j khasamai dhare piaar ||

He alone is called a minstrel, who enshrines love for his Lord and Master.

ਦਰਿ ਖੜਾ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥

dhar khaRaa sevaa kare gur sabadhee veechaar ||

Standing at the Lord's Door, he serves the Lord, and reflects upon the Word of the Guru's Shabad.

ਢਾਢੀ ਦਰੁ ਘਰੁ ਪਾਇਸੀ ਸਚੁ ਰਖੈ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥

ddaaddee dhar ghar paisee sach rakhai ur dhaar ||

The minstrel attains the Lord's Gate and Mansion, and he keeps the True Lord clasped to his heart.

ਢਾਢੀ ਕਾ ਮਹਲੁ ਅਗਲਾ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥

ddaaddee kaa mahal agalaa har kai nai piaar ||

The status of the minstrel is exalted; he loves the Name of the Lord.

ਢਾਢੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਹਰਿ ਜਪਿ ਹਰਿ ਨਿਸਤਾਰਿ ॥੧੮॥

ddaaddee kee sevaa chaakaree har jap har nisataar ||18||

The service of the minstrel is to meditate on the Lord; he is emancipated by the Lord. ||18||

ਗੂਜਰੀ ਜਾਤਿ ਗਵਾਰਿ ਜਾ ਸਹੁ ਪਾਏ ਆਪਣਾ ॥

goojaree jaat gavaar jaa sahu paae aapanaa ||

The milkmaid's status is very low, but she attains her Husband Lord

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਜਪੁ ਜਾਪਣਾ ॥

gur kai sabadh veechaar anadhin har jap jaapanaa ||

when she reflects upon the Word of the Guru's Shabad, and chants the Lord's Name, night and day.

ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤਿਸੁ ਭਉ ਪਵੈ ਸਾ ਕੁਲਵੰਤੀ ਨਾਰਿ ॥

jis satigur milai tis bhau pavai saa kulava(n)tee naar ||

She who meets the True Guru, lives in the Fear of God; she is a woman of noble birth.

ਸਾ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣੈ ਕੰਤ ਕਾ ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ ਕਰਤਾਰਿ ॥

saa hukam pachhaanai ka(n)t kaa jis no kirapaa keetee karataar ||

She alone realizes the Hukam of her Husband Lord's Command, who is blessed by the Creator Lord's Mercy.

ਓਹ ਕੁਚਜੀ ਕੁਲਖਣੀ ਪਰਹਰਿ ਛੋਡੀ ਭਤਾਰਿ ॥

oh kuchajee kulakhanee parahar chhoddee bhataar ||

She who is of little merit and ill-mannered, is discarded and forsaken by her Husband Lord.

ਭੈ ਪਇਐ ਮਲੁ ਕਟੀਐ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੈ ਸਰੀਰੁ ॥

bhai piaai mal kaTeeaai niramal hovai sareer ||

By the Fear of God, filth is washed off, and the body becomes immaculately pure.

ਅੰਤਰਿ ਪਰਗਾਸੁ ਮਤਿ ਊਤਮ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਜਪਿ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰੁ ॥

a(n)tar paragaas mat uootam hovai har jap gunee gaheer ||

The soul is enlightened, and the intellect is exalted, meditating on the Lord, the ocean of excellence.

ਭੈ ਵਿਚਿ ਬੈਸੈ ਭੈ ਰਹੈ ਭੈ ਵਿਚਿ ਕਮਾਵੈ ਕਾਰ ॥

bhai vich baisai bhai rahai bhai vich kamaavai kaar ||

One who dwells in the Fear of God, lives in the Fear of God, and acts in the Fear of God.

ਐਥੈ ਸੁਖੁ ਵਡਿਆਈਆ ਦਰਗਹ ਮੋਖ ਦੁਆਰ ॥

aaithai sukh vaddiaaieeaa dharageh mokh dhuaar ||

He obtains peace and glorious greatness here, in the Lord's Court, and at the Gate of Salvation.

ਭੈ ਤੇ ਨਿਰਭਉ ਪਾਈਐ ਮਿਲਿ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ ॥

bhai te nirabhau paieeaai mil jotee jot apaar ||

Through the Fear of God, the Fearless Lord is obtained, and one's light merges in the Infinite Light.

ਨਾਨਕ ਖਸਮੈ ਭਾਵੈ ਸਾ ਭਲੀ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਕਰਤਾਰੁ ॥੧॥

naanak khasamai bhaavai saa bhalee jis no aape bakhase karataar ||1||

O Nanak, that bride alone is good, who is pleasing to her Lord and Master, and whom the Creator Lord Himself forgives. ||1||

ਸਦਾ ਸਦਾ ਸਾਲਾਹੀਐ ਸਚੇ ਕਉ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥

sadhaa sadhaa saalaaheeaai sache kau bal jaau ||

Praise the Lord, forever and ever, and make yourself a sacrifice to the True Lord.

