Vaar Malaar Ki Mahalla 1

ਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਮਨੁ ਰਹਸੀਐ ਜਿਉ ਵੁਠੈ ਧਰਣਿ ਸੀਗਾਰੁ ॥

gur miliaai man rahaseeaai jiau vuThai dharan seegaar ||

Meeting with the Guru, the mind is delighted, like the earth embellished by the rain.

ਸਭ ਦਿਸੈ ਹਰੀਆਵਲੀ ਸਰ ਭਰੇ ਸੁਭਰ ਤਾਲ ॥

sabh dhisai hareeaavalee sar bhare subhar taal ||

Everything becomes green and lush; the pools and ponds are filled to overflowing.

ਅੰਦਰੁ ਰਚੈ ਸਚ ਰੰਗਿ ਜਿਉ ਮੰਜੀਠੈ ਲਾਲੁ ॥

a(n)dhar rachai sach ra(n)g jiau ma(n)jeeThai laal ||

The inner self is imbued with the deep crimson color of love for the True Lord.

ਕਮਲੁ ਵਿਗਸੈ ਸਚੁ ਮਨਿ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਨਿਹਾਲੁ ॥

kamal vigasai sach man gur kai sabadh nihaal ||

The heart-lotus blossoms forth and the mind becomes true; through the Word of the Guru's Shabad, it is ecstatic and exalted.

ਮਨਮੁਖ ਦੂਜੀ ਤਰਫ ਹੈ ਵੇਖਹੁ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿ ॥

manmukh dhoojee taraf hai vekhahu nadhar nihaal ||

The self-willed manmukh is on the wrong side. You can see this with your own eyes.

ਫਾਹੀ ਫਾਥੇ ਮਿਰਗ ਜਿਉ ਸਿਰਿ ਦੀਸੈ ਜਮਕਾਲੁ ॥

faahee faathe mirag jiau sir dheesai jamakaal ||

He is caught in the trap like the deer; the Messenger of Death hovers over his head.

ਖੁਧਿਆ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਨਿੰਦਾ ਬੁਰੀ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਵਿਕਰਾਲੁ ॥

khudhiaa tirasanaa ni(n)dhaa buree kaam karodh vikaraal ||

Hunger, thirst and slander are evil; sexual desire and anger are horrible.

ਏਨੀ ਅਖੀ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਈ ਜਿਚਰੁ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥

enee akhee nadhar na aaviee jichar sabadh na kare beechaar ||

These cannot be seen with your eyes, until you contemplate the Word of the Shabad.

ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸੰਤੋਖੀਆਂ ਚੂਕੈ ਆਲ ਜੰਜਾਲੁ ॥

tudh bhaavai sa(n)tokheeaa(n) chookai aal ja(n)jaal ||

Whoever is pleasing to You is content; all his entanglements are gone.

ਮੂਲੁ ਰਹੈ ਗੁਰੁ ਸੇਵਿਐ ਗੁਰ ਪਉੜੀ ਬੋਹਿਥੁ ॥

mool rahai gur seviaai gur pauRee bohith ||

Serving the Guru, his capital is preserved. The Guru is the ladder and the boat.

ਨਾਨਕ ਲਗੀ ਤਤੁ ਲੈ ਤੂੰ ਸਚਾ ਮਨਿ ਸਚੁ ॥੧॥

naanak lagee tat lai too(n) sachaa man sach ||1||

O Nanak, whoever is attached to the Lord receives the essence; O True Lord, You are found when the mind is true. ||1||

ਹੇਕੋ ਪਾਧਰੁ ਹੇਕੁ ਦਰੁ ਗੁਰ ਪਉੜੀ ਨਿਜ ਥਾਨੁ ॥

heko paadhar hek dhar gur pauRee nij thaan ||

There is one path and one door. The Guru is the ladder to reach one's own place.

