Bihagaray Ki Vaar Mahalla 4

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਹੋਰ ਥੈ ਸੁਖੁ ਨ ਭਾਲਿ ॥

gur sevaa te sukh paieeaai hor thai sukh na bhaal ||

Serving the Guru, peace is obtained; do not search for peace anywhere else.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਭੇਦੀਐ ਸਦਾ ਵਸੈ ਹਰਿ ਨਾਲਿ ॥

gur kai sabadh man bhedheeaai sadhaa vasai har naal ||

The soul is pierced by the Word of the Guru's Shabad. The Lord dwells ever with the soul.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਤਿਨਾ ਕਉ ਮਿਲੈ ਜਿਨ ਹਰਿ ਵੇਖੈ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿ ॥੧॥

naanak naam tinaa kau milai jin har vekhai nadhar nihaal ||1||

O Nanak, they alone obtain the Naam, the Name of the Lord, who are blessed by the Lord with His Glance of Grace. ||1||

ਸਿਫਤਿ ਖਜਾਨਾ ਬਖਸ ਹੈ ਜਿਸੁ ਬਖਸੈ ਸੋ ਖਰਚੈ ਖਾਇ ॥

sifat khajaanaa bakhas hai jis bakhasai so kharachai khai ||

The treasure of the Lord's Praise is such a blessed gift; he alone obtains it to spend, unto whom the Lord bestows it.

ਸਤਿਗੁਰ ਬਿਨੁ ਹਥਿ ਨ ਆਵਈ ਸਭ ਥਕੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥

satigur bin hath na aaviee sabh thake karam kamai ||

Without the True Guru, it does not come to hand; all have grown weary of performing religious rituals.

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖੁ ਜਗਤੁ ਧਨਹੀਣੁ ਹੈ ਅਗੈ ਭੁਖਾ ਕਿ ਖਾਇ ॥੨॥

naanak manmukh jagat dhanaheen hai agai bhukhaa k khai ||2||

O Nanak, the self-willed manmukhs of the world lack this wealth; when they are hungry in the next world, what will they have to eat there? ||2||

ਸਭ ਤੇਰੀ ਤੂ ਸਭਸ ਦਾ ਸਭ ਤੁਧੁ ਉਪਾਇਆ ॥

sabh teree too sabhas dhaa sabh tudh upaiaa ||

All are Yours, and You belong to all. You created all.

ਸਭਨਾ ਵਿਚਿ ਤੂ ਵਰਤਦਾ ਤੂ ਸਭਨੀ ਧਿਆਇਆ ॥

sabhanaa vich too varatadhaa too sabhanee dhiaaiaa ||

You are pervading within all - all meditate on You.

ਤਿਸ ਦੀ ਤੂ ਭਗਤਿ ਥਾਇ ਪਾਇਹਿ ਜੋ ਤੁਧੁ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥

tis dhee too bhagat thai paieh jo tudh man bhaiaa ||

You accept the devotional worship of those who are pleasing to Your Mind.

ਜੋ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਸਭਿ ਕਰਨਿ ਤੇਰਾ ਕਰਾਇਆ ॥

jo har prabh bhaavai so theeaai sabh karan teraa karaiaa ||

Whatever pleases the Lord God happens; all act as You cause them to act.

ਸਲਾਹਿਹੁ ਹਰਿ ਸਭਨਾ ਤੇ ਵਡਾ ਜੋ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਕੀ ਪੈਜ ਰਖਦਾ ਆਇਆ ॥੧॥

salaahih har sabhanaa te vaddaa jo sa(n)t janaa(n) kee paij rakhadhaa aaiaa ||1||

Praise the Lord, the greatest of all; He preserves the honor of the Saints. ||1||

ਨਾਨਕ ਗਿਆਨੀ ਜਗੁ ਜੀਤਾ ਜਗਿ ਜੀਤਾ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

naanak giaanee jag jeetaa jag jeetaa sabh koi ||

O Nanak, the spiritually wise one has conquered all others.

ਨਾਮੇ ਕਾਰਜ ਸਿਧਿ ਹੈ ਸਹਜੇ ਹੋਇ ਸੁ ਹੋਇ ॥

naame kaaraj sidh hai sahaje hoi su hoi ||

Through the Name, his affairs are brought to perfection; whatever happens is by His Will.

ਗੁਰਮਤਿ ਮਤਿ ਅਚਲੁ ਹੈ ਚਲਾਇ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥

gurmat mat achal hai chalai na sakai koi ||

Under Guru's Instruction, his mind is held steady; no one can make him waver.

ਭਗਤਾ ਕਾ ਹਰਿ ਅੰਗੀਕਾਰੁ ਕਰੇ ਕਾਰਜੁ ਸੁਹਾਵਾ ਹੋਇ ॥

bhagataa kaa har a(n)geekaar kare kaaraj suhaavaa hoi ||

The Lord makes His devotee His own, and his affairs are adjusted.

ਮਨਮੁਖ ਮੂਲਹੁ ਭੁਲਾਇਅਨੁ ਵਿਚਿ ਲਬੁ ਲੋਭੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

manmukh moolahu bhulaian vich lab lobh aha(n)kaar ||

The self-willed manmukhs have been led astray from the very beginning; within them lurks greed, avarice and ego.

ਝਗੜਾ ਕਰਦਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਗੁਦਰੈ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੈ ਵੀਚਾਰੁ ॥

jhagaRaa karadhiaa anadhin gudharai sabadh na karai veechaar ||

Their nights and days pass in argument, and they do not reflect upon the Word of the Shabad.

ਸੁਧਿ ਮਤਿ ਕਰਤੈ ਹਿਰਿ ਲਈ ਬੋਲਨਿ ਸਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥

sudh mat karatai hir liee bolan sabh vikaar ||

The Creator has taken away their subtle intellect, and all their speech is corrupt.

ਦਿਤੈ ਕਿਤੈ ਨ ਸੰਤੋਖੀਅਨਿ ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਬਹੁਤੁ ਅਗੵਾਨੁ ਅੰਧਾਰੁ ॥

dhitai kitai na sa(n)tokheean a(n)tar tirasanaa bahut agayeaan a(n)dhaar ||

No matter what they are given, they are not satisfied; within them is desire, and the great darkness of ignorance.

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਾ ਨਾਲਹੁ ਤੁਟੀਆ ਭਲੀ ਜਿਨਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥

naanak manmukhaa naalahu tuTeeaa bhalee jinaa maiaa moh piaar ||1||

O Nanak, it is right to break with the self-willed manmukhs; to them, the love of Maya is sweet. ||1||

ਤਿਨੑ ਭਉ ਸੰਸਾ ਕਿਆ ਕਰੇ ਜਿਨ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਰਿ ਕਰਤਾਰੁ ॥

tin(h) bhau sa(n)saa kiaa kare jin satigur sir karataar ||

What can fear and doubt do to those, who have given their heads to the Creator, and to the True Guru?

ਧੁਰਿ ਤਿਨ ਕੀ ਪੈਜ ਰਖਦਾ ਆਪੇ ਰਖਣਹਾਰੁ ॥

dhur tin kee paij rakhadhaa aape rakhanahaar ||

He who has preserved honor from the beginning of time, He shall preserve their honor as well.

ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥

mil preetam sukh paiaa sachai sabadh veechaar ||

Meeting their Beloved, they find peace; they reflect upon the True Word of the Shabad.

ਨਾਨਕ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸੇਵਿਆ ਆਪੇ ਪਰਖਣਹਾਰੁ ॥੨॥

naanak sukhadhaataa seviaa aape parakhanahaar ||2||

O Nanak, I serve the Giver of Peace; He Himself is the Assessor. ||2||

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਤੇਰਿਆ ਤੂ ਸਭਨਾ ਰਾਸਿ ॥

jeea ja(n)t sabh teriaa too sabhanaa raas ||

All beings are Yours; You are the wealth of all.

ਜਿਸ ਨੋ ਤੂ ਦੇਹਿ ਤਿਸੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮਿਲੈ ਕੋਈ ਹੋਰੁ ਸਰੀਕੁ ਨਾਹੀ ਤੁਧੁ ਪਾਸਿ ॥

jis no too dheh tis sabh kichh milai koiee hor sareek naahee tudh paas ||

One unto whom You give, obtains everything; there is no one else to rival You.

ਤੂ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ਸਭਸ ਦਾ ਹਰਿ ਪਹਿ ਅਰਦਾਸਿ ॥

too iko dhaataa sabhas dhaa har peh aradhaas ||

You alone are the Great Giver of all; I offer my prayer unto You, Lord.

ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਿਸ ਦੀ ਤੂ ਮੰਨਿ ਲੈਹਿ ਸੋ ਜਨੁ ਸਾਬਾਸਿ ॥

jis dhee tudh bhaavai tis dhee too ma(n)n laih so jan saabaas ||

One with whom You are pleased, is accepted by You; how blessed is such a person!

ਸਭੁ ਤੇਰਾ ਚੋਜੁ ਵਰਤਦਾ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਤੁਧੁ ਪਾਸਿ ॥੨॥

sabh teraa choj varatadhaa dhukh sukh tudh paas ||2||

Your wondrous play is pervading everywhere. I place my pain and pleasure before You. ||2||

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੈ ਭਾਵਦੇ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰ ॥

gurmukh sachai bhaavadhe dhar sachai sachiaar ||

The Gurmukhs are pleasing to the True Lord; they are judged to be true in the True Court.

ਸਾਜਨ ਮਨਿ ਆਨੰਦੁ ਹੈ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰ ॥

saajan man aana(n)dh hai gur kaa sabadh veechaar ||

The minds of such friends are filled with bliss, as they reflect upon the Word of the Guru's Shabad.

ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਵਸਾਇਆ ਦੁਖੁ ਕਟਿਆ ਚਾਨਣੁ ਕੀਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥

a(n)tar sabadh vasaiaa dhukh kaTiaa chaanan keeaa karataar ||

They enshrine the Shabad within their hearts; their pain is dispelled, and the Creator blesses them with the Divine Light.

ਨਾਨਕ ਰਖਣਹਾਰਾ ਰਖਸੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੧॥

naanak rakhanahaaraa rakhasee aapanee kirapaa dhaar ||1||

O Nanak, the Savior Lord shall save them, and shower them with His Mercy. ||1||

ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਭੈ ਰਚਿ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥

gur kee sevaa chaakaree bhai rach kaar kamai ||

Serve the Guru, and wait upon Him; as you work, maintain the Fear of God.

ਜੇਹਾ ਸੇਵੈ ਤੇਹੋ ਹੋਵੈ ਜੇ ਚਲੈ ਤਿਸੈ ਰਜਾਇ ॥

jehaa sevai teho hovai je chalai tisai rajai ||

As you serve Him, you will become like Him, as you walk according to His Will.

ਨਾਨਕ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪਿ ਹੈ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜੀ ਜਾਇ ॥੨॥

naanak sabh kichh aap hai avar na dhoojee jai ||2||

O Nanak, He Himself is everything; there is no other place to go. ||2||

ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਤੂਹੈ ਜਾਣਦਾ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥

teree vaddiaaiee toohai jaanadhaa tudh jevadd avar na koiee ||

You alone know Your greatness - no one else is as great as You.

