Ang 296

ਅਥ ਬਲਭਦ੍ਰ ਜਨਮ ॥

ath balabhadhr janam ||

Now begins the description about the Birth of Balbhadra

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਜੋ ਬਲਭਦ੍ਰ ਭਯੋ ਗਰਭਾਤਰ ਤੌ ਦੁਹੰ ਬੈਠਿ ਕੈ ਮੰਤ੍ਰ ਕਰਿਓ ਹੈ ॥

jo balabhadhr bhayo garabhaatar tau dhuha(n) baiTh kai ma(n)tr kario hai ||

ਤਾ ਹੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਕੇ ਜੋਰ ਸੋ ਕਾਢਿ ਕੈ ਰੋਹਿਨੀ ਕੇ ਉਰ ਬੀਚ ਧਰਿਓ ਹੈ ॥

taa hee te ma(n)tr ke jor so kaadd kai rohinee ke ur beech dhario hai ||

When balbhadra was conceived, Devaki and Vasudev sat to hold consultations and with the power of mantras, he was transferred from the womb of Devaki to the womb of Rohini

ਕੰਸ ਕਦਾਚ ਹਨੇ ਸਿਸੁ ਕੋ ਤਿਹ ਤੇ ਮਨ ਮੈ ਬਸੁਦੇਵ ਡਰਿਓ ਹੈ ॥

ka(n)s kadhaach hane sis ko teh te man mai basudhev ddario hai ||

ਸੇਖ ਮਨੋ ਜਗ ਦੇਖਨ ਕੋ ਜਗ ਭੀਤਰ ਰੂਪ ਨਵੀਨ ਕਰਿਓ ਹੈ ॥੫੫॥

sekh mano jag dhekhan ko jag bheetar roop naveen kario hai ||55||

Thinking that Kansa may also kill him, Vasudev was frightened. It seemed that Sheshanaga had assumed a new form in order to see the world.55.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਕ੍ਰਿਸਨ ਕ੍ਰਿਸਨ ਕਰਿ ਸਾਧ ਦੋ ਬਿਸਨੁ ਕਿਸਨ ਪਤਿ ਜਾਸੁ ॥

kirasan kirasan kar saadh dho bisan kisan pat jaas ||

ਕ੍ਰਿਸਨ ਬਿਸ੍ਵ ਤਰਬੇ ਨਿਮਿਤ ਤਨ ਮੈ ਕਰਿਯੋ ਪ੍ਰਕਾਸ ॥੫੬॥

kirasan bisavai tarabe nimit tan mai kariyo prakaas ||56||

Both Devaki and Vasudev, began to remember Vishnu, the lord of Lakshmi with extreme saintliness and here Vishnu entered and enlightened the body of Devaki in order to redeem the world darkened by vices.56.

ਅਥ ਕ੍ਰਿਸਨ ਜਨਮ ॥

ath kirasan janam ||

Now begins the description about the Birth of Krishna

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਸੰਖ ਗਦਾ ਕਰਿ ਅਉਰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਰੇ ਤਨਿ ਕਉਚ ਬਡੇ ਬਡਭਾਗੀ ॥

sa(n)kh gadhaa kar aaur tirasool dhare tan kauch badde baddabhaagee ||

ਨੰਦ ਗਹੈ ਕਰਿ ਸਾਰੰਗ ਸਾਰੰਗ ਪੀਤ ਧਰੈ ਪਟ ਪੈ ਅਨੁਰਾਗੀ ॥

na(n)dh gahai kar saara(n)g saara(n)g peet dharai paT pai anuraagee ||

Vishnu appeared in the womb of sleeping Devaki (in the form of Krishna) in yellow dress, wearing armour on body and holding conch, mace, trident, sword and bow in his hands

ਸੋਈ ਹੁਤੀ ਜਨਮਿਉ ਇਹ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹ ਕੈ ਡਰਪੈ ਮਨ ਮੈ ਉਠਿ ਜਾਗੀ ॥

soiee hutee janamiau ieh ke gireh kai ddarapai man mai uTh jaagee ||

ਦੇਵਕੀ ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਜਾਨਿਯੋ ਲਖਿਓ ਹਰਿ ਕੈ ਕੈ ਪ੍ਰਨਾਮ ਸੁ ਪਾਇਨ ਲਾਗੀ ॥੫੭॥

dhevakee putr na jaaniyo lakhio har kai kai pranaam su pain laagee ||57||

Devaki was terrified, she awoke and sat down she did not know that a son had been born to her seeing Vishnu apparently, she bowed at his feet.57.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਲਖਿਓ ਦੇਵਕੀ ਹਰਿ ਮਨੈ ਲਖਿਓ ਨ ਕਰਿ ਕਰਿ ਤਾਤ ॥

lakhio dhevakee har manai lakhio na kar kar taat ||

ਲਖਿਓ ਜਾਨ ਕਰਿ ਮੋਹਿ ਕੀ ਤਾਨੀ ਤਾਨਿ ਕਨਾਤ ॥੫੮॥

lakhio jaan kar moh kee taanee taan kanaat ||58||

Devaki did not consider him as a son, but saw him in the form of God, still, being a mother, her attachment grew.58.