ਨਾਨਕ ਏਕੁ ਛੋਡਿ ਦੂਜੈ ਲਗੈ ਸਾ ਜਿਹਵਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ॥੨॥

naanak ek chhodd dhoojai lagai saa jihavaa jal jaau ||2||

O Nanak, let that tongue be burnt, which renounces the One Lord, and attaches itself to another. ||2||

ਅੰਸਾ ਅਉਤਾਰੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਭਾਉ ਦੂਜਾ ਕੀਆ ॥

a(n)saa aautaar upaion bhaau dhoojaa keeaa ||

From a single particle of His greatness, He created His incarnations, but they indulged in the love of duality.

ਜਿਉ ਰਾਜੇ ਰਾਜੁ ਕਮਾਵਦੇ ਦੁਖ ਸੁਖ ਭਿੜੀਆ ॥

jiau raaje raaj kamaavadhe dhukh sukh bhiReeaa ||

They ruled like kings, and fought for pleasure and pain.

ਈਸਰੁ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੇਵਦੇ ਅੰਤੁ ਤਿਨੑੀ ਨ ਲਹੀਆ ॥

e'eesar brahamaa sevadhe a(n)t tin(h)ee na laheeaa ||

Those who serve Shiva and Brahma do not find the limits of the Lord.

ਨਿਰਭਉ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਅਲਖੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਗਟੀਆ ॥

nirabhau nira(n)kaar alakh hai gurmukh pragaTeeaa ||

The Fearless, Formless Lord is unseen and invisible; He is revealed only to the Gurmukh.

ਤਿਥੈ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਨ ਵਿਆਪਈ ਅਸਥਿਰੁ ਜਗਿ ਥੀਆ ॥੧੯॥

tithai sog vijog na viaapiee asathir jag theeaa ||19||

There, one does not suffer sorrow or separation; he becomes stable and immortal in the world. ||19||

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਏਹੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਵਣ ਜਾਣੁ ਹੈ ਜੇਤਾ ਹੈ ਆਕਾਰੁ ॥

eh sabh kichh aavan jaan hai jetaa hai aakaar ||

All these things come and go, all these things of the world.

ਜਿਨਿ ਏਹੁ ਲੇਖਾ ਲਿਖਿਆ ਸੋ ਹੋਆ ਪਰਵਾਣੁ ॥

jin eh lekhaa likhiaa so hoaa paravaan ||

One who knows this written account is acceptable and approved.

ਨਾਨਕ ਜੇ ਕੋ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦਾ ਸੋ ਮੂਰਖੁ ਗਾਵਾਰੁ ॥੧॥

naanak je ko aap ganaidhaa so moorakh gaavaar ||1||

O Nanak, anyone who takes pride in himself is foolish and unwise. ||1||

ਮਨੁ ਕੁੰਚਰੁ ਪੀਲਕੁ ਗੁਰੂ ਗਿਆਨੁ ਕੁੰਡਾ ਜਹ ਖਿੰਚੇ ਤਹ ਜਾਇ ॥

man ku(n)char peelak guroo giaan ku(n)ddaa jeh khi(n)che teh jai ||

The mind is the elephant, the Guru is the elephant-driver, and knowledge is the whip. Wherever the Guru drives the mind, it goes.

ਨਾਨਕ ਹਸਤੀ ਕੁੰਡੇ ਬਾਹਰਾ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਉਝੜਿ ਪਾਇ ॥੨॥

naanak hasatee ku(n)dde baaharaa fir fir ujhaR pai ||2||

O Nanak, without the whip, the elephant wanders into the wilderness, again and again. ||2||

ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਅਰਦਾਸਿ ਜਿਨਿ ਉਪਾਇਆ ॥

tis aagai aradhaas jin upaiaa ||

I offer my prayer to the One, from whom I was created.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਅਪਣਾ ਸੇਵਿ ਸਭ ਫਲ ਪਾਇਆ ॥

satigur apanaa sev sabh fal paiaa ||

Serving my True Guru, I have obtained all the fruits.

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਸਦਾ ਧਿਆਇਆ ॥

a(n)mirat har kaa naau sadhaa dhiaaiaa ||

I meditate continually on the Ambrosial Name of the Lord.

ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਦੁਖੁ ਮਿਟਾਇਆ ॥

sa(n)t janaa kai sa(n)g dhukh miTaiaa ||

In the Society of the Saints, I am rid of my pain and suffering.

ਨਾਨਕ ਭਏ ਅਚਿੰਤੁ ਹਰਿ ਧਨੁ ਨਿਹਚਲਾਇਆ ॥੨੦॥

naanak bhe achi(n)t har dhan nihachalaiaa ||20||

O Nanak, I have become care-free; I have obtained the imperishable wealth of the Lord. ||20||

ਖੇਤਿ ਮਿਆਲਾ ਉਚੀਆ ਘਰੁ ਉਚਾ ਨਿਰਣਉ ॥

khet miaalaa ucheeaa ghar uchaa niranau ||

Raising the embankments of the mind's field, I gaze at the heavenly mansion.

ਮਹਲ ਭਗਤੀ ਘਰਿ ਸਰੈ ਸਜਣ ਪਾਹੁਣਿਅਉ ॥

mahal bhagatee ghar sarai sajan paahuniaau ||

When devotion comes to the mind of the soul-bride, she is visited by the friendly guest.