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਹੋਰੁ ਸਰੀਕੁ ਹੋਵੈ ਤਾ ਆਖੀਐ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਤੂਹੈ ਹੋਈ ॥

tudh jevadd hor sareek hovai taa aakheeaai tudh jevadd toohai hoiee ||

If there were some other rival as great as You, then I would speak of him. You alone are as great as You are.

ਜਿਨਿ ਤੂ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹੋਰੁ ਤਿਸ ਦੀ ਰੀਸ ਕਰੇ ਕਿਆ ਕੋਈ ॥

jin too seviaa tin sukh paiaa hor tis dhee rees kare kiaa koiee ||

One who serves You obtains peace; who else can compare to You?

ਤੂ ਭੰਨਣ ਘੜਣ ਸਮਰਥੁ ਦਾਤਾਰੁ ਹਹਿ ਤੁਧੁ ਅਗੈ ਮੰਗਣ ਨੋ ਹਥ ਜੋੜਿ ਖਲੀ ਸਭ ਹੋਈ ॥

too bha(n)nan ghaRan samarath dhaataar heh tudh agai ma(n)gan no hath joR khalee sabh hoiee ||

You are all-powerful to destroy and create, O Great Giver; with palms pressed together, all stand begging before You.

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਦਾਤਾਰੁ ਮੈ ਕੋਈ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਈ ਤੁਧੁ ਸਭਸੈ ਨੋ ਦਾਨੁ ਦਿਤਾ ਖੰਡੀ ਵਰਭੰਡੀ ਪਾਤਾਲੀ ਪੁਰਈ ਸਭ ਲੋਈ ॥੩॥

tudh jevadd dhaataar mai koiee nadhar na aaviee tudh sabhasai no dhaan dhitaa kha(n)ddee varabha(n)ddee paataalee puriee sabh loiee ||3||

I see none as great as You, O Great Giver; You give in charity to the beings of all the continents, worlds, solar systems, nether regions and universes. ||3||

ਮਨਿ ਪਰਤੀਤਿ ਨ ਆਈਆ ਸਹਜਿ ਨ ਲਗੋ ਭਾਉ ॥

man parateet na aaieeaa sahaj na lago bhaau ||

O mind, you have no faith, and you have not embraced love for the Celestial Lord;

ਸਬਦੈ ਸਾਦੁ ਨ ਪਾਇਓ ਮਨਹਠਿ ਕਿਆ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥

sabadhai saadh na paio manahaTh kiaa gun gai ||

you do not enjoy the sublime taste of the Word of the Shabad - what Praises of the Lord will you stubborn-mindedly sing?

ਨਾਨਕ ਆਇਆ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥

naanak aaiaa so paravaan hai j gurmukh sach samai ||1||

O Nanak, his coming alone is approved, who, as Gurmukh, merges into the True Lord. ||1||

ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਨ ਪਛਾਣੈ ਮੂੜਾ ਅਵਰਾ ਆਖਿ ਦੁਖਾਏ ॥

aapanaa aap na pachhaanai mooRaa avaraa aakh dhukhaae ||

The fool does not understand his own self; he annoys others with his speech.

ਮੁੰਢੈ ਦੀ ਖਸਲਤਿ ਨ ਗਈਆ ਅੰਧੇ ਵਿਛੁੜਿ ਚੋਟਾ ਖਾਏ ॥

mu(n)ddai dhee khasalat na gieeaa a(n)dhe vichhuR choTaa khaae ||

His underlying nature does not leave him; separated from the Lord, he suffers cruel blows.

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭੈ ਭੰਨਿ ਨ ਘੜਿਓ ਰਹੈ ਅੰਕਿ ਸਮਾਏ ॥

satigur kai bhai bha(n)n na ghaRio rahai a(n)k samaae ||

Through the fear of the True Guru, he has not changed and reformed himself, so that he might merge in the lap of God.

ਅਨਦਿਨੁ ਸਹਸਾ ਕਦੇ ਨ ਚੂਕੈ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ॥

anadhin sahasaa kadhe na chookai bin sabadhai dhukh paae ||

Night and day, his doubts never stop; without the Word of the Shabad, he suffers in pain.

ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਲੋਭੁ ਅੰਤਰਿ ਸਬਲਾ ਨਿਤ ਧੰਧਾ ਕਰਤ ਵਿਹਾਏ ॥

kaam karodh lobh a(n)tar sabalaa nit dha(n)dhaa karat vihaae ||

Sexual desire, anger and greed are so powerful within him; he passes his life constantly entangled in worldly affairs.

ਚਰਣ ਕਰ ਦੇਖਤ ਸੁਣਿ ਥਕੇ ਦਿਹ ਮੁਕੇ ਨੇੜੈ ਆਏ ॥

charan kar dhekhat sun thake dheh muke neRai aae ||

His feet, hands, eyes and ears are exhausted; his days are numbered, and his death is immanent.

ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਨ ਲਗੋ ਮੀਠਾ ਜਿਤੁ ਨਾਮਿ ਨਵ ਨਿਧਿ ਪਾਏ ॥

sachaa naam na lago meeThaa jit naam nav nidh paae ||

The True Name does not seem sweet to him - the Name by which the nine treasures are obtained.

ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਮਰੈ ਫੁਨਿ ਜੀਵੈ ਤਾਂ ਮੋਖੰਤਰੁ ਪਾਏ ॥

jeevat marai marai fun jeevai taa(n) mokha(n)tar paae ||

But if he remains dead while yet alive, then by so dying, he truly lives; thus, he attains liberation.

ਧੁਰਿ ਕਰਮੁ ਨ ਪਾਇਓ ਪਰਾਣੀ ਵਿਣੁ ਕਰਮਾ ਕਿਆ ਪਾਏ ॥

dhur karam na paio paraanee vin karamaa kiaa paae ||

But if he is not blessed with such pre-ordained karma, then without this karma, what can he obtain?

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂ ਮੂੜੇ ਗਤਿ ਮਤਿ ਸਬਦੇ ਪਾਏ ॥

gur kaa sabadh samaal too mooRe gat mat sabadhe paae ||

Meditate in remembrance on the Word of the Guru's Shabad, you fool; through the Shabad, you shall obtain salvation and wisdom.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਤਦ ਹੀ ਪਾਏ ਜਾਂ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥੨॥

naanak satigur tadh hee paae jaa(n) vichahu aap gavaae ||2||

O Nanak, he alone finds the True Guru, who eliminates self-conceit from within. ||2||

ਜਿਸ ਦੈ ਚਿਤਿ ਵਸਿਆ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤਿਸ ਨੋ ਕਿਉ ਅੰਦੇਸਾ ਕਿਸੈ ਗਲੈ ਦਾ ਲੋੜੀਐ ॥

jis dhai chit vasiaa meraa suaamee tis no kiau a(n)dhesaa kisai galai dhaa loReeaai ||

One whose consciousness is filled with my Lord Master - why should he feel anxious about anything?

ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸਭਨਾ ਗਲਾ ਕਾ ਤਿਸ ਨੋ ਧਿਆਇਦਿਆ ਕਿਵ ਨਿਮਖ ਘੜੀ ਮੁਹੁ ਮੋੜੀਐ ॥

har sukhadhaataa sabhanaa galaa kaa tis no dhiaaidhiaa kiv nimakh ghaRee muh moReeaai ||

The Lord is the Giver of Peace, the Lord of all things; why would we turn our faces away from His meditation, even for a moment, or an instant?

ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ਤਿਸ ਨੋ ਸਰਬ ਕਲਿਆਣ ਹੋਏ ਨਿਤ ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਜਾਇ ਬਹੀਐ ਮੁਹੁ ਜੋੜੀਐ ॥

jin har dhiaaiaa tis no sarab kaliaan hoe nit sa(n)t janaa kee sa(n)gat jai baheeaai muh joReeaai ||

One who meditates on the Lord obtains all pleasures and comforts; let us go each and every day, to sit in the Saints' Society.

ਸਭਿ ਦੁਖ ਭੁਖ ਰੋਗ ਗਏ ਹਰਿ ਸੇਵਕ ਕੇ ਸਭਿ ਜਨ ਕੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜੀਐ ॥

sabh dhukh bhukh rog ge har sevak ke sabh jan ke ba(n)dhan toReeaai ||

All the pain, hunger, and disease of the Lord's servant are eradicated; the bonds of the humble beings are torn away.

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹੋਆ ਹਰਿ ਭਗਤੁ ਹਰਿ ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੈ ਮੁਹਿ ਡਿਠੈ ਜਗਤੁ ਤਰਿਆ ਸਭੁ ਲੋੜੀਐ ॥੪॥

har kirapaa te hoaa har bhagat har bhagat janaa kai muh ddiThai jagat tariaa sabh loReeaai ||4||

By the Lord's Grace, one becomes the Lord's devotee; beholding the face of the Lord's humble devotee, the whole world is saved and carried across. ||4||

ਸਾ ਰਸਨਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕਾ ਸੁਆਉ ਨ ਪਾਇਆ ॥

saa rasanaa jal jaau jin har kaa suaau na paiaa ||

Let that tongue, which has not tasted the Name of the Lord, be burnt.

ਨਾਨਕ ਰਸਨਾ ਸਬਦਿ ਰਸਾਇ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥੧॥

naanak rasanaa sabadh rasai jin har har ma(n)n vasaiaa ||1||

O Nanak, one whose mind is filled with the Name of the Lord, Har, Har - his tongue savors the Word of the Shabad. ||1||

ਸਾ ਰਸਨਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਵਿਸਾਰਿਆ ॥

saa rasanaa jal jaau jin har kaa naau visaariaa ||

Let that tongue, which has forgotten the Name of the Lord, be burnt.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਜਪੈ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿਆ ॥੨॥

naanak gurmukh rasanaa har japai har kai nai piaariaa ||2||

O Nanak, the tongue of the Gurmukh chants the Lord's Name, and loves the Name of the Lord. ||2||

ਹਰਿ ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਸੇਵਕੁ ਭਗਤੁ ਹਰਿ ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ॥

har aape Thaakur sevak bhagat har aape kare karaae ||

The Lord Himself is the Master, the servant and the devotee; the Lord Himself is the Cause of causes.

ਹਰਿ ਆਪੇ ਵੇਖੈ ਵਿਗਸੈ ਆਪੇ ਜਿਤੁ ਭਾਵੈ ਤਿਤੁ ਲਾਏ ॥

har aape vekhai vigasai aape jit bhaavai tit laae ||

The Lord Himself beholds, and He Himself rejoices. As He wills, so does He enjoin us.

ਹਰਿ ਇਕਨਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ਆਪੇ ਹਰਿ ਇਕਨਾ ਉਝੜਿ ਪਾਏ ॥

har ikanaa maarag paae aape har ikanaa ujhaR paae ||

The Lord places some on the Path, and the Lord leads others into the wilderness.