ਰੂੜਉ ਠਾਕੁਰੁ ਨਾਨਕਾ ਸਭਿ ਸੁਖ ਸਾਚਉ ਨਾਮੁ ॥੨॥

rooRau Thaakur naanakaa sabh sukh saachau naam ||2||

Our Lord and Master is so beautiful, O Nanak; all comfort and peace are in the Name of the True Lord. ||2||

ਆਪੀਨੑੈ ਆਪੁ ਸਾਜਿ ਆਪੁ ਪਛਾਣਿਆ ॥

aapeen(h)ai aap saaj aap pachhaaniaa ||

He Himself created Himself; He Himself understands Himself.

ਅੰਬਰੁ ਧਰਤਿ ਵਿਛੋੜਿ ਚੰਦੋਆ ਤਾਣਿਆ ॥

a(n)bar dharat vichhoR cha(n)dhoaa taaniaa ||

Separating the sky and the earth, He has spread out His canopy.

ਵਿਣੁ ਥੰਮੑਾ ਗਗਨੁ ਰਹਾਇ ਸਬਦੁ ਨੀਸਾਣਿਆ ॥

vin tha(n)m(h)aa gagan rahai sabadh neesaaniaa ||

Without any pillars, He supports the sky, through the insignia of His Shabad.

ਸੂਰਜੁ ਚੰਦੁ ਉਪਾਇ ਜੋਤਿ ਸਮਾਣਿਆ ॥

sooraj cha(n)dh upai jot samaaniaa ||

Creating the sun and the moon, He infused His Light into them.

ਕੀਏ ਰਾਤਿ ਦਿਨੰਤੁ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣਿਆ ॥

ke'ee raat dhina(n)t choj viddaaniaa ||

He created the night and the day; Wondrous are His miraculous plays.

ਤੀਰਥ ਧਰਮ ਵੀਚਾਰ ਨਾਵਣ ਪੁਰਬਾਣਿਆ ॥

teerath dharam veechaar naavan purabaaniaa ||

He created the sacred shrines of pilgrimage, where people contemplate righteousness and Dharma, and take cleansing baths on special occasions.

ਤੁਧੁ ਸਰਿ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ਕਿ ਆਖਿ ਵਖਾਣਿਆ ॥

tudh sar avar na koi k aakh vakhaaniaa ||

There is no other equal to You; how can we speak and describe You?

ਸਚੈ ਤਖਤਿ ਨਿਵਾਸੁ ਹੋਰ ਆਵਣ ਜਾਣਿਆ ॥੧॥

sachai takhat nivaas hor aavan jaaniaa ||1||

You are seated on the throne of Truth; all others come and go in reincarnation. ||1||

ਨਾਨਕ ਸਾਵਣਿ ਜੇ ਵਸੈ ਚਹੁ ਓਮਾਹਾ ਹੋਇ ॥

naanak saavan je vasai chahu omaahaa hoi ||

O Nanak, when it rains in the month of Saawan, four are delighted:

ਨਾਗਾਂ ਮਿਰਗਾਂ ਮਛੀਆਂ ਰਸੀਆਂ ਘਰਿ ਧਨੁ ਹੋਇ ॥੧॥

naagaa(n) miragaa(n) machheeaa(n) raseeaa(n) ghar dhan hoi ||1||

the snake, the deer, the fish and the wealthy people who seek pleasure. ||1||

ਨਾਨਕ ਸਾਵਣਿ ਜੇ ਵਸੈ ਚਹੁ ਵੇਛੋੜਾ ਹੋਇ ॥

naanak saavan je vasai chahu vechhoRaa hoi ||

O Nanak, when it rains in the month of Saawan, four suffer the pains of separation:

ਗਾਈ ਪੁਤਾ ਨਿਰਧਨਾ ਪੰਥੀ ਚਾਕਰੁ ਹੋਇ ॥੨॥

gaiee putaa niradhanaa pa(n)thee chaakar hoi ||2||

the cow's calves, the poor, the travellers and the servants. ||2||

ਤੂ ਸਚਾ ਸਚਿਆਰੁ ਜਿਨਿ ਸਚੁ ਵਰਤਾਇਆ ॥

too sachaa sachiaar jin sach varataiaa ||

You are True, O True Lord; You dispense True Justice.

ਬੈਠਾ ਤਾੜੀ ਲਾਇ ਕਵਲੁ ਛਪਾਇਆ ॥

baiThaa taaRee lai kaval chhapaiaa ||

Like a lotus, You sit in the primal celestial trance; You are hidden from view.

