Ang 898

ਜਬ ਤ੍ਰਿਯ ਪਤਿ ਆਵਤ ਲਖਿ ਪਾਇਸ ॥

jab tiray pat aavat lakh pais ||

ਯਹੈ ਚਿਤ ਮੈ ਚਰਿਤ ਬਨਾਇਸ ॥

yahai chit mai charit banais ||

When the woman saw her husband coming towards her, she thought of a deception.

ਸੌ ਛਿਤਰ ਤਿਹ ਮੂੰਢ ਲਗਾਯੋ ॥

sau chhitar teh moo(n)dd lagaayo ||

ਛੋਰਿ ਪਠਾਨ ਕਹਿਯੋ ਕ੍ਯੋ ਆਯੋ ॥੪॥

chhor paThaan kahiyo kayo aayo ||4||

She hit him with a slipper for hundred times and asked why had he come leaving the Pathan.(4)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਆਪੁ ਜੂਤਿਯਨ ਜੁਰਿ ਗਈ ਰਹੀ ਨ ਤਾਹਿ ਸੰਭਾਰਿ ॥

aap jootiyan jur giee rahee na taeh sa(n)bhaar ||

She got involved in hitting with the slipper and he lost his senses too.

ਐਸੋ ਚਰਿਤ ਬਨਾਇ ਕੈ ਬਾਕੋ ਦਯੋ ਨਿਕਾਰਿ ॥੫॥

aaiso charit banai kai baako dhayo nikaar ||5||

With such duplicity, she enabled the lover to escape.(5)

ਅਤਿ ਚਿਤ ਕੋਪ ਬਢਾਇ ਕੈ ਤਪਤ ਤਾਬ੍ਰ ਕਰ ਨੈਨ ॥

at chit kop baddai kai tapat taabr kar nain ||

By making the face look furious,

ਬਿਕਟ ਬਿਕ੍ਰ ਕਰਿ ਆਪਨੋ ਕਹੈ ਬਨਕਿ ਸੋ ਬੈਨ ॥੬॥

bikaT bikr kar aapano kahai banak so bain ||6||

And with eyes wildly open, she said to the Shah (6)

ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਚ ॥

tirayo baach ||

ਕਬਿਤੁ ॥

kabit ||

Kabit

ਜਾ ਕੋ ਲੋਨ ਖੈਯੈ ਤਾ ਕੋ ਛੋਰਿ ਕਬਹੂੰ ਨ ਜੈਯੈ ਜਾ ਕੋ ਲੋਨ ਖੈਯੈ ਤਾ ਕੋ ਆਗੇ ਹ੍ਵੈ ਕੈ ਜੂਝਿਯੈ ॥

jaa ko lon khaiyai taa ko chhor kabahoo(n) na jaiyai jaa ko lon khaiyai taa ko aage havai kai joojhiyai ||

‘Who-so-ever’s salt you eat, never abandon him, ‘Who-so-ever’s salt you eat, you should, even, sacrifice your life. ‘Who-so-ever’s salt you eat, never cheat him.

ਜਾ ਕੋ ਲੋਨ ਖੈਯੈ ਤਾ ਕੋ ਦਗਾ ਕਬਹੂੰ ਨ ਦੈਯੈ ਸਾਚੀ ਸੁਨਿ ਲੈਯੈ ਤਾ ਸੌ ਸਾਚਹੂੰ ਕੋ ਲੂਝਿਯੈ ॥

jaa ko lon khaiyai taa ko dhagaa kabahoo(n) na dhaiyai saachee sun laiyai taa sau saachahoo(n) ko loojhiyai ||

‘Listen to this truth I am stressing, you better, even, die for him. ‘Never commit theft, and if the master gives, it should be equally distributed. .

ਚੋਰੀ ਨ ਕਮੈਯੈ ਆਪੁ ਦੇਵੈ ਸੋ ਭੀ ਬਾਟਿ ਖੈਯੈ ਝੂਠ ਨ ਬਨੈਯੈ ਕਛੂ ਲੈਬੇ ਕੌ ਨ ਰੂਝਿਯੈ ॥

choree na kamaiyai aap dhevai so bhee baaT khaiyai jhooTh na banaiyai kachhoo laibe kau na roojhiyai ||

‘Never tell lies, and to achieve something, one should not become greedy.

ਰੋਸ ਨ ਬਢੈਯੈ ਬੁਰੀ ਭਾਖੈ ਸੋ ਭੀ ਮਾਨਿ ਲੈਯੈ ਚਾਕਰੀ ਕਮੈਯੈ ਨਾਥ ਮੋਰੀ ਬਾਤ ਬੂਝਿਯੈ ॥੭॥

ros na baddaiyai buree bhaakhai so bhee maan laiyai chaakaree kamaiyai naath moree baat boojhiyai ||7||

Never get angry, even if master rebukes, one should accept. ‘Listen, my beloved, you must perform Your service humbtly.’(7)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਬਨਿਯੈ ਜੂਤੀ ਖਾਇ ਕੈ ਸੀਖ ਲਈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥

baniyai jootee khai kai seekh liee man maeh ||

The Shah learnt the lesson after getting beating with slippers,

ਕਹ ਸ੍ਯਾਨੀ ਤ੍ਰਿਯ ਗ੍ਰਿਹ ਗਯੋ ਭੇਦ ਪਛਾਨ੍ਯੋ ਨਾਹਿ ॥੮॥

keh sayaanee tiray gireh gayo bhedh pachhaanayo naeh ||8||

And without discerning the trickery, he went away from the house.(8)(1)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਤਿਹਤਰੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੭੩॥੧੨੮੪॥ਅਫਜੂੰ॥

eit sree charitr pakhayaane tirayaa charitre ma(n)tree bhoop sa(n)baadhe tihataro charitr samaapatam sat subham sat ||73||1284||afajoo(n)||

Seventy-third Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed with Benediction. (73)(1282)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਚੋਰ ਏਕ ਚਤੁਰੋ ਰਹੈ ਬੈਰਮ ਤਾ ਕੋ ਨਾਵ ॥

chor ek chaturo rahai bairam taa ko naav ||

There was a thief whose name was Bairam.