ਹਰਿ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਤਪਾਵਸੁ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਚਲਤ ਸਬਾਏ ॥

har sachaa saahib sach tapaavas kar vekhai chalat sabaae ||

The Lord is the True Master; True is His justice. He arranges and beholds all His plays.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਕਹੈ ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਸਚੇ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥੫॥

gur parasaadh kahai jan naanak har sache ke gun gaae ||5||

By Guru's Grace, servant Nanak speaks and sings the Glorious Praises of the True Lord. ||5||

ਦਰਵੇਸੀ ਕੋ ਜਾਣਸੀ ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਦਰਵੇਸੁ ॥

dharavesee ko jaanasee viralaa ko dharaves ||

How rare is the dervish, the Saintly renunciate, who understands renunciation.

ਜੇ ਘਰਿ ਘਰਿ ਹੰਢੈ ਮੰਗਦਾ ਧਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਧਿਗੁ ਵੇਸੁ ॥

je ghar ghar ha(n)ddai ma(n)gadhaa dhig jeevan dhig ves ||

Cursed is the life, and cursed are the clothes, of one who wanders around, begging from door to door.

ਜੇ ਆਸਾ ਅੰਦੇਸਾ ਤਜਿ ਰਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਿਖਿਆ ਨਾਉ ॥

je aasaa a(n)dhesaa taj rahai gurmukh bhikhiaa naau ||

But, if he abandons hope and anxiety, and as Gurmukh receives the Name as his charity,

ਤਿਸ ਕੇ ਚਰਨ ਪਖਾਲੀਅਹਿ ਨਾਨਕ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥੧॥

tis ke charan pakhaale'eeh naanak hau balihaarai jaau ||1||

then Nanak washes his feet, and is a sacrifice to him. ||1||

ਨਾਨਕ ਤਰਵਰੁ ਏਕੁ ਫਲੁ ਦੁਇ ਪੰਖੇਰੂ ਆਹਿ ॥

naanak taravar ek fal dhui pa(n)kheroo aaeh ||

O Nanak, the tree has one fruit, but two birds are perched upon it.

ਆਵਤ ਜਾਤ ਨ ਦੀਸਹੀ ਨਾ ਪਰ ਪੰਖੀ ਤਾਹਿ ॥

aavat jaat na dheesahee naa par pa(n)khee taeh ||

They are not seen coming or going; these birds have no wings.

ਬਹੁ ਰੰਗੀ ਰਸ ਭੋਗਿਆ ਸਬਦਿ ਰਹੈ ਨਿਰਬਾਣੁ ॥

bahu ra(n)gee ras bhogiaa sabadh rahai nirabaan ||

One enjoys so many pleasures, while the other, through the Word of the Shabad, remains in Nirvaanaa.

ਹਰਿ ਰਸਿ ਫਲਿ ਰਾਤੇ ਨਾਨਕਾ ਕਰਮਿ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥੨॥

har ras fal raate naanakaa karam sachaa neesaan ||2||

Imbued with the subtle essence of the fruit of the Lord's Name, O Nanak, the soul bears the True Insignia of God's Grace. ||2||

ਆਪੇ ਧਰਤੀ ਆਪੇ ਹੈ ਰਾਹਕੁ ਆਪਿ ਜੰਮਾਇ ਪੀਸਾਵੈ ॥

aape dharatee aape hai raahak aap ja(n)mai peesaavai ||

He Himself is the field, and He Himself is the farmer. He Himself grows and grinds the corn.

ਆਪਿ ਪਕਾਵੈ ਆਪਿ ਭਾਂਡੇ ਦੇਇ ਪਰੋਸੈ ਆਪੇ ਹੀ ਬਹਿ ਖਾਵੈ ॥

aap pakaavai aap bhaa(n)dde dhei parosai aape hee beh khaavai ||

He Himself cooks it, He Himself puts the food in the dishes, and He Himself sits down to eat.

ਆਪੇ ਜਲੁ ਆਪੇ ਦੇ ਛਿੰਗਾ ਆਪੇ ਚੁਲੀ ਭਰਾਵੈ ॥

aape jal aape dhe chhi(n)gaa aape chulee bharaavai ||

He Himself is the water, He Himself gives the tooth-pick, and He Himself offers the mouthwash.

ਆਪੇ ਸੰਗਤਿ ਸਦਿ ਬਹਾਲੈ ਆਪੇ ਵਿਦਾ ਕਰਾਵੈ ॥

aape sa(n)gat sadh bahaalai aape vidhaa karaavai ||

He Himself calls and seats the congregation, and He Himself bids them goodbye.

ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾਲੁ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਆਪੇ ਤਿਸ ਨੋ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਵੈ ॥੬॥

jis no kirapaal hovai har aape tis no hukam manaavai ||6||

One whom the Lord Himself blesses with His Mercy - the Lord causes him to walk according to His Will. ||6||

ਕਰਮ ਧਰਮ ਸਭਿ ਬੰਧਨਾ ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਸਨਬੰਧੁ ॥

karam dharam sabh ba(n)dhanaa paap pu(n)n sanaba(n)dh ||

Rituals and religions are all just entanglements; bad and good are bound up with them.

ਮਮਤਾ ਮੋਹੁ ਸੁ ਬੰਧਨਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਸੁ ਧੰਧੁ ॥

mamataa mohu su ba(n)dhanaa putr kalatr su dha(n)dh ||

Those things done for the sake of children and spouse, in ego and attachment, are just more bonds.

ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਜੇਵਰੀ ਮਾਇਆ ਕਾ ਸਨਬੰਧੁ ॥

jeh dhekhaa teh jevaree maiaa kaa sanaba(n)dh ||

Wherever I look, there I see the noose of attachment to Maya.

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਵਰਤਣਿ ਵਰਤੈ ਅੰਧੁ ॥੧॥

naanak sache naam bin varatan varatai a(n)dh ||1||

O Nanak, without the True Name, the world is engrossed in blind entanglements. ||1||

ਅੰਧੇ ਚਾਨਣੁ ਤਾ ਥੀਐ ਜਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਰਜਾਇ ॥

a(n)dhe chaanan taa theeaai jaa satigur milai rajai ||

The blind receive the Divine Light, when they merge with the Will of the True Guru.

ਬੰਧਨ ਤੋੜੈ ਸਚਿ ਵਸੈ ਅਗਿਆਨੁ ਅਧੇਰਾ ਜਾਇ ॥

ba(n)dhan toRai sach vasai agiaan adheraa jai ||

They break their bonds, and dwell in Truth, and the darkness of ignorance is dispelled.

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਦੇਖੈ ਤਿਸੈ ਕਾ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਤਨੁ ਸਾਜਿ ॥

sabh kichh dhekhai tisai kaa jin keeaa tan saaj ||

They see that everything belongs to the One who created and fashioned the body.

ਨਾਨਕ ਸਰਣਿ ਕਰਤਾਰ ਕੀ ਕਰਤਾ ਰਾਖੈ ਲਾਜ ॥੨॥

naanak saran karataar kee karataa raakhai laaj ||2||

Nanak seeks the Sanctuary of the Creator - the Creator preserves his honor. ||2||

ਜਦਹੁ ਆਪੇ ਥਾਟੁ ਕੀਆ ਬਹਿ ਕਰਤੈ ਤਦਹੁ ਪੁਛਿ ਨ ਸੇਵਕੁ ਬੀਆ ॥

jadhahu aape thaaT keeaa beh karatai tadhahu puchh na sevak beeaa ||

When the Creator, sitting all by Himself, created the Universe, he did not consult with any of His servants;

ਤਦਹੁ ਕਿਆ ਕੋ ਲੇਵੈ ਕਿਆ ਕੋ ਦੇਵੈ ਜਾਂ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ਕੀਆ ॥

tadhahu kiaa ko levai kiaa ko dhevai jaa(n) avar na dhoojaa keeaa ||

so what can anyone take, and what can anyone give, when He did not create any other like Himself?

ਫਿਰਿ ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ਕਰਤੈ ਦਾਨੁ ਸਭਨਾ ਕਉ ਦੀਆ ॥

fir aape jagat upaiaa karatai dhaan sabhanaa kau dheeaa ||

Then, after fashioning the world, the Creator blessed all with His blessings.

ਆਪੇ ਸੇਵ ਬਣਾਈਅਨੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ॥

aape sev banaieean gurmukh aape a(n)mrit peeaa ||

He Himself instructs us in His service, and as Gurmukh, we drink in His Ambrosial Nectar.

ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰੁ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਕਰੈ ਸੁ ਥੀਆ ॥੭॥

aap nira(n)kaar aakaar hai aape aape karai su theeaa ||7||

He Himself is formless, and He Himself is formed; whatever He Himself does, comes to pass. ||7||

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਹਿ ਸਦ ਸਾਚਾ ਅਨਦਿਨੁ ਸਹਜਿ ਪਿਆਰਿ ॥

gurmukh prabh seveh sadh saachaa anadhin sahaj piaar ||

The Gurmukhs serve God forever; night and day, they are steeped in the Love of the True Lord.

ਸਦਾ ਅਨੰਦਿ ਗਾਵਹਿ ਗੁਣ ਸਾਚੇ ਅਰਧਿ ਉਰਧਿ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥

sadhaa ana(n)dh gaaveh gun saache aradh uradh ur dhaar ||

They are in bliss forever, singing the Glorious Praises of the True Lord; in this world and in the next, they keep Him clasped to their hearts.

ਅੰਤਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਵਸਿਆ ਧੁਰਿ ਕਰਮੁ ਲਿਖਿਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥

a(n)tar preetam vasiaa dhur karam likhiaa karataar ||

Their Beloved dwells deep within; the Creator pre-ordained this destiny.

ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਆਪੇ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੧॥

naanak aap milaian aape kirapaa dhaar ||1||

O Nanak, He blends them into Himself; He Himself showers His Mercy upon them. ||1||

ਕਹਿਐ ਕਥਿਐ ਨ ਪਾਈਐ ਅਨਦਿਨੁ ਰਹੈ ਸਦਾ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥

kahiaai kathiaai na paieeaai anadhin rahai sadhaa gun gai ||

By merely talking and speaking, He is not found. Night and day, sing His Glorious Praises continually.

ਵਿਣੁ ਕਰਮੈ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਭਉਕਿ ਮੁਏ ਬਿਲਲਾਇ ॥

vin karamai kinai na paio bhauk mue bilalai ||

Without His Merciful Grace, no one finds Him; many have died barking and bewailing.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਭਿਜੈ ਆਪਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

gur kai sabadh man tan bhijai aap vasai man aai ||

When the mind and body are saturated with the Word of the Guru's Shabad, the Lord Himself comes to dwell in his mind.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥

naanak nadharee paieeaai aape le milai ||2||

O Nanak, by His Grace, He is found; He unites us in His Union. ||2||

ਆਪੇ ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਸਭਿ ਸਾਸਤ ਆਪਿ ਕਥੈ ਆਪਿ ਭੀਜੈ ॥

aape vedh puraan sabh saasat aap kathai aap bheejai ||

He Himself is the Vedas, the Puraanas and all the Shaastras; He Himself chants them, and He Himself is pleased.