ਬ੍ਰਹਮੈ ਵਡਾ ਕਹਾਇ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

brahamai vaddaa kahai a(n)t na paiaa ||

Brahma is called great, but even he does not know Your limits.

ਨਾ ਤਿਸੁ ਬਾਪੁ ਨ ਮਾਇ ਕਿਨਿ ਤੂ ਜਾਇਆ ॥

naa tis baap na mai kin too jaiaa ||

You have no father or mother; who gave birth to You?

ਨਾ ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖ ਵਰਨ ਸਬਾਇਆ ॥

naa tis roop na rekh varan sabaiaa ||

You have no form or feature; You transcend all social classes.

ਨਾ ਤਿਸੁ ਭੁਖ ਪਿਆਸ ਰਜਾ ਧਾਇਆ ॥

naa tis bhukh piaas rajaa dhaiaa ||

You have no hunger or thirst; You are satisfied and satiated.

ਗੁਰ ਮਹਿ ਆਪੁ ਸਮੋਇ ਸਬਦੁ ਵਰਤਾਇਆ ॥

gur meh aap samoi sabadh varataiaa ||

You have merged Yourself into the Guru; You are pervading through the Word of Your Shabad.

ਸਚੇ ਹੀ ਪਤੀਆਇ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥੨॥

sache hee pateeaai sach samaiaa ||2||

When he is pleasing to the True Lord, the mortal merges in Truth. ||2||

ਵੈਦੁ ਬੁਲਾਇਆ ਵੈਦਗੀ ਪਕੜਿ ਢੰਢੋਲੇ ਬਾਂਹ ॥

vaidh bulaiaa vaidhagee pakaR dda(n)ddole baa(n)h ||

The physician was called in; he touched my arm and felt my pulse.

ਭੋਲਾ ਵੈਦੁ ਨ ਜਾਣਈ ਕਰਕ ਕਲੇਜੇ ਮਾਹਿ ॥੧॥

bholaa vaidh na jaaniee karak kaleje maeh ||1||

ਵੈਦਾ ਵੈਦੁ ਸੁਵੈਦੁ ਤੂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਗੁ ਪਛਾਣੁ ॥

vaidhaa vaidh suvaidh too pahilaa(n) rog pachhaan ||

O physician, you are a competent physician, if you first diagnose the disease.

ਐਸਾ ਦਾਰੂ ਲੋੜਿ ਲਹੁ ਜਿਤੁ ਵੰਞੈ ਰੋਗਾ ਘਾਣਿ ॥

aaisaa dhaaroo loR lahu jit va(n)n(j)ai rogaa ghaan ||

Prescribe such a remedy, by which all sorts of illnesses may be cured.

ਜਿਤੁ ਦਾਰੂ ਰੋਗ ਉਠਿਅਹਿ ਤਨਿ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਆਇ ॥

jit dhaaroo rog uThieh tan sukh vasai aai ||

Administer that medicine, which will cure the disease, and allow peace to come and dwell in the body.

ਰੋਗੁ ਗਵਾਇਹਿ ਆਪਣਾ ਤ ਨਾਨਕ ਵੈਦੁ ਸਦਾਇ ॥੨॥

rog gavaieh aapanaa ta naanak vaidh sadhai ||2||

Only when you are rid of your own disease, O Nanak, will you be known as a physician. ||2||

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਦੇਵ ਉਪਾਇਆ ॥

brahamaa bisan mahes dhev upaiaa ||

Brahma, Vishnu, Shiva and the deities were created.

ਬ੍ਰਹਮੇ ਦਿਤੇ ਬੇਦ ਪੂਜਾ ਲਾਇਆ ॥

brahame dhite bedh poojaa laiaa ||

Brahma was given the Vedas, and enjoined to worship God.

ਦਸ ਅਵਤਾਰੀ ਰਾਮੁ ਰਾਜਾ ਆਇਆ ॥

dhas avataaree raam raajaa aaiaa ||

The ten incarnations, and Rama the king, came into being.