ਜਾਤ ਸੇਖਜਾਦੋ ਰਹੈ ਬਸੈ ਕਾਲਪੀ ਗਾਵ ॥੧॥

jaat sekhajaadho rahai basai kaalapee gaav ||1||

By caste he was a sheikh and used to live in the village of Kaalpi.( 1)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਚੌ ਚੋਬਾ ਗ੍ਰਿਹ ਬਸਤ੍ਰ ਬਨਾਯੋ ॥

chau chobaa gireh basatr banaayo ||

ਆਪਨ ਕੋ ਉਮਰਾਵ ਕਹਾਯੋ ॥

aapan ko umaraav kahaayo ||

He adorned four tier clothes and posed himself as an aristocrat (and he announced),

ਮੈ ਹਜਰਤਿ ਤੇ ਮਨਸਬ ਲਯੋ ॥

mai hajarat te manasab layo ||

ਪਲਵਲ ਦੇਸ ਪਰਗਨਾ ਭਯੋ ॥੨॥

palaval dhes paraganaa bhayo ||2||

‘The Raja has granted me an honour and (the territory of) Palwal is my protectorate.(2)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਤਾ ਕੇ ਕਛੁ ਉਪਚਾਰੁ ਕੋ ਕੀਜੈ ਹ੍ਰਿਦੈ ਬਿਚਾਰ ॥

taa ke kachh upachaar ko keejai hiradhai bichaar ||

‘That is why I am going to undertake some welfare work,

ਤਹਾ ਚਲਨ ਕੋ ਸਾਜੁ ਸਭ ਲੀਜੈ ਮੋਲ ਸੁਧਾਰਿ ॥੩॥

tahaa chalan ko saaj sabh leejai mol sudhaar ||3||

‘And to perform the task, I will have to act in good manners.’

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਸਕਲ ਗਾਵ ਕੇ ਬਨਿਕ ਬੁਲਾਏ ॥

sakal gaav ke banik bulaae ||

ਸੌ ਕੁ ਰੁਪੈਯਾ ਤਿਨ ਚਟਵਾਏ ॥

sau k rupaiyaa tin chaTavaae ||

He called all the people of the village and to entertain them he spent about one hundred rupees.

ਕਹਿਯੋ ਤ੍ਯਾਰ ਸਾਜੁ ਕਰਿ ਦੀਜੈ ॥

kahiyo tayaar saaj kar dheejai ||

ਅਬ ਹੀ ਰੋਕ ਰੁਪੈਯਾ ਲੀਜੈ ॥੪॥

ab hee rok rupaiyaa leejai ||4||

He asked them to get ready and arrange some money.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਰੋਕ ਰੁਪੈਯਨ ਖਰਚਿ ਕੈ ਲੀਜੈ ਮੁਹਰ ਬਟਾਇ ॥

rok rupaiyan kharach kai leejai muhar baTai ||

He had intended to collect the rupees and then convert them into goldcoins,

ਭਰ ਬਰਦਾਰੀ ਕੋ ਘਨੋ ਖਰਚਨ ਹੋਇ ਬਨਾਇ ॥੫॥

bhar baradhaaree ko ghano kharachan hoi banai ||5||

So that the high expenses could be met.(5)

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਜੋ ਤਿਨ ਕਹੀ ਸੁ ਬਨਿਕਨ ਮਾਨੀ ॥

jo tin kahee su banikan maanee ||

ਕਛੂ ਸੰਕ ਚਿਤ ਬੀਚ ਨ ਆਨੀ ॥

kachhoo sa(n)k chit beech na aanee ||

The Shah acted the way he was asked, he did not get any doubt in his mind,

ਮੁਹਰੈ ਅਧਿਕ ਆਨਿ ਕਰ ਦਈ ॥

muharai adhik aan kar dhiee ||

ਤਸਕਰ ਡਾਰਿ ਗੁਥਰਿਯਹਿ ਲਈ ॥੬॥

tasakar ddaar guthariyeh liee ||6||

Brought lot of gold-coins and handed over to that swindler.(6)

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

Dohira

ਔਰ ਖਜਾਨੋ ਸਾਹੁ ਕੋ ਸਭ ਹੀ ਲਯੋ ਮੰਗਾਇ ॥

aauar khajaano saahu ko sabh hee layo ma(n)gai ||

Whole of the treasurer of the Shah was brought in,

ਜਾਇ ਜਹਾਨਾਬਾਦ ਮੈ ਦੈਹੌ ਧਨ ਪਹੁਚਾਇ ॥੭॥

jai jahaanaabaadh mai dhaihau dhan pahuchai ||7||

(And he told him) that he will hand over all that in Jehanbad (Capital of the Emperor).

ਚੌਪਈ ॥

chauapiee ||

Chaupaee

ਬਨਿਯਨ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸੋ ਗਯੋ ॥

baniyan ke baiThe so gayo ||