ਆਪੇ ਹੀ ਬਹਿ ਪੂਜੇ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਪਰਪੰਚੁ ਕਰੀਜੈ ॥

aape hee beh pooje karataa aap parapa(n)ch kareejai ||

He Himself sits down to worship, and He Himself creates the world.

ਆਪਿ ਪਰਵਿਰਤਿ ਆਪਿ ਨਿਰਵਿਰਤੀ ਆਪੇ ਅਕਥੁ ਕਥੀਜੈ ॥

aap paravirat aap niraviratee aape akath katheejai ||

He Himself is a householder, and He Himself is a renunciate; He Himself utters the Unutterable.

ਆਪੇ ਪੁੰਨੁ ਸਭੁ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਆਪਿ ਅਲਿਪਤੁ ਵਰਤੀਜੈ ॥

aape pu(n)n sabh aap karaae aap alipat varateejai ||

He Himself is all goodness, and He Himself causes us to act; He Himself remains detached.

ਆਪੇ ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਦੇਵੈ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਬਖਸ ਕਰੀਜੈ ॥੮॥

aape sukh dhukh dhevai karataa aape bakhas kareejai ||8||

He Himself grants pleasure and pain; the Creator Himself bestows His gifts. ||8||

ਸੇਖਾ ਅੰਦਰਹੁ ਜੋਰੁ ਛਡਿ ਤੂ ਭਉ ਕਰਿ ਝਲੁ ਗਵਾਇ ॥

sekhaa a(n)dharahu jor chhadd too bhau kar jhal gavai ||

O Shaykh, abandon your cruel nature; live in the Fear of God and give up your madness.

ਗੁਰ ਕੈ ਭੈ ਕੇਤੇ ਨਿਸਤਰੇ ਭੈ ਵਿਚਿ ਨਿਰਭਉ ਪਾਇ ॥

gur kai bhai kete nisatare bhai vich nirabhau pai ||

Through the Fear of the Guru, many have been saved; in this fear, find the Fearless Lord.

ਮਨੁ ਕਠੋਰੁ ਸਬਦਿ ਭੇਦਿ ਤੂੰ ਸਾਂਤਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

man kaThor sabadh bhedh too(n) saa(n)t vasai man aai ||

Pierce your stone heart with the Word of the Shabad; let peace and tranquility come to abide in your mind.

ਸਾਂਤੀ ਵਿਚਿ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਸਾ ਖਸਮੁ ਪਾਏ ਥਾਇ ॥

saa(n)tee vich kaar kamaavanee saa khasam paae thai ||

If good deeds are done in this state of peace, they are approved by the Lord and Master.

ਨਾਨਕ ਕਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਪੁਛਹੁ ਗਿਆਨੀ ਜਾਇ ॥੧॥

naanak kaam karodh kinai na paio puchhahu giaanee jai ||1||

O Nanak, through sexual desire and anger, no one has ever found God - go, and ask any wise man. ||1||

ਮਨਮੁਖ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਹੈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥

manmukh maiaa moh hai naam na lago piaar ||

The self-willed manmukh is emotionally attached to Maya - he has no love for the Naam.

ਕੂੜੁ ਕਮਾਵੈ ਕੂੜੁ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਕੂੜੁ ਕਰੇ ਆਹਾਰੁ ॥

kooR kamaavai kooR sa(n)grahai kooR kare aahaar ||

He practices falsehood, gathers in falsehood, and makes falsehood his sustenance.

ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਧਨੁ ਸੰਚਿ ਮਰਹਿ ਅੰਤੇ ਹੋਇ ਸਭੁ ਛਾਰੁ ॥

bikh maiaa dhan sa(n)ch mareh a(n)te hoi sabh chhaar ||

He collects the poisonous wealth of Maya, and then dies; in the end, it is all reduced to ashes.

ਕਰਮ ਧਰਮ ਸੁਚ ਸੰਜਮ ਕਰਹਿ ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥

karam dharam such sa(n)jam kareh a(n)tar lobh vikaar ||

He practices religious rituals, purity and austere self-discipline, but within, there is greed and corruption.

ਨਾਨਕ ਜਿ ਮਨਮੁਖੁ ਕਮਾਵੈ ਸੁ ਥਾਇ ਨਾ ਪਵੈ ਦਰਗਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥੨॥

naanak j manmukh kamaavai su thai naa pavai dharageh hoi khuaar ||2||

O Nanak, whatever the self-willed manmukh does, is not acceptable; in the Court of the Lord, he is dishonored. ||2||

ਆਪੇ ਖਾਣੀ ਆਪੇ ਬਾਣੀ ਆਪੇ ਖੰਡ ਵਰਭੰਡ ਕਰੇ ॥

aape khaanee aape baanee aape kha(n)dd varabha(n)dd kare ||

He Himself created the four sources of creation, and He Himself fashioned speech; He Himself formed the worlds and solar systems.

ਆਪਿ ਸਮੁੰਦੁ ਆਪਿ ਹੈ ਸਾਗਰੁ ਆਪੇ ਹੀ ਵਿਚਿ ਰਤਨ ਧਰੇ ॥

aap samu(n)dh aap hai saagar aape hee vich ratan dhare ||

He Himself is the ocean, and He Himself is the sea; He Himself puts the pearls in it.

ਆਪਿ ਲਹਾਏ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਕਿਰਪਾ ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਰੇ ਹਰੇ ॥

aap lahaae kare jis kirapaa jis no gurmukh kare hare ||

By His Grace, the Lord enables the Gurmukh to find these pearls.

ਆਪੇ ਭਉਜਲੁ ਆਪਿ ਹੈ ਬੋਹਿਥਾ ਆਪੇ ਖੇਵਟੁ ਆਪਿ ਤਰੇ ॥

aape bhaujal aap hai bohithaa aape khevaT aap tare ||

He Himself is the terrifying world-ocean, and He Himself is the boat; He Himself is the boatman, and He Himself ferries us across.

ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ਤੁਝੈ ਸਰੇ ॥੯॥

aape kare karaae karataa avar na dhoojaa tujhai sare ||9||

The Creator Himself acts, and causes us to act; no one else can equal You, Lord. ||9||

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸਫਲ ਹੈ ਜੇ ਕੋ ਕਰੇ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥

satigur kee sevaa safal hai je ko kare chit lai ||

Fruitful is service to the True Guru, if one does so with a sincere mind.

ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਈਐ ਅਚਿੰਤੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

naam padhaarath paieeaai achi(n)t vasai man aai ||

The treasure of the Naam, is obtained, and the mind comes to be free of anxiety.

ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖੁ ਕਟੀਐ ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਜਾਇ ॥

janam maran dhukh kaTeeaai haumai mamataa jai ||

The pains of birth and death are eradicated, and the mind is rid of egotism and self-conceit.

ਉਤਮ ਪਦਵੀ ਪਾਈਐ ਸਚੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥

autam padhavee paieeaai sache rahai samai ||

One achieves the ultimate state, and remains absorbed in the True Lord.

ਨਾਨਕ ਪੂਰਬਿ ਜਿਨ ਕਉ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਆਇ ॥੧॥

naanak poorab jin kau likhiaa tinaa satigur miliaa aai ||1||

O Nanak, the True Guru comes and meets those who have such pre-ordained destiny. ||1||

ਨਾਮਿ ਰਤਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹੈ ਕਲਿਜੁਗ ਬੋਹਿਥੁ ਹੋਇ ॥

naam rataa satiguroo hai kalijug bohith hoi ||

The True Guru is imbued with the Naam, the Name of the Lord; He is the boat in this Dark Age of Kali Yuga.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਪਾਰਿ ਪਵੈ ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥

gurmukh hovai su paar pavai jinaa a(n)dhar sachaa soi ||

One who becomes Gurmukh crosses over; the True Lord dwells within him.

ਨਾਮੁ ਸਮੑਾਲੇ ਨਾਮੁ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਨਾਮੇ ਹੀ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥

naam sam(h)aale naam sa(n)grahai naame hee pat hoi ||

He remembers the Naam, he gathers in the Naam, and he obtains honor through the Naam.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੨॥

naanak satigur paiaa karam paraapat hoi ||2||

Nanak has found the True Guru; by His Grace, the Name is obtained. ||2||

ਆਪੇ ਪਾਰਸੁ ਆਪਿ ਧਾਤੁ ਹੈ ਆਪਿ ਕੀਤੋਨੁ ਕੰਚਨੁ ॥

aape paaras aap dhaat hai aap keeton ka(n)chan ||

He Himself is the Philosopher's Stone, He Himself is the metal, and He Himself is transformed into gold.

ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਸੇਵਕੁ ਆਪੇ ਆਪੇ ਹੀ ਪਾਪ ਖੰਡਨੁ ॥

aape Thaakur sevak aape aape hee paap kha(n)ddan ||

He Himself is the Lord and Master, He Himself is the servant, and He Himself is the Destroyer of sins.

ਆਪੇ ਸਭਿ ਘਟ ਭੋਗਵੈ ਸੁਆਮੀ ਆਪੇ ਹੀ ਸਭੁ ਅੰਜਨੁ ॥

aape sabh ghaT bhogavai suaamee aape hee sabh a(n)jan ||

He Himself enjoys every heart; the Lord Master Himself is the basis of all illusion.

ਆਪਿ ਬਿਬੇਕੁ ਆਪਿ ਸਭੁ ਬੇਤਾ ਆਪੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭੰਜਨੁ ॥

aap bibek aap sabh betaa aape gurmukh bha(n)jan ||

He Himself is the discerning one, and He Himself is the Knower of all; He Himself breaks the bonds of the Gurmukhs.

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਸਾਲਾਹਿ ਨ ਰਜੈ ਤੁਧੁ ਕਰਤੇ ਤੂ ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਵਡਨੁ ॥੧੦॥

jan naanak saalaeh na rajai tudh karate too har sukhadhaataa vaddan ||10||

Servant Nanak is not satisfied by merely praising You, O Creator Lord; You are the Great Giver of peace. ||10||

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜੀਅ ਕੇ ਬੰਧਨਾ ਜੇਤੇ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥

bin satigur seve jeea ke ba(n)dhanaa jete karam kamaeh ||

Without serving the True Guru, the deeds which are done are only chains binding the soul.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਠਵਰ ਨ ਪਾਵਹੀ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਆਵਹਿ ਜਾਹਿ ॥

bin satigur seve Thavar na paavahee mar ja(n)meh aaveh jaeh ||

Without serving the True Guru, they find no place of rest. They die, only to be born again - they continue coming and going.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਫਿਕਾ ਬੋਲਣਾ ਨਾਮੁ ਨ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

bin satigur seve fikaa bolanaa naam na vasai man aai ||

Without serving the True Guru, their speech is insipid. They do not enshrine the Naam, the Name of the Lord, in the mind.

ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਹਿ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਹਿ ॥੧॥

naanak bin satigur seve jam pur badhe maare'eh muh kaalai uTh jaeh ||1||

O Nanak, without serving the True Guru, they are bound and gagged, and beaten in the City of Death; they depart with blackened faces. ||1||

ਇਕਿ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਹਿ ਚਾਕਰੀ ਹਰਿ ਨਾਮੇ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥

eik satigur kee sevaa kareh chaakaree har naame lagai piaar ||

Some wait upon and serve the True Guru; they embrace love for the Lord's Name.