ਕ੍ਰਿਸਨ ਜਨਮ ਜਬ ਹੀ ਭਇਓ ਦੇਵਨ ਭਇਓ ਹੁਲਾਸ ॥

kirasan janam jab hee bhio dhevan bhio hulaas ||

ਸਤ੍ਰ ਸਬੈ ਅਬ ਨਾਸ ਹੋਹਿੰ ਹਮ ਕੋ ਹੋਇ ਬਿਲਾਸ ॥੫੯॥

satr sabai ab naas hohi(n) ham ko hoi bilaas ||59||

As soon as Krishna was born, the gods were filled with joy and thought that then the enemies would be destroyed and them they would be overjoyed.59.

ਆਨੰਦ ਸੋ ਸਬ ਦੇਵਤਨ ਸੁਮਨ ਦੀਨ ਬਰਖਾਇ ॥

aana(n)dh so sab dhevatan suman dheen barakhai ||

ਸੋਕ ਹਰਨ ਦੁਸਟਨ ਦਲਨ ਪ੍ਰਗਟੇ ਜਗ ਮੋ ਆਇ ॥੬੦॥

sok haran dhusaTan dhalan pragaTe jag mo aai ||60||

Filled with delight, the gods showered flowers and believed that Vishnu, the destroyer of sorrows and tyrants had manifested himself in the world.60.

ਜੈ ਜੈ ਕਾਰ ਭਯੋ ਜਬੈ ਸੁਨੀ ਦੇਵਕੀ ਕਾਨਿ ॥

jai jai kaar bhayo jabai sunee dhevakee kaan ||

ਤ੍ਰਾਸਤਿ ਹੁਇ ਮਨ ਮੈ ਕਹਿਯੋ ਸੋਰ ਕਰੈ ਕੋ ਆਨਿ ॥੬੧॥

traasat hui man mai kahiyo sor karai ko aan ||61||

When Devaki heard the hailings with her own ears, then she with fear began to think as to who was creating noise.61.

ਬਾਸੁਦੇਵ ਅਰੁ ਦੇਵਕੀ ਮੰਤ੍ਰ ਕਰੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥

baasudhev ar dhevakee ma(n)tr karai man maeh ||

ਕੰਸ ਕਸਾਈ ਜਾਨ ਕੈ ਹੀਐ ਅਧਿਕ ਡਰਪਾਹਿ ॥੬੨॥

ka(n)s kasaiee jaan kai heeaai adhik ddarapaeh ||62||

Vasudev and Devaki began to think between themselves and considering Kansa as a butcher, their hearts were filled with great fear.62.

ਇਤਿ ਕ੍ਰਿਸਨ ਜਨਮ ਬਰਨਨੰ ਸਮਾਪਤੰ ॥

eit kirasan janam baranana(n) samaapata(n) ||

End of the description about the Birth of Krishna.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਮੰਤ੍ਰ ਬਿਚਾਰ ਕਰਿਓ ਦੁਹਹੂੰ ਮਿਲਿ ਮਾਰਿ ਡਰੈ ਇਹ ਕੋ ਮਤਿ ਰਾਜਾ ॥

ma(n)tr bichaar kario dhuhahoo(n) mil maar ddarai ieh ko mat raajaa ||

ਨੰਦਹਿ ਕੇ ਘਰਿ ਆਇ ਹਉ ਡਾਰਿ ਕੈ ਠਾਟ ਇਹੀ ਮਨ ਮੈ ਤਿਨ ਸਾਜਾ ॥

na(n)dheh ke ghar aai hau ddaar kai ThaaT ihee man mai tin saajaa ||

Both of them thought that the king may not also kill this son, they decided to leave him in the house of Nand

ਕਾਨ੍ਰਹ ਕਹਿਓ ਮਨ ਮੈ ਨ ਡਰੋ ਤੁਮ ਜਾਹੁ ਨਿਸੰਕ ਬਜਾਵਤ ਬਾਜਾ ॥

kaanreh kahio man mai na ddaro tum jaahu nisa(n)k bajaavat baajaa ||

ਮਾਯਾ ਕੀ ਖੈਂਚਿ ਕਨਾਤ ਲਈ ਧਰ ਬਾਲਕ ਸਊਰਭ ਆਪਿ ਬਿਰਾਜਾ ॥੬੩॥

maayaa kee khai(n)ch kanaat liee dhar baalak suoorabh aap biraajaa ||63||

Krishna said, “Do not be fearful and go without any suspicion,” saying this Krishna spread his deceptive show (Yoga-maya) in all the four directions and sat himself in the form of a beautiful child.63.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਕ੍ਰਿਸਨ ਜਬੈ ਤਿਨ ਗ੍ਰਿਹਿ ਭਯੋ ਬਾਸੁਦੇਵ ਇਹ ਕੀਨ ॥

