Ang 590

ਤਾਜ ਕਹੂੰ ਗਜਰਾਜ ਰਣੰ ਭਟ ਕੇਸਨ ਤੇ ਗਹਿ ਕੇਸਨ ਜੂਟੇ ॥

taaj kahoo(n) gajaraaj rana(n) bhaT kesan te geh kesan jooTe ||

ਪਉਨ ਸਮਾਨ ਬਹੈ ਕਲਿ ਬਾਨ ਸਬੈ ਅਰਿ ਬਾਦਲ ਸੇ ਚਲਿ ਫੂਟੇ ॥੩੮੮॥

paun samaan bahai kal baan sabai ar baadhal se chal fooTe ||388||

Somewhere neighing and somewhere the elephant were seen running, the warriors catching the hair of one another were engaged in fight with them, the arrows were being discharged like the wind and with them, the arrows were being discharged like the wind an

ਧਾਇ ਪਰੇ ਕਰਿ ਕੋਪ ਬੜੇ ਭਟ ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਸੰਭਾਰੇ ॥

dhai pare kar kop baRe bhaT baan kamaan kirapaan sa(n)bhaare ||

ਪਟਿਸ ਲੋਹਹਥੀ ਪਰਸਾ ਕਰਿ ਕ੍ਰੋਧ ਚਹੂੰ ਦਿਸ ਚਉਕ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ॥

paTis lohahathee parasaa kar krodh chahoo(n) dhis chauk prahaare ||

Holding their arrows, bows and swords the great warriors fell upon (the opponents), the warriors were striking blows from all the four directions, taking their swords, axes etc. in their hands

ਕੁੰਜਰ ਪੁੰਜ ਗਿਰੇ ਰਣਿ ਮੂਰਧਨ ਸੋਭਤ ਹੈ ਅਤਿ ਡੀਲ ਡਿਲਾਰੇ ॥

ku(n)jar pu(n)j gire ran mooradhan sobhat hai at ddeel ddilaare ||

ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਸਮੈ ਰਣ ਕੇ ਗਿਰਿਰਾਜ ਨੋ ਹਨਵੰਤਿ ਉਖਾਰੇ ॥੩੮੯॥

raavan raam samai ran ke giriraaj no hanava(n)t ukhaare ||389||

There were groups of elephants fallen in the war on the side and support of their faces and they appeared like the mountains uprooted and thrown by Hanuman in the Rama-Ravana war.389.

ਚਓਪੁ ਚਰੀ ਚਤੁਰੰਗ ਚਮੂੰ ਕਰੁਣਾਲਯ ਕੇ ਪਰ ਸਿੰਧੁਰ ਪੇਲੇ ॥

chop charee chatura(n)g chamoo(n) karunaalay ke par si(n)dhur pele ||

ਧਾਇ ਪਰੇ ਕਰਿ ਕੋਪ ਹਠੀ ਕਰ ਕਾਟਿ ਸਬੈ ਪਗ ਦ੍ਵੈ ਨ ਪਿਛੇਲੇ ॥

dhai pare kar kop haThee kar kaaT sabai pag dhavai na pichhele ||

Taking the fourfold army, the Lord (Kalki) was attacked through elephants through the persistent warriors were chopped, but still they did not retrace their steps

ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨਨ ਕੇ ਘਨ ਸ੍ਯਾਮ ਘਨੇ ਤਨਿ ਆਯੁਧ ਝੇਲੇ ॥

baan kamaan kirapaanan ke ghan sayaam ghane tan aayudh jhele ||

ਸ੍ਰੋਨ ਰੰਗੇ ਰਮਣੀਅ ਰਮਾਪਤਿ ਫਾਗੁਨ ਅੰਤਿ ਬਸੰਤ ਸੇ ਖੇਲੇ ॥੩੯੦॥

sron ra(n)ge ramaneea ramaapat faagun a(n)t basa(n)t se khele ||390||

Enduring the blows of bows, swords and other weapons and dyed with blood, the Lord (Kalki) looked like one who had played Holi in the spring season.390.

ਘਾਇ ਸਬੈ ਸਹਿ ਕੈ ਕਮਲਾਪਤਿ ਕੋਪਿ ਭਰ੍ਯੋ ਕਰਿ ਆਯੁਧ ਲੀਨੇ ॥

ghai sabai seh kai kamalaapat kop bharayo kar aayudh leene ||

ਦੁਜਨ ਸੈਨ ਬਿਖੈ ਧਸਿ ਕੈ ਛਿਨ ਮੈ ਬਿਨ ਪ੍ਰਾਣ ਸਬੈ ਅਰਿ ਕੀਨੇ ॥

dhujan sain bikhai dhas kai chhin mai bin praan sabai ar keene ||

When wounded, the Lord was greatly enraged and he took his weapons in his hands, he penetrated into the army of the enemy and killed all of it in an instant