ਨਾਨਕ ਜਨਮੁ ਸਵਾਰਨਿ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਕਾ ਕਰਨਿ ਉਧਾਰੁ ॥੨॥

naanak janam savaaran aapanaa kul kaa karan udhaar ||2||

O Nanak, they reform their lives, and redeem their generations as well. ||2||

ਆਪੇ ਚਾਟਸਾਲ ਆਪਿ ਹੈ ਪਾਧਾ ਆਪੇ ਚਾਟੜੇ ਪੜਣ ਕਉ ਆਣੇ ॥

aape chaaTasaal aap hai paadhaa aape chaaTaRe paRan kau aane ||

He Himself is the school, He Himself is the teacher, and He Himself brings the students to be taught.

ਆਪੇ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਬਾਲਕ ਕਰੇ ਸਿਆਣੇ ॥

aape pitaa maataa hai aape aape baalak kare siaane ||

He Himself is the father, He Himself is the mother, and He Himself makes the children wise.

ਇਕ ਥੈ ਪੜਿ ਬੁਝੈ ਸਭੁ ਆਪੇ ਇਕ ਥੈ ਆਪੇ ਕਰੇ ਇਆਣੇ ॥

eik thai paR bujhai sabh aape ik thai aape kare iaane ||

ਇਕਨਾ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲਿ ਬੁਲਾਏ ਜਾ ਆਪਿ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਸਚੇ ਭਾਣੇ ॥

eikanaa a(n)dhar mahal bulaae jaa aap terai man sache bhaane ||

Some, You summon to the Mansion of Your Presence within, when they are pleasing to Your Mind, O True Lord.

ਜਿਨਾ ਆਪੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਸੇ ਜਨ ਸਚੀ ਦਰਗਹਿ ਜਾਣੇ ॥੧੧॥

jinaa aape gurmukh dhe vaddiaaiee se jan sachee dharageh jaane ||11||

That Gurmukh, whom You have blessed with greatness - that humble being is known in Your True Court. ||11||

ਕਲਿ ਕਲਵਾਲੀ ਕਾਮੁ ਮਦੁ ਮਨੂਆ ਪੀਵਣਹਾਰੁ ॥

kal kalavaalee kaam madh manooaa peevanahaar ||

The Dark Age of Kali Yuga is the vessel, filled with the wine of sexual desire; the mind is the drunkard.

ਕ੍ਰੋਧ ਕਟੋਰੀ ਮੋਹਿ ਭਰੀ ਪੀਲਾਵਾ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

karodh kaToree moh bharee peelaavaa aha(n)kaar ||

Anger is the cup, filled with emotional attachment, and egotism is the server.

ਮਜਲਸ ਕੂੜੇ ਲਬ ਕੀ ਪੀ ਪੀ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥

majalas kooRe lab kee pee pee hoi khuaar ||

Drinking too much in the company of falsehood and greed, one is ruined.

ਕਰਣੀ ਲਾਹਣਿ ਸਤੁ ਗੁੜੁ ਸਚੁ ਸਰਾ ਕਰਿ ਸਾਰੁ ॥

karanee laahan sat guR sach saraa kar saar ||

So let good deeds be your distillery, and Truth your molasses; in this way, make the most excellent wine of Truth.

ਗੁਣ ਮੰਡੇ ਕਰਿ ਸੀਲੁ ਘਿਉ ਸਰਮੁ ਮਾਸੁ ਆਹਾਰੁ ॥

gun ma(n)dde kar seel ghiau saram maas aahaar ||

Make virtue your bread, good conduct the ghee, and modesty the meat to eat.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਨਾਨਕਾ ਖਾਧੈ ਜਾਹਿ ਬਿਕਾਰ ॥੧॥

gurmukh paieeaai naanakaa khaadhai jaeh bikaar ||1||

As Gurmukh, these are obtained, O Nanak; partaking of them, one's sins depart. ||1||

ਕਾਇਆ ਲਾਹਣਿ ਆਪੁ ਮਦੁ ਮਜਲਸ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਧਾਤੁ ॥

kaiaa laahan aap madh majalas tirasanaa dhaat ||

The human body is the vat, self-conceit is the wine, and desire is the company of drinking buddies.

ਮਨਸਾ ਕਟੋਰੀ ਕੂੜਿ ਭਰੀ ਪੀਲਾਏ ਜਮਕਾਲੁ ॥

manasaa kaToree kooR bharee peelaae jamakaal ||

The cup of the mind's longing is overflowing with falsehood, and the Messenger of Death is the cup-bearer.

ਇਤੁ ਮਦਿ ਪੀਤੈ ਨਾਨਕਾ ਬਹੁਤੇ ਖਟੀਅਹਿ ਬਿਕਾਰ ॥

eit madh peetai naanakaa bahute khaTe'eeh bikaar ||

Drinking in this wine, O Nanak, one takes on countless sins and corruptions.

ਗਿਆਨੁ ਗੁੜੁ ਸਾਲਾਹ ਮੰਡੇ ਭਉ ਮਾਸੁ ਆਹਾਰੁ ॥

giaan guR saalaeh ma(n)dde bhau maas aahaar ||

So make spiritual wisdom your molasses, the Praise of God your bread, and the Fear of God the meat you eat.

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਭੋਜਨੁ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰੁ ॥੨॥

naanak ih bhojan sach hai sach naam aadhaar ||2||

O Nanak, this is the true food; let the True Name be your only Support. ||2||

ਕਾਂਯਾਂ ਲਾਹਣਿ ਆਪੁ ਮਦੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤਿਸ ਕੀ ਧਾਰ ॥

kaa(n)yaa(n) laahan aap madh a(n)mirat tis kee dhaar ||

If the human body is the vat, and self-realization is the wine, then a stream of Ambrosial Nectar is produced.

ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਿਉ ਮੇਲਾਪੁ ਹੋਇ ਲਿਵ ਕਟੋਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੀ ਪੀ ਪੀ ਕਟਹਿ ਬਿਕਾਰ ॥੩॥

satasa(n)gat siau melaap hoi liv kaToree a(n)mirat bharee pee pee kaTeh bikaar ||3||

Meeting with the Society of the Saints, the cup of the Lord's Love is filled with this Ambrosial Nectar; drinking it in, one's corruptions and sins are wiped away. ||3||

ਆਪੇ ਸੁਰਿ ਨਰ ਗਣ ਗੰਧਰਬਾ ਆਪੇ ਖਟ ਦਰਸਨ ਕੀ ਬਾਣੀ ॥

aape sur nar gan ga(n)dharabaa aape khaT dharasan kee baanee ||

He Himself is the angelic being, the heavenly herald, and the celestial singer. He Himself is the one who explains the six schools of philosophy.

ਆਪੇ ਸਿਵ ਸੰਕਰ ਮਹੇਸਾ ਆਪੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥

aape siv sa(n)kar mahesaa aape gurmukh akath kahaanee ||

He Himself is Shiva, Shankara and Mahaysh; He Himself is the Gurmukh, who speaks the Unspoken Speech.

ਆਪੇ ਜੋਗੀ ਆਪੇ ਭੋਗੀ ਆਪੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਫਿਰੈ ਬਿਬਾਣੀ ॥

aape jogee aape bhogee aape sa(n)niaasee firai bibaanee ||

He Himself is the Yogi, He Himself is the Sensual Enjoyer, and He Himself is the Sannyaasee, wandering through the wilderness.

ਆਪੈ ਨਾਲਿ ਗੋਸਟਿ ਆਪਿ ਉਪਦੇਸੈ ਆਪੇ ਸੁਘੜੁ ਸਰੂਪੁ ਸਿਆਣੀ ॥

aapai naal gosaT aap upadhesai aape sughaR saroop siaanee ||

He discusses with Himself, and He teaches Himself; He Himself is discrete, graceful and wise.

ਆਪਣਾ ਚੋਜੁ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਸਭਨਾ ਜੀਆ ਕਾ ਹੈ ਜਾਣੀ ॥੧੨॥

aapanaa choj kar vekhai aape aape sabhanaa jeeaa kaa hai jaanee ||12||

Staging His own play, He Himself watches it; He Himself is the Knower of all beings. ||12||

ਏਹਾ ਸੰਧਿਆ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਚਿਤਿ ਆਵੈ ॥

ehaa sa(n)dhiaa paravaan hai jit har prabh meraa chit aavai ||

That evening prayer alone is acceptable, which brings the Lord God to my consciousness.

ਹਰਿ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਊਪਜੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਜਲਾਵੈ ॥

har siau preet uoopajai maiaa moh jalaavai ||

Love for the Lord wells up within me, and my attachment to Maya is burnt away.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਦੁਬਿਧਾ ਮਰੈ ਮਨੂਆ ਅਸਥਿਰੁ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥

gur parasaadhee dhubidhaa marai manooaa asathir sa(n)dhiaa kare veechaar ||

By Guru's Grace, duality is conquered, and the mind becomes stable; I have made contemplative meditation my evening prayer.

ਨਾਨਕ ਸੰਧਿਆ ਕਰੈ ਮਨਮੁਖੀ ਜੀਉ ਨ ਟਿਕੈ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥੧॥

naanak sa(n)dhiaa karai manmukhee jeeau na Tikai mar ja(n)mai hoi khuaar ||1||

O Nanak, the self-willed manmukh may recite his evening prayers, but his mind is not centered on it; through birth and death, he is ruined. ||1||

ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰਿਉ ਕਰਤੀ ਸਭੁ ਜਗੁ ਫਿਰੀ ਮੇਰੀ ਪਿਆਸ ਨ ਜਾਇ ॥

priau priau karatee sabh jag firee meree piaas na jai ||

I wandered over the whole world, crying out, ""Love, O Love!"", but my thirst was not quenched.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਮੇਰੀ ਪਿਆਸ ਗਈ ਪਿਰੁ ਪਾਇਆ ਘਰਿ ਆਇ ॥੨॥

naanak satigur miliaai meree piaas giee pir paiaa ghar aai ||2||

O Nanak, meeting the True Guru, my desires are satisfied; I found my Beloved, when I returned to my own home. ||2||

ਆਪੇ ਤੰਤੁ ਪਰਮ ਤੰਤੁ ਸਭੁ ਆਪੇ ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਦਾਸੁ ਭਇਆ ॥

aape ta(n)t param ta(n)t sabh aape aape Thaakur dhaas bhiaa ||

He Himself is the supreme essence, He Himself is the essence of all. He Himself is the Lord and Master, and He Himself is the servant.

ਆਪੇ ਦਸ ਅਠ ਵਰਨ ਉਪਾਇਅਨੁ ਆਪਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਆਪਿ ਰਾਜੁ ਲਇਆ ॥

aape dhas aTh varan upaian aap braham aap raaj liaa ||

He Himself created the people of the eighteen castes; God Himself acquired His domain.