kirasan jabai tin gireh bhayo baasudhev ieh keen ||

ਦਸ ਹਜਾਰ ਗਾਈ ਭਲੀ ਮਨੈ ਮਨਸਿ ਕਰਿ ਦੀਨ ॥੬੪॥

dhas hajaar gaiee bhalee manai manas kar dheen ||64||

On the birth of Krishna, Vasudev, in his mind, gave in charity ten thousand cows for the protection of Krishna.64.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਛੂਟਿ ਕਿਵਾਰ ਗਏ ਘਰਿ ਕੇ ਦਰਿ ਕੇ ਨ੍ਰਿਪ ਕੇ ਬਰ ਕੇ ਚਲਤੇ ॥

chhooT kivaar ge ghar ke dhar ke nirap ke bar ke chalate ||

ਹਰਖੇ ਸਰਖੇ ਬਸੁਦੇਵਹਿ ਕੇ ਪਗ ਜਾਇ ਛੁਹਿਓ ਜਮਨਾ ਜਲ ਤੇ ॥

harakhe sarakhe basudheveh ke pag jai chhuhio jamanaa jal te ||

When Vasudev started, the doors of the house opened, his feet began to move further and went to enter Yamuna the water of Yamuna came forward to see Krishna

ਹਰਿ ਦੇਖਨ ਕੌ ਹਰਿ ਅਉ ਬਢ ਕੇ ਹਰਿ ਦਉਰ ਗਏ ਤਨ ਕੇ ਬਲ ਤੇ ॥

har dhekhan kau har aau badd ke har dhaur ge tan ke bal te ||

ਕਾਜ ਇਹੀ ਕਹਿ ਦੋਊ ਗਏ ਜੁ ਖਿਝੈ ਬਹੁ ਪਾਪਨ ਕੀ ਮਲ ਤੇ ॥੬੫॥

kaaj ihee keh dhouoo ge ju khijhai bahu paapan kee mal te ||65||

Sheshanaga powerfully ran forward, he spread his hoods and waved them like fly-whisk and alongwith it the waters of Yamuna and Sheshanaga both conveyed to Krishna about the increasing dirt of sin in the world.65.

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

DOHRA

ਕ੍ਰਿਸਨ ਜਬੈ ਚੜਤੀ ਕਰੀ ਫੇਰਿਓ ਮਾਯਾ ਜਾਲ ॥

kirasan jabai chaRatee karee ferio maayaa jaal ||

ਅਸੁਰ ਜਿਤੇ ਚਉਕੀ ਹੁਤੇ ਸੋਇ ਗਏ ਤਤਕਾਲ ॥੬੬॥

asur jite chaukee hute soi ge tatakaal ||66||

When Vasudev began to walk taking Krishna with him, Krishna spread his deceptive show (maya), on account of which the demons, who were there as watchmen went to sleep.66.

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa ||

SWAYYA

ਕੰਸਹਿ ਕੇ ਡਰ ਤੇ ਬਸੁਦੇਵ ਸੁ ਪਾਇ ਜਬੈ ਜਮੁਨਾ ਮਧਿ ਠਾਨੋ ॥

ka(n)seh ke ddar te basudhev su pai jabai jamunaa madh Thaano ||

ਮਾਨ ਕੈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪੁਰਾਤਨ ਕੋ ਜਲ ਪਾਇਨ ਭੇਟਨ ਕਾਜ ਉਠਾਨੋ ॥

maan kai preet puraatan ko jal pain bheTan kaaj uThaano ||

Because of the fear of Kansa, when Vasudev put his feet in Yamuna it surged up to touch the feet of Krishna

ਤਾ ਛਬਿ ਕੋ ਜਸੁ ਉਚ ਮਹਾ ਕਬਿ ਨੇ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੈ ਪਹਿਚਾਨੋ ॥

taa chhab ko jas uch mahaa kab ne apane man mai pahichaano ||

ਕਾਨ੍ਰਹ ਕੋ ਜਾਨ ਕਿਧੋ ਪਤਿ ਹੈ ਇਹ ਕੈ ਜਮੁਨਾ ਤਿਹ ਭੇਟਤ ਮਾਨੋ ॥੬੭॥

kaanreh ko jaan kidho pat hai ieh kai jamunaa teh bheTat maano ||67||

Recognising in its mind some old affection the poet felt thus about the high praise of that elegance that considering Krishna her Lord, Yamuna rose up to touch his feet.67.