ਟੂਟ ਪਰੇ ਰਮਣੀ ਅਸ ਭੂਖਣ ਬੀਰ ਬਲੀ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਚੀਨੇ ॥

TooT pare ramanee as bhookhan beer balee at su(n)dhar cheene ||

ਯੌ ਉਪਮਾ ਉਪਜੀ ਮਨ ਮੈ ਰਣ ਭੂਮਿ ਕੋ ਮਾਨਹੁ ਭੂਖਨ ਦੀਨੇ ॥੩੯੧॥

yau upamaa upajee man mai ran bhoom ko maanahu bhookhan dheene ||391||

He fell upon the warriors and he seemed splendidly beautiful as if the had given the ornaments of wounds to all the warriors in the battlefield.391.

ਚਉਪਿ ਚੜਿਓ ਕਰਿ ਕੋਪ ਕਲੀ ਕ੍ਰਿਤ ਆਯੁਧ ਅੰਗ ਅਨੇਕਨ ਸਾਜੇ ॥

chaup chaRio kar kop kalee kirat aayudh a(n)g anekan saaje ||

ਤਾਲ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਉਪੰਗ ਮੁਚੰਗ ਸੁ ਭਾਤਿ ਅਨੇਕ ਭਲੀ ਬਿਧਿ ਬਾਜੇ ॥

taal miradha(n)g upa(n)g mucha(n)g su bhaat anek bhalee bidh baaje ||

The Lord Kalki, bedecked his limbs with weapons, and in great rage, went forward, many musical instruments including drums were played in the war-arena

ਪੂਰਿ ਫਟੀ ਛੁਟਿ ਧੂਰ ਜਟੀ ਜਟ ਦੇਵ ਅਦੇਵ ਦੋਊ ਉਠਿ ਭਾਜੇ ॥

poor faTee chhuT dhoor jaTee jaT dhev adhev dhouoo uTh bhaaje ||

ਕੋਪ ਕਛੂ ਕਰਿ ਕੈ ਚਿਤ ਮੋ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਜਬੈ ਰਣਿ ਗਾਜੇ ॥੩੯੨॥

kop kachhoo kar kai chit mo kalakee avataar jabai ran gaaje ||392||

Seeing that dreadful war, the matted locks of Shiva were also loosened and both the gods and demons fled away, all this happened at that time when Kalki thundered in rage in the battlefield.392.

ਬਾਜ ਹਨੇ ਗਜਰਾਜ ਹਨੇ ਨ੍ਰਿਪਰਾਜ ਹਨੇ ਰਣ ਭੂਮਿ ਗਿਰਾਏ ॥

baaj hane gajaraaj hane niraparaaj hane ran bhoom giraae ||

ਡੋਲਿ ਗਿਰਿਓ ਗਿਰ ਮੇਰ ਰਸਾਤਲ ਦੇਵ ਅਦੇਵ ਸਬੈ ਭਹਰਾਏ ॥

ddol girio gir mer rasaatal dhev adhev sabai bhaharaae ||

The horses, elephants, and kings were killed in the battlefield, the Sumeru mountain trembled and thrust into the earth, the gods and demons both became fearful

ਸਾਤੋਊ ਸਿੰਧੁ ਸੁਕੀ ਸਰਤਾ ਸਬ ਲੋਕ ਅਲੋਕ ਸਬੈ ਥਹਰਾਏ ॥

saatouoo si(n)dh sukee sarataa sab lok alok sabai thaharaae ||

ਚਉਕ ਚਕੇ ਦ੍ਰਿਗਪਾਲ ਸਬੈ ਕਿਹ ਪੈ ਕਲਕੀ ਕਰਿ ਕੋਪ ਰਿਸਾਏ ॥੩੯੩॥

chauk chake dhiragapaal sabai keh pai kalakee kar kop risaae ||393||

All the seven oceans and all the rivers dried up in fear all the people trembled, the guardians of all the directions were wonder-struck as to who had been attacked in anger by Kalki.393.

ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਰਿ ਹਠੀ ਹਠ ਠਾਨਿ ਹਠੀ ਰਣਿ ਕੋਟਿਕੁ ਮਾਰੇ ॥

baan kamaan sa(n)bhaar haThee haTh Thaan haThee ran koTik maare ||

ਜਾਘ ਕਹੂੰ ਸਿਰ ਬਾਹ ਕਹੂੰ ਅਸਿ ਰੇਣੁ ਪ੍ਰਮਾਣ ਸਬੈ ਕਰਿ ਡਾਰੇ ॥

jaagh kahoo(n) sir baeh kahoo(n) as ren pramaan sabai kar ddaare ||

Holding his bow and arrows, Kalki, killed crores of enemies, the legs, heads and swords lay scattered at several places, the Lord (Kalki) rolled all in the dust