ਆਪੇ ਮਾਰੇ ਆਪੇ ਛੋਡੈ ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਕਰੇ ਦਇਆ ॥

aape maare aape chhoddai aape bakhase kare dhiaa ||

He Himself kills, and He Himself redeems; He Himself, in His Kindness, forgives us. He is infallible

ਆਪਿ ਅਭੁਲੁ ਨ ਭੁਲੈ ਕਬ ਹੀ ਸਭੁ ਸਚੁ ਤਪਾਵਸੁ ਸਚੁ ਥਿਆ ॥

aap abhul na bhulai kab hee sabh sach tapaavas sach thiaa ||

- He never errs; the justice of the True Lord is totally True.

ਆਪੇ ਜਿਨਾ ਬੁਝਾਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਿਨ ਅੰਦਰਹੁ ਦੂਜਾ ਭਰਮੁ ਗਇਆ ॥੧੩॥

aape jinaa bujhaae gurmukh tin a(n)dharahu dhoojaa bharam giaa ||13||

Those whom the Lord Himself instructs as Gurmukh - duality and doubt depart from within them. ||13||

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਸਿਮਰਹਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਤੈ ਤਨਿ ਉਡੈ ਖੇਹ ॥

har naam na simareh saadhasa(n)g tai tan uddai kheh ||

That body, which does not remember the Lord's Name in meditation in the Saadh Sangat, the Company of the Holy, shall be reduced to dust.

ਜਿਨਿ ਕੀਤੀ ਤਿਸੈ ਨ ਜਾਣਈ ਨਾਨਕ ਫਿਟੁ ਅਲੂਣੀ ਦੇਹ ॥੧॥

jin keetee tisai na jaaniee naanak fiT aloonee dheh ||1||

Cursed and insipid is that body, O Nanak, which does not know the One who created it. ||1||

ਘਟਿ ਵਸਹਿ ਚਰਣਾਰਬਿੰਦ ਰਸਨਾ ਜਪੈ ਗੁਪਾਲ ॥

ghaT vaseh charanaarabi(n)dh rasanaa japai gupaal ||

Let the Lotus Feet of the Lord abide within your heart, and with your tongue, chant God's Name.

ਨਾਨਕ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਿਮਰੀਐ ਤਿਸੁ ਦੇਹੀ ਕਉ ਪਾਲਿ ॥੨॥

naanak so prabh simareeaai tis dhehee kau paal ||2||

O Nanak, meditate in remembrance on God, and nurture this body. ||2||

ਆਪੇ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਕਰੇ ਇਸਨਾਨੁ ॥

aape aThasaTh teerath karataa aap kare isanaan ||

The Creator Himself is the sixty-eight sacred places of pilgrimage; He Himself takes the cleansing bath in them.

ਆਪੇ ਸੰਜਮਿ ਵਰਤੈ ਸ੍ਵਾਮੀ ਆਪਿ ਜਪਾਇਹਿ ਨਾਮੁ ॥

aape sa(n)jam varatai savaiaamee aap japaieh naam ||

He Himself practices austere self-discipline; the Lord Master Himself causes us to chant His Name.

ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਹੋਇ ਭਉ ਖੰਡਨੁ ਆਪਿ ਕਰੈ ਸਭੁ ਦਾਨੁ ॥

aap dhiaal hoi bhau kha(n)ddan aap karai sabh dhaan ||

He Himself becomes merciful to us; the Destroyer of fear Himself gives in charity to all.

ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋ ਸਦ ਹੀ ਦਰਗਹਿ ਪਾਏ ਮਾਨੁ ॥

jis no gurmukh aap bujhaae so sadh hee dharageh paae maan ||

One whom He has enlightened and made Gurmukh, ever obtains honor in His Court.

ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖੈ ਹਰਿ ਸੁਆਮੀ ਸੋ ਸਚਾ ਹਰਿ ਜਾਨੁ ॥੧੪॥

jis dhee paij rakhai har suaamee so sachaa har jaan ||14||

One whose honor the Lord Master has preserved, comes to know the True Lord. ||14||

ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਜਗੁ ਅੰਧੁ ਹੈ ਅੰਧੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥

naanak bin satigur bheTe jag a(n)dh hai a(n)dhe karam kamai ||

O Nanak, without meeting the True Guru, the world is blind, and it does blind deeds.

ਸਬਦੈ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਵਈ ਜਿਤੁ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

sabadhai siau chit na laaviee jit sukh vasai man aai ||

It does not focus its consciousness on the Word of the Shabad, which would bring peace to abide in the mind.

ਤਾਮਸਿ ਲਗਾ ਸਦਾ ਫਿਰੈ ਅਹਿਨਿਸਿ ਜਲਤੁ ਬਿਹਾਇ ॥

taamas lagaa sadhaa firai ahinis jalat bihai ||

Always afflicted with the dark passions of low energy, it wanders around, passing its days and nights burning.

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥੧॥

jo tis bhaavai so theeaai kahanaa kichhoo na jai ||1||

Whatever pleases Him, comes to pass; no one has any say in this. ||1||

ਸਤਿਗੁਰੂ ਫੁਰਮਾਇਆ ਕਾਰੀ ਏਹ ਕਰੇਹੁ ॥

satiguroo furamaiaa kaaree eh kareh ||

The True Guru has commanded us to do this:

ਗੁਰੂ ਦੁਆਰੈ ਹੋਇ ਕੈ ਸਾਹਿਬੁ ਸੰਮਾਲੇਹੁ ॥

guroo dhuaarai hoi kai saahib sa(n)maaleh ||

through the Guru's Gate, meditate on the Lord Master.

ਸਾਹਿਬੁ ਸਦਾ ਹਜੂਰਿ ਹੈ ਭਰਮੈ ਕੇ ਛਉੜ ਕਟਿ ਕੈ ਅੰਤਰਿ ਜੋਤਿ ਧਰੇਹੁ ॥

saahib sadhaa hajoor hai bharamai ke chhauR kaT kai a(n)tar jot dhareh ||

The Lord Master is ever-present. He tears away the veil of doubt, and installs His Light within the mind.

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੈ ਦਾਰੂ ਏਹੁ ਲਾਏਹੁ ॥

har kaa naam a(n)mrit hai dhaaroo eh laaeh ||

The Name of the Lord is Ambrosial Nectar - take this healing medicine!

ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਚਿਤਿ ਰਖਹੁ ਸੰਜਮੁ ਸਚਾ ਨੇਹੁ ॥

satigur kaa bhaanaa chit rakhahu sa(n)jam sachaa neh ||

Enshrine the Will of the True Guru in your consciousness, and make the True Lord's Love your self-discipline.

ਨਾਨਕ ਐਥੈ ਸੁਖੈ ਅੰਦਰਿ ਰਖਸੀ ਅਗੈ ਹਰਿ ਸਿਉ ਕੇਲ ਕਰੇਹੁ ॥੨॥

naanak aaithai sukhai a(n)dhar rakhasee agai har siau kel kareh ||2||

O Nanak, you shall be kept in peace here, and hereafter, you shall celebrate with the Lord. ||2||

ਆਪੇ ਭਾਰ ਅਠਾਰਹ ਬਣਸਪਤਿ ਆਪੇ ਹੀ ਫਲ ਲਾਏ ॥

aape bhaar aThaareh banasapat aape hee fal laae ||

He Himself is the vast variety of Nature, and He Himself makes it bear fruit.

ਆਪੇ ਮਾਲੀ ਆਪਿ ਸਭੁ ਸਿੰਚੈ ਆਪੇ ਹੀ ਮੁਹਿ ਪਾਏ ॥

aape maalee aap sabh si(n)chai aape hee muh paae ||

He Himself is the Gardener, He Himself irrigates all the plants, and He Himself puts them in His mouth.

ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਭੁਗਤਾ ਆਪੇ ਦੇਇ ਦਿਵਾਏ ॥

aape karataa aape bhugataa aape dhei dhivaae ||

He Himself is the Creator, and He Himself is the Enjoyer; He Himself gives, and causes others to give.

ਆਪੇ ਸਾਹਿਬੁ ਆਪੇ ਹੈ ਰਾਖਾ ਆਪੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਏ ॥

aape saahib aape hai raakhaa aape rahiaa samaae ||

He Himself is the Lord and Master, and He Himself is the Protector; He Himself is permeating and pervading everywhere.

ਜਨੁ ਨਾਨਕ ਵਡਿਆਈ ਆਖੈ ਹਰਿ ਕਰਤੇ ਕੀ ਜਿਸ ਨੋ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਏ ॥੧੫॥

jan naanak vaddiaaiee aakhai har karate kee jis no til na tamaae ||15||

Servant Nanak speaks of the greatness of the Lord, the Creator, who has no greed at all. ||15||

ਮਾਣਸੁ ਭਰਿਆ ਆਣਿਆ ਮਾਣਸੁ ਭਰਿਆ ਆਇ ॥

maanas bhariaa aaniaa maanas bhariaa aai ||

One person brings a full bottle, and another fills his cup.

ਜਿਤੁ ਪੀਤੈ ਮਤਿ ਦੂਰਿ ਹੋਇ ਬਰਲੁ ਪਵੈ ਵਿਚਿ ਆਇ ॥

jit peetai mat dhoor hoi baral pavai vich aai ||

Drinking the wine, his intelligence departs, and madness enters his mind;

ਆਪਣਾ ਪਰਾਇਆ ਨ ਪਛਾਣਈ ਖਸਮਹੁ ਧਕੇ ਖਾਇ ॥

aapanaa paraiaa na pachhaaniee khasamahu dhake khai ||

he cannot distinguish between his own and others, and he is struck down by his Lord and Master.

ਜਿਤੁ ਪੀਤੈ ਖਸਮੁ ਵਿਸਰੈ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥

jit peetai khasam visarai dharageh milai sajai ||

Drinking it, he forgets his Lord and Master, and he is punished in the Court of the Lord.

ਝੂਠਾ ਮਦੁ ਮੂਲਿ ਨ ਪੀਚਈ ਜੇ ਕਾ ਪਾਰਿ ਵਸਾਇ ॥

jhooThaa madh mool na peechiee je kaa paar vasai ||

Do not drink the false wine at all, if it is in your power.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਸਚੁ ਮਦੁ ਪਾਈਐ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਜਿਸੁ ਆਇ ॥

naanak nadharee sach madh paieeaai satigur milai jis aai ||

O Nanak, the True Guru comes and meets the mortal; by His Grace, one obtains the True Wine.

ਸਦਾ ਸਾਹਿਬ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਹੈ ਮਹਲੀ ਪਾਵੈ ਥਾਉ ॥੧॥

sadhaa saahib kai ra(n)g rahai mahalee paavai thaau ||1||

He shall dwell forever in the Love of the Lord Master, and obtain a seat in the Mansion of His Presence. ||1||

ਇਹੁ ਜਗਤੁ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਜਾ ਇਸ ਨੋ ਸੋਝੀ ਹੋਇ ॥

eih jagat jeevat marai jaa is no sojhee hoi ||

When this world comes to understand, it remains dead while yet alive.