ਦੈਤਾ ਮਾਰੇ ਧਾਇ ਹੁਕਮਿ ਸਬਾਇਆ ॥

dhaitaa maare dhai hukam sabaiaa ||

According to His Will, they quickly killed all the demons.

ਈਸ ਮਹੇਸੁਰੁ ਸੇਵ ਤਿਨੑੀ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

e'ees mahesur sev tin(h)ee a(n)t na paiaa ||

Shiva serves Him, but cannot find His limits.

ਸਚੀ ਕੀਮਤਿ ਪਾਇ ਤਖਤੁ ਰਚਾਇਆ ॥

sachee keemat pai takhat rachaiaa ||

He established His throne on the principles of Truth.

ਦੁਨੀਆ ਧੰਧੈ ਲਾਇ ਆਪੁ ਛਪਾਇਆ ॥

dhuneeaa dha(n)dhai lai aap chhapaiaa ||

He enjoined all the world to its tasks, while He keeps Himself hidden from view.

ਧਰਮੁ ਕਰਾਏ ਕਰਮ ਧੁਰਹੁ ਫੁਰਮਾਇਆ ॥੩॥

dharam karaae karam dhurahu furamaiaa ||3||

The Primal Lord has ordained that mortals must practice righteousness. ||3||

ਸਾਵਣੁ ਆਇਆ ਹੇ ਸਖੀ ਕੰਤੈ ਚਿਤਿ ਕਰੇਹੁ ॥

saavan aaiaa he sakhee ka(n)tai chit kareh ||

The month of Saawan has come, O my companions; think of your Husband Lord.

ਨਾਨਕ ਝੂਰਿ ਮਰਹਿ ਦੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨੑ ਅਵਰੀ ਲਾਗਾ ਨੇਹੁ ॥੧॥

naanak jhoor mareh dhohaaganee jin(h) avaree laagaa neh ||1||

O Nanak, the discarded bride is in love with another; now she weeps and wails, and dies. ||1||

ਸਾਵਣੁ ਆਇਆ ਹੇ ਸਖੀ ਜਲਹਰੁ ਬਰਸਨਹਾਰੁ ॥

saavan aaiaa he sakhee jalahar barasanahaar ||

The month of Saawan has come, O my companions; the clouds have burst forth with rain.

ਨਾਨਕ ਸੁਖਿ ਸਵਨੁ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨੑ ਸਹ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥੨॥

naanak sukh savan sohaaganee jin(h) seh naal piaar ||2||

O Nanak, the blessed soul-brides sleep in peace; they are in love with their Husband Lord. ||2||

ਆਪੇ ਛਿੰਝ ਪਵਾਇ ਮਲਾਖਾੜਾ ਰਚਿਆ ॥

aape chhi(n)jh pavai malaakhaaRaa rachiaa ||

ਲਥੇ ਭੜਥੂ ਪਾਇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਚਿਆ ॥

lathe bhaRathoo pai gurmukh machiaa ||

They have entered the arena with pomp and ceremony; the Gurmukhs are joyful.

ਮਨਮੁਖ ਮਾਰੇ ਪਛਾੜਿ ਮੂਰਖ ਕਚਿਆ ॥

manmukh maare pachhaaR moorakh kachiaa ||

The false and foolish self-willed manmukhs are defeated and overcome.

ਆਪਿ ਭਿੜੈ ਮਾਰੇ ਆਪਿ ਆਪਿ ਕਾਰਜੁ ਰਚਿਆ ॥

aap bhiRai maare aap aap kaaraj rachiaa ||

ਸਭਨਾ ਖਸਮੁ ਏਕੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀਐ ॥

sabhanaa khasam ek hai gurmukh jaaneeaai ||

The One God is the Lord and Master of all; this is known by the Gurmukhs.

ਹੁਕਮੀ ਲਿਖੈ ਸਿਰਿ ਲੇਖੁ ਵਿਣੁ ਕਲਮ ਮਸਵਾਣੀਐ ॥

hukamee likhai sir lekh vin kalam masavaaneeaai ||

He writes the inscription of His Hukam on the foreheads of all, without pen or ink.