ਬਾਜ ਕਹੂੰ ਗਜਰਾਜ ਧੁਜਾ ਰਥ ਉਸਟ ਪਰੇ ਰਣਿ ਪੁਸਟ ਬਿਦਾਰੇ ॥

baaj kahoo(n) gajaraaj dhujaa rath usaT pare ran pusaT bidhaare ||

ਜਾਨੁਕ ਬਾਗ ਬਨਿਓ ਰਣਿ ਮੰਡਲ ਪੇਖਨ ਕਉ ਜਟਿ ਧੂਰ ਪਧਾਰੇ ॥੩੯੪॥

jaanuk baag banio ran ma(n)ddal pekhan kau jaT dhoor padhaare ||394||

The elephants, horses, chariots and camels were lying dead, it seemed that the battlefield had become and arrows and Shiva was looking for it, roaming hither and thither.394.

ਲਾਜ ਭਰੇ ਅਰਿਰਾਜ ਚਹੂੰ ਦਿਸ ਭਾਜਿ ਚਲੇ ਨਹੀ ਆਨਿ ਘਿਰੇ ॥

laaj bhare ariraaj chahoo(n) dhis bhaaj chale nahee aan ghire ||

ਗਹਿ ਬਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਗਦਾ ਬਰਛੀ ਛਟ ਛੈਲ ਛਕੇ ਚਿਤ ਚੌਪ ਚਿਰੇ ॥

geh baan kirapaan gadhaa barachhee chhaT chhail chhake chit chauap chire ||

The inimical kings, filled with shame ran in all the four directions and they again began to strike blows taking up their swords, maces, lances etc. with double zeal

ਪ੍ਰਤਿਮਾਨ ਸੁਜਾਨ ਅਜਾਨੁ ਭੁਜਾ ਕਰਿ ਪੈਜ ਪਰੇ ਨਹੀ ਫੇਰਿ ਫਿਰੇ ॥

pratimaan sujaan ajaan bhujaa kar paij pare nahee fer fire ||

ਰਣ ਮੋ ਮਰਿ ਕੈ ਜਸ ਕੋ ਕਰਿ ਕੈ ਹਰਿ ਸੋ ਲਰਿ ਕੈ ਭਵ ਸਿੰਧੁ ਤਰੇ ॥੩੯੫॥

ran mo mar kai jas ko kar kai har so lar kai bhav si(n)dh tare ||395||

He, whosoever came to fight with that most powerful Lord, did not return alive, he died while fighting with the Lord (Kalki) and earning approbation, ferried across the Ocean of fear.395.

ਰੰਗ ਸੋ ਜਾਨੁ ਸੁਰੰਗੇ ਹੈ ਸਿੰਧੁਰ ਛੂਟੀ ਹੈ ਸੀਸ ਪੈ ਸ੍ਰੋਨ ਅਲੇਲੈ ॥

ra(n)g so jaan sura(n)ge hai si(n)dhur chhooTee hai sees pai sron alelai ||

ਬਾਜ ਗਿਰੇ ਭਟ ਰਾਜ ਕਹੂੰ ਬਿਚਲੇ ਕੁਪ ਕੈ ਕਲ ਕੇ ਅਸਿ ਕੇਲੈ ॥

baaj gire bhaT raaj kahoo(n) bichale kup kai kal ke as kelai ||

With the currents of blood, having fallen on them, the elephants are seen dyed in beautiful colour, the Lord Kalki, in his fury, wrought such a havoc that somewhere the horses have fallen down and somewhere the superb warriors have been knocked down

ਚਾਚਰ ਜਾਨੁ ਕਰੈ ਬਸੁਧਾ ਪਰ ਜੂਝਿ ਗਿਰੇ ਪਗ ਦ੍ਵੈ ਨ ਪਛੇਲੈ ॥

chaachar jaan karai basudhaa par joojh gire pag dhavai na pachhelai ||

ਜਾਨੁਕ ਪਾਨ ਕੈ ਭੰਗ ਮਲੰਗ ਸੁ ਫਾਗੁਨ ਅੰਤਿ ਬਸੰਤ ਸੋ ਖੇਲੈ ॥੩੯੬॥

jaanuk paan kai bha(n)g mala(n)g su faagun a(n)t basa(n)t so khelai ||396||

Though the warriors are definitely falling on the earth, but they are not retracing even two steps backwards, they all seen like the wrestlers playing Holi after drinking hemp.396.