ਜਾ ਤਿਨਿੑ ਸਵਾਲਿਆ ਤਾਂ ਸਵਿ ਰਹਿਆ ਜਗਾਏ ਤਾਂ ਸੁਧਿ ਹੋਇ ॥

jaa tini(h) savaaliaa taa(n) sav rahiaa jagaae taa(n) sudh hoi ||

When the Lord puts him to sleep, he remains asleep; when He wakes him up, he regains consciousness.

ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੈ ਸੋਇ ॥

naanak nadhar kare je aapanee satigur melai soi ||

O Nanak, when the Lord casts His Glance of Grace, He causes him to meet the True Guru.

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਫਿਰਿ ਮਰਣੁ ਨ ਹੋਇ ॥੨॥

gur prasaadh jeevat marai taa fir maran na hoi ||2||

By Guru's Grace, remain dead while yet alive, and you shall not have to die again. ||2||

ਜਿਸ ਦਾ ਕੀਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਵੈ ਤਿਸ ਨੋ ਪਰਵਾਹ ਨਾਹੀ ਕਿਸੈ ਕੇਰੀ ॥

jis dhaa keetaa sabh kichh hovai tis no paravaeh naahee kisai keree ||

By His doing, everything happens; what does He care for anyone else?

ਹਰਿ ਜੀਉ ਤੇਰਾ ਦਿਤਾ ਸਭੁ ਕੋ ਖਾਵੈ ਸਭ ਮੁਹਤਾਜੀ ਕਢੈ ਤੇਰੀ ॥

har jeeau teraa dhitaa sabh ko khaavai sabh muhataajee kaddai teree ||

O Dear Lord, everyone eats whatever You give - all are subservient to You.

ਜਿ ਤੁਧ ਨੋ ਸਾਲਾਹੇ ਸੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਪਾਵੈ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਨਿਰੰਜਨ ਕੇਰੀ ॥

j tudh no saalaahe su sabh kichh paavai jis no kirapaa nira(n)jan keree ||

One who praises You obtains everything; You bestow Your Mercy upon him, O Immaculate Lord.

ਸੋਈ ਸਾਹੁ ਸਚਾ ਵਣਜਾਰਾ ਜਿਨਿ ਵਖਰੁ ਲਦਿਆ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਨੁ ਤੇਰੀ ॥

soiee saahu sachaa vanajaaraa jin vakhar ladhiaa har naam dhan teree ||

He alone is a true banker and trader, who loads the merchandise of the wealth of the Your Name, O Lord.

ਸਭਿ ਤਿਸੈ ਨੋ ਸਾਲਾਹਿਹੁ ਸੰਤਹੁ ਜਿਨਿ ਦੂਜੇ ਭਾਵ ਕੀ ਮਾਰਿ ਵਿਡਾਰੀ ਢੇਰੀ ॥੧੬॥

sabh tisai no saalaahih sa(n)tahu jin dhooje bhaav kee maar viddaaree dderee ||16||

O Saints, let everyone praise the Lord, who has destroyed the pile of the love of duality. ||16||

ਕਬੀਰਾ ਮਰਤਾ ਮਰਤਾ ਜਗੁ ਮੁਆ ਮਰਿ ਭਿ ਨ ਜਾਨੈ ਕੋਇ ॥

kabeeraa marataa marataa jag muaa mar bh na jaanai koi ||

ਐਸੀ ਮਰਨੀ ਜੋ ਮਰੈ ਬਹੁਰਿ ਨ ਮਰਨਾ ਹੋਇ ॥੧॥

aaisee maranee jo marai bahur na maranaa hoi ||1||

Whoever dies, let him die such a death, that he does not have to die again. ||1||

ਕਿਆ ਜਾਣਾ ਕਿਵ ਮਰਹਗੇ ਕੈਸਾ ਮਰਣਾ ਹੋਇ ॥

kiaa jaanaa kiv marahage kaisaa maranaa hoi ||

What do I know? How will I die? What sort of death will it be?

ਜੇ ਕਰਿ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਹੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਤਾ ਸਹਿਲਾ ਮਰਣਾ ਹੋਇ ॥

je kar saahib manahu na veesarai taa sahilaa maranaa hoi ||

If I do not forget the Lord Master from my mind, then my death will be easy.

ਮਰਣੈ ਤੇ ਜਗਤੁ ਡਰੈ ਜੀਵਿਆ ਲੋੜੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

maranai te jagat ddarai jeeviaa loRai sabh koi ||

The world is terrified of death; everyone longs to live.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਹੁਕਮੈ ਬੂਝੈ ਸੋਇ ॥

gur parasaadhee jeevat marai hukamai boojhai soi ||

By Guru's Grace, one who dies while yet alive, understands the Lord's Will.

ਨਾਨਕ ਐਸੀ ਮਰਨੀ ਜੋ ਮਰੈ ਤਾ ਸਦ ਜੀਵਣੁ ਹੋਇ ॥੨॥

naanak aaisee maranee jo marai taa sadh jeevan hoi ||2||

O Nanak, one who dies such a death, lives forever. ||2||

ਜਾ ਆਪਿ ਕ੍ਰਿਪਾਲੁ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਸੁਆਮੀ ਤਾ ਆਪਣਾਂ ਨਾਉ ਹਰਿ ਆਪਿ ਜਪਾਵੈ ॥

jaa aap kirapaal hovai har suaamee taa aapanaa(n) naau har aap japaavai ||

When the Lord Master Himself becomes merciful, the Lord Himself causes His Name to be chanted.

ਆਪੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਿ ਸੁਖੁ ਦੇਵੈ ਆਪਣਾਂ ਸੇਵਕੁ ਆਪਿ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ॥

aape satigur mel sukh dhevai aapanaa(n) sevak aap har bhaavai ||

He Himself causes us to meet the True Guru, and blesses us with peace. His servant is pleasing to the Lord.

ਆਪਣਿਆ ਸੇਵਕਾ ਕੀ ਆਪਿ ਪੈਜ ਰਖੈ ਆਪਣਿਆ ਭਗਤਾ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਵੈ ॥

aapaniaa sevakaa kee aap paij rakhai aapaniaa bhagataa kee pairee paavai ||

He Himself preserves the honor of His servants; He causes others to fall at the feet of His devotees.

ਧਰਮ ਰਾਇ ਹੈ ਹਰਿ ਕਾ ਕੀਆ ਹਰਿ ਜਨ ਸੇਵਕ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ॥

dharam rai hai har kaa keeaa har jan sevak neR na aavai ||

The Righteous Judge of Dharma is a creation of the Lord; he does not approach the humble servant of the Lord.

ਜੋ ਹਰਿ ਕਾ ਪਿਆਰਾ ਸੋ ਸਭਨਾ ਕਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਰ ਕੇਤੀ ਝਖਿ ਝਖਿ ਆਵੈ ਜਾਵੈ ॥੧੭॥

jo har kaa piaaraa so sabhanaa kaa piaaraa hor ketee jhakh jhakh aavai jaavai ||17||

One who is dear to the Lord, is dear to all; so many others come and go in vain. ||17||

ਰਾਮੁ ਰਾਮੁ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਜਗੁ ਫਿਰੈ ਰਾਮੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥

raam raam karataa sabh jag firai raam na paiaa jai ||

The entire world roams around, chanting, ""Raam, Raam, Lord, Lord"", but the Lord cannot be obtained like this.

ਅਗਮੁ ਅਗੋਚਰੁ ਅਤਿ ਵਡਾ ਅਤੁਲੁ ਨ ਤੁਲਿਆ ਜਾਇ ॥

agam agochar at vaddaa atul na tuliaa jai ||

He is inaccessible, unfathomable and so very great; He is unweighable, and cannot be weighed.

ਕੀਮਤਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਈਆ ਕਿਤੈ ਨ ਲਇਆ ਜਾਇ ॥

keemat kinai na paieeaa kitai na liaa jai ||

No one can evaluate Him; He cannot be purchased at any price.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਭੇਦਿਆ ਇਨ ਬਿਧਿ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥

gur kai sabadh bhedhiaa in bidh vasiaa man aai ||

Through the Word of the Guru's Shabad, His mystery is known; in this way, He comes to dwell in the mind.

ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਅਮੇਉ ਹੈ ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥

naanak aap ameau hai gur kirapaa te rahiaa samai ||

O Nanak, He Himself is infinite; by Guru's Grace, He is known to be permeating and pervading everywhere.

ਆਪੇ ਮਿਲਿਆ ਮਿਲਿ ਰਹਿਆ ਆਪੇ ਮਿਲਿਆ ਆਇ ॥੧॥

aape miliaa mil rahiaa aape miliaa aai ||1||

He Himself comes to blend, and having blended, remains blended. ||1||

ਏ ਮਨ ਇਹੁ ਧਨੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

e man ih dhan naam hai jit sadhaa sadhaa sukh hoi ||

O my soul, this is the wealth of the Naam; through it, comes peace, forever and ever.

ਤੋਟਾ ਮੂਲਿ ਨ ਆਵਈ ਲਾਹਾ ਸਦ ਹੀ ਹੋਇ ॥

toTaa mool na aaviee laahaa sadh hee hoi ||

It never brings any loss; through it, one earns profits forever.

ਖਾਧੈ ਖਰਚਿਐ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵਈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਓਹੁ ਦੇਇ ॥

khaadhai kharachiaai toT na aaviee sadhaa sadhaa oh dhei ||

Eating and spending it, it never decreases; He continues to give, forever and ever.

ਸਹਸਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਹਾਣਤ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥

sahasaa mool na hoviee haanat kadhe na hoi ||

One who has no skepticism at all never suffers humiliation.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੨॥

naanak gurmukh paieeaai jaa kau nadhar karei ||2||

O Nanak, the Gurmukh obtains the Name of the Lord, when the Lord bestows His Glance of Grace. ||2||

ਆਪੇ ਸਭ ਘਟ ਅੰਦਰੇ ਆਪੇ ਹੀ ਬਾਹਰਿ ॥

aape sabh ghaT a(n)dhare aape hee baahar ||

He Himself is deep within all hearts, and He Himself is outside them.

ਆਪੇ ਗੁਪਤੁ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਹੀ ਜਾਹਰਿ ॥

aape gupat varatadhaa aape hee jaahar ||

He Himself is prevailing unmanifest, and He Himself is manifest.

ਜੁਗ ਛਤੀਹ ਗੁਬਾਰੁ ਕਰਿ ਵਰਤਿਆ ਸੁੰਨਾਹਰਿ ॥

jug chhateeh gubaar kar varatiaa su(n)naahar ||

For thirty-six ages, He created the darkness, abiding in the void.

ਓਥੈ ਵੇਦ ਪੁਰਾਨ ਨ ਸਾਸਤਾ ਆਪੇ ਹਰਿ ਨਰਹਰਿ ॥

othai vedh puraan na saasataa aape har narahar ||

There were no Vedas, Puraanas or Shaastras there; only the Lord Himself existed.

ਬੈਠਾ ਤਾੜੀ ਲਾਇ ਆਪਿ ਸਭ ਦੂ ਹੀ ਬਾਹਰਿ ॥

baiThaa taaRee lai aap sabh dhoo hee baahar ||

He Himself sat in the absolute trance, withdrawn from everything.