ਸਤਸੰਗਤਿ ਮੇਲਾਪੁ ਜਿਥੈ ਹਰਿ ਗੁਣ ਸਦਾ ਵਖਾਣੀਐ ॥

satasa(n)gat melaap jithai har gun sadhaa vakhaaneeaai ||

In the Sat Sangat, the True Congregation, Union with Him is obtained; there, the Glorious Praises of the Lord are chanted forever.

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਸਲਾਹਿ ਸਚੁ ਪਛਾਣੀਐ ॥੪॥

naanak sachaa sabadh salaeh sach pachhaaneeaai ||4||

O Nanak, praising the True Word of His Shabad, one comes to realize the Truth. ||4||

ਊਂਨਵਿ ਊਂਨਵਿ ਆਇਆ ਅਵਰਿ ਕਰੇਂਦਾ ਵੰਨ ॥

uoo(n)nav uoo(n)nav aaiaa avar kare(n)dhaa va(n)n ||

Hanging low, low and thick in the sky, the clouds are changing color.

ਕਿਆ ਜਾਣਾ ਤਿਸੁ ਸਾਹ ਸਿਉ ਕੇਵ ਰਹਸੀ ਰੰਗੁ ॥

kiaa jaanaa tis saeh siau kev rahasee ra(n)g ||

How do I know whether my love for my Husband Lord shall endure?

ਰੰਗੁ ਰਹਿਆ ਤਿਨੑ ਕਾਮਣੀ ਜਿਨੑ ਮਨਿ ਭਉ ਭਾਉ ਹੋਇ ॥

ra(n)g rahiaa tin(h) kaamanee jin(h) man bhau bhaau hoi ||

The love of those soul-brides endures, if their minds are filled with the Love and the Fear of God.

ਨਾਨਕ ਭੈ ਭਾਇ ਬਾਹਰੀ ਤਿਨ ਤਨਿ ਸੁਖੁ ਨ ਹੋਇ ॥੧॥

naanak bhai bhai baaharee tin tan sukh na hoi ||1||

O Nanak, she who has no Love and Fear of God - her body shall never find peace. ||1||

ਊਂਨਵਿ ਊਂਨਵਿ ਆਇਆ ਵਰਸੈ ਨੀਰੁ ਨਿਪੰਗੁ ॥

uoo(n)nav uoo(n)nav aaiaa varasai neer nipa(n)g ||

Hanging low, low and thick in the sky, the clouds come, and pure water rains down.

ਨਾਨਕ ਦੁਖੁ ਲਾਗਾ ਤਿਨੑ ਕਾਮਣੀ ਜਿਨੑ ਕੰਤੈ ਸਿਉ ਮਨਿ ਭੰਗੁ ॥੨॥

naanak dhukh laagaa tin(h) kaamanee jin(h) ka(n)tai siau man bha(n)g ||2||

O Nanak, that soul-bride suffers in pain, whose mind is torn away from her Husband Lord. ||2||

ਦੋਵੈ ਤਰਫਾ ਉਪਾਇ ਇਕੁ ਵਰਤਿਆ ॥

dhovai tarafaa upai ik varatiaa ||

The One Lord created both sides and pervades the expanse.

ਬੇਦ ਬਾਣੀ ਵਰਤਾਇ ਅੰਦਰਿ ਵਾਦੁ ਘਤਿਆ ॥

bedh baanee varatai a(n)dhar vaadh ghatiaa ||

The words of the Vedas became pervasive, with arguments and divisions.

ਪਰਵਿਰਤਿ ਨਿਰਵਿਰਤਿ ਹਾਠਾ ਦੋਵੈ ਵਿਚਿ ਧਰਮੁ ਫਿਰੈ ਰੈਬਾਰਿਆ ॥

paravirat niravirat haaThaa dhovai vich dharam firai raibaariaa ||

Attachment and detachment are the two sides of it; Dharma, true religion, is the guide between the two.

ਮਨਮੁਖ ਕਚੇ ਕੂੜਿਆਰ ਤਿਨੑੀ ਨਿਹਚਉ ਦਰਗਹ ਹਾਰਿਆ ॥

manmukh kache kooRiaar tin(h)ee nihachau dharageh haariaa ||

The self-willed manmukhs are worthless and false. Without a doubt, they lose in the Court of the Lord.