ਬਰਸਨਾ ਤ ਬਰਸੁ ਘਨਾ ਬਹੁੜਿ ਬਰਸਹਿ ਕਾਹਿ ॥

barasanaa ta baras ghanaa bahuR baraseh kaeh ||

O clouds, if you are going to rain, then go ahead and rain; why rain after the season has passed?

ਨਾਨਕ ਤਿਨੑ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਜਿਨੑ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੧॥

naanak tin(h) balihaaranai jin(h) gurmukh paiaa man maeh ||1||

Nanak is a sacrifice to those Gurmukhs who obtain the Lord in their minds. ||1||

ਮਿਠਾ ਸੋ ਜੋ ਭਾਵਦਾ ਸਜਣੁ ਸੋ ਜਿ ਰਾਸਿ ॥

miThaa so jo bhaavadhaa sajan so j raas ||

That which is pleasing is sweet, and one who is sincere is a friend.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਕਉ ਆਪਿ ਕਰੇ ਪਰਗਾਸੁ ॥੨॥

naanak gurmukh jaaneeaai jaa kau aap kare paragaas ||2||

O Nanak, he is known as a Gurmukh, whom the Lord Himself enlightens. ||2||

ਪ੍ਰਭ ਪਾਸਿ ਜਨ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਂਈ ॥

prabh paas jan kee aradhaas too sachaa saa(n)iee ||

O God, Your humble servant offers his prayer to You; You are my True Master.

ਤੂ ਰਖਵਾਲਾ ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਉ ਤੁਧੁ ਧਿਆਈ ॥

too rakhavaalaa sadhaa sadhaa hau tudh dhiaaiee ||

You are my Protector, forever and ever; I meditate on You.

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਤੇਰਿਆ ਤੂ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥

jeea ja(n)t sabh teriaa too rahiaa samaiee ||

All the beings and creatures are Yours; You are pervading and permeating in them.

ਜੋ ਦਾਸ ਤੇਰੇ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਮਾਰਿ ਪਚਾਈ ॥

jo dhaas tere kee ni(n)dhaa kare tis maar pachaiee ||

One who slanders Your slave is crushed and destroyed.

ਚਿੰਤਾ ਛਡਿ ਅਚਿੰਤੁ ਰਹੁ ਨਾਨਕ ਲਗਿ ਪਾਈ ॥੨੧॥

chi(n)taa chhadd achi(n)t rahu naanak lag paiee ||21||

Falling at Your Feet, Nanak has renounced his cares, and has become care-free. ||21||

ਆਸਾ ਕਰਤਾ ਜਗੁ ਮੁਆ ਆਸਾ ਮਰੈ ਨ ਜਾਇ ॥

aasaa karataa jag muaa aasaa marai na jai ||

Building up its hopes, the world dies, but its hopes do not die or depart.

ਨਾਨਕ ਆਸਾ ਪੂਰੀਆ ਸਚੇ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥੧॥

naanak aasaa pooreeaa sache siau chit lai ||1||

O Nanak, hopes are fulfilled only by attaching one's consciousness to the True Lord. ||1||

ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਮਰਿ ਜਾਇਸੀ ਜਿਨਿ ਕੀਤੀ ਸੋ ਲੈ ਜਾਇ ॥

aasaa manasaa mar jaisee jin keetee so lai jai ||

Hopes and desires shall die only when He, who created them, takes them away.

ਨਾਨਕ ਨਿਹਚਲੁ ਕੋ ਨਹੀ ਬਾਝਹੁ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ॥੨॥

naanak nihachal ko nahee baajhahu har kai nai ||2||

O Nanak, nothing is permanent, except the Name of the Lord. ||2||

ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਕਰਿ ਪੂਰਾ ਥਾਟੁ ॥

aape jagat upaion kar pooraa thaaT ||

He Himself created the world, with His perfect workmanship.

ਆਪੇ ਸਾਹੁ ਆਪੇ ਵਣਜਾਰਾ ਆਪੇ ਹੀ ਹਰਿ ਹਾਟੁ ॥

aape saahu aape vanajaaraa aape hee har haaT ||

He Himself is the true banker, He Himself is the merchant, and He Himself is the store.

ਆਪੇ ਸਾਗਰੁ ਆਪੇ ਬੋਹਿਥਾ ਆਪੇ ਹੀ ਖੇਵਾਟੁ ॥

aape saagar aape bohithaa aape hee khevaaT ||

He Himself is the ocean, He Himself is the boat, and He Himself is the boatman.

ਆਪੇ ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਦਸੇ ਘਾਟੁ ॥

aape gur chelaa hai aape aape dhase ghaaT ||

He Himself is the Guru, He Himself is the disciple, and He Himself shows the destination.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਸਭਿ ਕਿਲਵਿਖ ਕਾਟੁ ॥੨੨॥੧॥ ਸੁਧੁ

jan naanak naam dhiaai too sabh kilavikh kaaT ||22||1|| sudhu

O servant Nanak, meditate on the Naam, the Name of the Lord, and all your sins shall be eradicated. ||22||1||Sudh||