ਆਪਣੀ ਮਿਤਿ ਆਪਿ ਜਾਣਦਾ ਆਪੇ ਹੀ ਗਉਹਰੁ ॥੧੮॥

aapanee mit aap jaanadhaa aape hee gauhar ||18||

Only He Himself knows His state; He Himself is the unfathomable ocean. ||18||

ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਜਗਤੁ ਮੁਆ ਮਰਦੋ ਮਰਦਾ ਜਾਇ ॥

haumai vich jagat muaa maradho maradhaa jai ||

In egotism, the world is dead; it dies and dies, again and again.

ਜਿਚਰੁ ਵਿਚਿ ਦੰਮੁ ਹੈ ਤਿਚਰੁ ਨ ਚੇਤਈ ਕਿ ਕਰੇਗੁ ਅਗੈ ਜਾਇ ॥

jichar vich dha(n)m hai tichar na chetiee k kareg agai jai ||

As long as there is breath in the body, he does not remember the Lord; what will he do in the world hereafter?

ਗਿਆਨੀ ਹੋਇ ਸੁ ਚੇਤੰਨੁ ਹੋਇ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥

giaanee hoi su cheta(n)n hoi agiaanee a(n)dh kamai ||

One who remembers the Lord is a spiritual teacher; the ignorant one acts blindly.

ਨਾਨਕ ਏਥੈ ਕਮਾਵੈ ਸੋ ਮਿਲੈ ਅਗੈ ਪਾਏ ਜਾਇ ॥੧॥

naanak ethai kamaavai so milai agai paae jai ||1||

O Nanak, whatever one does in this world, determines what he shall receive in the world hereafter. ||1||

ਧੁਰਿ ਖਸਮੈ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਪਇਆ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਚੇਤਿਆ ਨ ਜਾਇ ॥

dhur khasamai kaa hukam piaa vin satigur chetiaa na jai ||

From the very beginning, it has been the Will of the Lord Master, that He cannot be remembered without the True Guru.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਅੰਤਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਦਾ ਰਹਿਆ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

satigur miliaai a(n)tar rav rahiaa sadhaa rahiaa liv lai ||

Meeting the True Guru, he realizes that the Lord is permeating and pervading deep within him; he remains forever absorbed in the Lord's Love.

ਦਮਿ ਦਮਿ ਸਦਾ ਸਮਾਲਦਾ ਦੰਮੁ ਨ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥

dham dham sadhaa samaaladhaa dha(n)m na birathaa jai ||

With each and every breath, he constantly remembers the Lord in meditation; not a single breath passes in vain.

ਜਨਮ ਮਰਨ ਕਾ ਭਉ ਗਇਆ ਜੀਵਨ ਪਦਵੀ ਪਾਇ ॥

janam maran kaa bhau giaa jeevan padhavee pai ||

His fears of birth and death depart, and he obtains the honored state of eternal life.

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਮਰਤਬਾ ਤਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੨॥

naanak ih maratabaa tis no dhei jis no kirapaa kare rajai ||2||

O Nanak, He bestows this rank upon that mortal, upon whom He showers His Mercy. ||2||

ਆਪੇ ਦਾਨਾਂ ਬੀਨਿਆ ਆਪੇ ਪਰਧਾਨਾਂ ॥

aape dhaanaa(n) beeniaa aape paradhaanaa(n) ||

He Himself is all-wise and all-knowing; He Himself is supreme.

ਆਪੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਲਦਾ ਆਪੇ ਲਾਇ ਧਿਆਨਾਂ ॥

aape roop dhikhaaladhaa aape lai dhiaanaa(n) ||

He Himself reveals His form, and He Himself enjoins us to His meditation.

ਆਪੇ ਮੋਨੀ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਕਥੈ ਗਿਆਨਾਂ ॥

aape monee varatadhaa aape kathai giaanaa(n) ||

He Himself poses as a silent sage, and He Himself speaks spiritual wisdom.

ਕਉੜਾ ਕਿਸੈ ਨ ਲਗਈ ਸਭਨਾ ਹੀ ਭਾਨਾ ॥

kauRaa kisai na lagiee sabhanaa hee bhaanaa ||

He does not seem bitter to anyone; He is pleasing to all.

ਉਸਤਤਿ ਬਰਨਿ ਨ ਸਕੀਐ ਸਦ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨਾ ॥੧੯॥

ausatat baran na sakeeaai sadh sadh kurabaanaa ||19||

His Praises cannot be described; forever and ever, I am a sacrifice to Him. ||19||

ਕਲੀ ਅੰਦਰਿ ਨਾਨਕਾ ਜਿੰਨਾਂ ਦਾ ਅਉਤਾਰੁ ॥

kalee a(n)dhar naanakaa ji(n)naa(n) dhaa aautaar ||

In this Dark Age of Kali Yuga, O Nanak, the demons have taken birth.

ਪੁਤੁ ਜਿਨੂਰਾ ਧੀਅ ਜਿੰਨੂਰੀ ਜੋਰੂ ਜਿੰਨਾ ਦਾ ਸਿਕਦਾਰੁ ॥੧॥

put jinooraa dheea ji(n)nooree joroo ji(n)naa dhaa sikadhaar ||1||

The son is a demon, and the daughter is a demon; the wife is the chief of the demons. ||1||

ਹਿੰਦੂ ਮੂਲੇ ਭੂਲੇ ਅਖੁਟੀ ਜਾਂਹੀ ॥

hi(n)dhoo moole bhoole akhuTee jaa(n)hee ||

The Hindus have forgotten the Primal Lord; they are going the wrong way.

ਨਾਰਦਿ ਕਹਿਆ ਸਿ ਪੂਜ ਕਰਾਂਹੀ ॥ ਅੰਧੇ ਗੁੰਗੇ ਅੰਧ ਅੰਧਾਰੁ ॥

naaradh kahiaa s pooj karaa(n)hee || a(n)dhe gu(n)ge a(n)dh a(n)dhaar ||

As Naarad instructed them, they are worshipping idols. They are blind and mute, the blindest of the blind.

ਪਾਥਰੁ ਲੇ ਪੂਜਹਿ ਮੁਗਧ ਗਵਾਰ ॥

paathar le poojeh mugadh gavaar ||

The ignorant fools pick up stones and worship them.

ਓਹਿ ਜਾ ਆਪਿ ਡੁਬੇ ਤੁਮ ਕਹਾ ਤਰਣਹਾਰੁ ॥੨॥

oh jaa aap ddube tum kahaa taranahaar ||2||

But when those stones themselves sink, who will carry you across? ||2||

ਸਭੁ ਕਿਹੁ ਤੇਰੈ ਵਸਿ ਹੈ ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹੁ ॥

sabh kih terai vas hai too sachaa saahu ||

Everything is in Your power; You are the True King.

ਭਗਤ ਰਤੇ ਰੰਗਿ ਏਕ ਕੈ ਪੂਰਾ ਵੇਸਾਹੁ ॥

bhagat rate ra(n)g ek kai pooraa vesaahu ||

The devotees are imbued with the Love of the One Lord; they have perfect faith in Him.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਭੋਜਨੁ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਰਜਿ ਰਜਿ ਜਨ ਖਾਹੁ ॥

a(n)mrit bhojan naam har raj raj jan khaahu ||

The Name of the Lord is the ambrosial food; His humble servants eat their fill.

ਸਭਿ ਪਦਾਰਥ ਪਾਈਅਨਿ ਸਿਮਰਣੁ ਸਚੁ ਲਾਹੁ ॥

sabh padhaarath paieean simaran sach laahu ||

All treasures are obtained - meditative remembrance on the Lord is the true profit.

ਸੰਤ ਪਿਆਰੇ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਅਗਮ ਅਗਾਹੁ ॥੨੦॥

sa(n)t piaare paarabraham naanak har agam agaahu ||20||

The Saints are very dear to the Supreme Lord God, O Nanak; the Lord is unapproachable and unfathomable. ||20||

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੁਕਮੇ ਆਵਦਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੁਕਮੇ ਜਾਇ ॥

sabh kichh hukame aavadhaa sabh kichh hukame jai ||

Everything comes by the Lord's Will, and everything goes by the Lord's Will.

ਜੇ ਕੋ ਮੂਰਖੁ ਆਪਹੁ ਜਾਣੈ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥

je ko moorakh aapahu jaanai a(n)dhaa a(n)dh kamai ||

If some fool believes that he is the creator, he is blind, and acts in blindness.

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਕੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝੈ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੧॥

naanak hukam ko gurmukh bujhai jis no kirapaa kare rajai ||1||

O Nanak, the Gurmukh understands the Hukam of the Lord's Command; the Lord showers His Mercy upon him. ||1||

ਸੋ ਜੋਗੀ ਜੁਗਤਿ ਸੋ ਪਾਏ ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥

so jogee jugat so paae jis no gurmukh naam paraapat hoi ||

He alone is a Yogi, and he alone finds the Way, who, as Gurmukh, obtains the Naam.

ਤਿਸੁ ਜੋਗੀ ਕੀ ਨਗਰੀ ਸਭੁ ਕੋ ਵਸੈ ਭੇਖੀ ਜੋਗੁ ਨ ਹੋਇ ॥

tis jogee kee nagaree sabh ko vasai bhekhee jog na hoi ||

In the body-village of that Yogi are all blessings; this Yoga is not obtained by outward show.

ਨਾਨਕ ਐਸਾ ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਜੋਗੀ ਜਿਸੁ ਘਟਿ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥੨॥

naanak aaisaa viralaa ko jogee jis ghaT paragaT hoi ||2||

O Nanak, such a Yogi is very rare; the Lord is manifest in his heart. ||2||

ਆਪੇ ਜੰਤ ਉਪਾਇਅਨੁ ਆਪੇ ਆਧਾਰੁ ॥

aape ja(n)t upaian aape aadhaar ||

He Himself created the creatures, and He Himself supports them.

ਆਪੇ ਸੂਖਮੁ ਭਾਲੀਐ ਆਪੇ ਪਾਸਾਰੁ ॥

aape sookham bhaaleeaai aape paasaar ||

He Himself is seen to be subtle, and He Himself is obvious.

ਆਪਿ ਇਕਾਤੀ ਹੋਇ ਰਹੈ ਆਪੇ ਵਡ ਪਰਵਾਰੁ ॥

aap ikaatee hoi rahai aape vadd paravaar ||

He Himself remains a solitary recluse, and He Himself has a huge family.

ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਦਾਨੁ ਹਰਿ ਸੰਤਾ ਰੇਨਾਰੁ ॥

naanak ma(n)gai dhaan har sa(n)taa renaar ||

Nanak asks for the gift of the dust of the feet of the Saints of the Lord.

ਹੋਰੁ ਦਾਤਾਰੁ ਨ ਸੁਝਈ ਤੂ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥੨੧॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥

hor dhaataar na sujhiee too dhevanahaar ||21||1|| sudh ||

I cannot see any other Giver; You alone are the Giver, O Lord. ||21||1|| Sudh||