ਜੇਤਕ ਜੀਤਿ ਬਚੇ ਸੁ ਸਬੈ ਭਟ ਚਓਪ ਚੜੇ ਚਹੁੰ ਓਰਨ ਧਾਏ ॥

jetak jeet bache su sabai bhaT chop chaRe chahu(n) oran dhaae ||

ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਗਦਾ ਬਰਛੀ ਅਸਿ ਕਾਢਿ ਲਏ ਕਰ ਮੋ ਚਮਕਾਏ ॥

baan kamaan gadhaa barachhee as kaadd le kar mo chamakaae ||

The warriors who warriors who survived, they attacked from all the four sides with greater zeal, taking their bows, arrows, maces, lances and swords in their hands, they glistened them

ਚਾਬੁਕ ਮਾਰਿ ਤੁਰੰਗ ਧਸੇ ਰਨਿ ਸਾਵਨ ਕੀ ਘਟਿ ਜਿਉ ਘਹਰਾਏ ॥

chaabuk maar tura(n)g dhase ran saavan kee ghaT jiau ghaharaae ||

ਸ੍ਰੀ ਕਲਕੀ ਕਰਿ ਲੈ ਕਰਵਾਰਿ ਸੁ ਏਕ ਹਨੇ ਅਰਿ ਅਨੇਕ ਪਰਾਏ ॥੩੯੭॥

sree kalakee kar lai karavaar su ek hane ar anek paraae ||397||

Whipping their horses and waving like the clouds of Sawan, they penetrated into the enemy’s army, but taking his sword in his hand, the Lord (Kalki) killed many and many and many fled away.397.

ਮਾਰ ਮਚੀ ਬਿਸੰਭਾਰ ਜਬੈ ਤਬ ਆਯੁਧ ਛੋਰਿ ਸਬੈ ਭਟ ਭਾਜੇ ॥

maar machee bisa(n)bhaar jabai tab aayudh chhor sabai bhaT bhaaje ||

ਡਾਰਿ ਹਥ੍ਯਾਰ ਉਤਾਰਿ ਸਨਾਹਿ ਸੁ ਏਕ ਹੀ ਬਾਰ ਭਜੇ ਨਹੀ ਗਾਜੇ ॥

ddaar hathayaar utaar sanaeh su ek hee baar bhaje nahee gaaje ||

When the dreadful war was waged in this way, the warriors fled away, leaving behind their weapons, they put off their armours and throwing their weapons fled and then they did not shout

ਸ੍ਰੀ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਤਹਾ ਗਹਿ ਸਸਤ੍ਰ ਸਬੈ ਇਹ ਭਾਤਿ ਬਿਰਾਜੇ ॥

sree kalakee avataar tahaa geh sasatr sabai ieh bhaat biraaje ||

ਭੂਮਿ ਅਕਾਸ ਪਤਾਰ ਚਕਿਓ ਛਬਿ ਦੇਵ ਅਦੇਵ ਦੋਊ ਲਖਿ ਲਾਜੇ ॥੩੯੮॥

bhoom akaas pataar chakio chhab dhev adhev dhouoo lakh laaje ||398||

Kalki, catching his weapons in the battlefield looks so charming that seeing his beauty, the earth, sky and nether-world were all feeling shy.398.

ਦੇਖਿ ਭਜੀ ਪ੍ਰਤਿਨਾ ਅਰਿ ਕੀ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਹਥ੍ਯਾਰ ਸੰਭਾਰੇ ॥

dhekh bhajee pratinaa ar kee kalakee avataar hathayaar sa(n)bhaare ||

ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਗਦਾ ਛਿਨ ਬੀਚ ਸਬੈ ਕਰਿ ਚੂਰਨ ਡਾਰੇ ॥

baan kamaan kirapaan gadhaa chhin beech sabai kar chooran ddaare ||

Seeing the army of the enemy running away, Kalki holding his weapons his bow and arrows, his sword, his mace etc., mashed everyone in an instant

ਭਾਗਿ ਚਲੇ ਇਹ ਭਾਤਿ ਭਟਾ ਜਿਮਿ ਪਉਨ ਬਹੇ ਦ੍ਰੁਮ ਪਾਤ ਨਿਹਾਰੇ ॥

bhaag chale ieh bhaat bhaTaa jim paun bahe dhrum paat nihaare ||

ਪੈਨ ਪਰੀ ਕਛੁ ਮਾਨ ਰਹਿਓ ਨਹਿ ਬਾਨਨ ਡਾਰਿ ਨਿਦਾਨ ਪਧਾਰੇ ॥੩੯੯॥

pain paree kachh maan rahio neh baanan ddaar nidhaan padhaare ||399||

The warriors ran away like the leaves before the blow of wind, those who took shelter, survived, the others, discharging their arrows fled away.399.

ਸੁਪ੍ਰਿਆ ਛੰਦ ॥

supriaa chha(n)dh ||

SUPRIYA STANZA

ਕਹੂੰ ਭਟ ਮਿਲਤ ਮੁਖਿ ਮਾਰ ਉਚਾਰਤ ॥

kahoo(n) bhaT milat mukh maar uchaarat ||