ਗੁਰਮਤੀ ਸਬਦਿ ਸੂਰ ਹੈ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਜਿਨੑੀ ਮਾਰਿਆ ॥

gurmatee sabadh soor hai kaam karodh jin(h)ee maariaa ||

Those who follow the Guru's Teachings are the true spiritual warriors; they have conquered sexual desire and anger.

ਸਚੈ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲਿ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਿਆ ॥

sachai a(n)dhar mahal sabadh savaariaa ||

They enter into the True Mansion of the Lord's Presence, embellished and exalted by the Word of the Shabad.

ਸੇ ਭਗਤ ਤੁਧੁ ਭਾਵਦੇ ਸਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿਆ ॥

se bhagat tudh bhaavadhe sachai nai piaariaa ||

Those devotees are pleasing to Your Will, O Lord; they dearly love the True Name.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਆਪਣਾ ਤਿਨੑਾ ਵਿਟਹੁ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ॥੫॥

satigur sevan aapanaa tin(h)aa viTahu hau vaariaa ||5||

I am a sacrifice to those who serve their True Guru. ||5||

ਊਂਨਵਿ ਊਂਨਵਿ ਆਇਆ ਵਰਸੈ ਲਾਇ ਝੜੀ ॥

uoo(n)nav uoo(n)nav aaiaa varasai lai jhaRee ||

Hanging low, low and thick in the sky, the clouds come, and water rains down in torrents.

ਨਾਨਕ ਭਾਣੈ ਚਲੈ ਕੰਤ ਕੈ ਸੁ ਮਾਣੇ ਸਦਾ ਰਲੀ ॥੧॥

naanak bhaanai chalai ka(n)t kai su maane sadhaa ralee ||1||

O Nanak, she walks in harmony with the Will of her Husband Lord; she enjoys peace and pleasure forever. ||1||

ਕਿਆ ਉਠਿ ਉਠਿ ਦੇਖਹੁ ਬਪੁੜੇਂ ਇਸੁ ਮੇਘੈ ਹਥਿ ਕਿਛੁ ਨਾਹਿ ॥

kiaa uTh uTh dhekhahu bapuRe(n) is meghai hath kichh naeh ||

Why are you standing up, standing up to look? You poor wretch, this cloud has nothing in its hands.

ਜਿਨਿ ਏਹੁ ਮੇਘੁ ਪਠਾਇਆ ਤਿਸੁ ਰਾਖਹੁ ਮਨ ਮਾਂਹਿ ॥

jin eh megh paThaiaa tis raakhahu man maa(n)h ||

The One who sent this cloud - cherish Him in your mind.

ਤਿਸ ਨੋ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਸੀ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥

tis no ma(n)n vasaisee jaa kau nadhar karei ||

He alone enshrines the Lord in his mind, upon whom the Lord bestows His Glance of Grace.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਬਾਹਰੀ ਸਭ ਕਰਣ ਪਲਾਹ ਕਰੇਇ ॥੨॥

naanak nadharee baaharee sabh karan palaeh karei ||2||

O Nanak, all those who lack this Grace, cry and weep and wail. ||2||

ਸੋ ਹਰਿ ਸਦਾ ਸਰੇਵੀਐ ਜਿਸੁ ਕਰਤ ਨ ਲਾਗੈ ਵਾਰ ॥

so har sadhaa sareveeaai jis karat na laagai vaar ||

Serve the Lord forever; He acts in no time at all.

ਆਡਾਣੇ ਆਕਾਸ ਕਰਿ ਖਿਨ ਮਹਿ ਢਾਹਿ ਉਸਾਰਣਹਾਰ ॥

aaddaane aakaas kar khin meh ddaeh usaaranahaar ||

He stretched the sky across the heavens; in an instant, He creates and destroys.

ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਕੁਦਰਤਿ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰ ॥

aape jagat upai kai kudharat kare veechaar ||

He Himself created the world; He contemplates His Creative Omnipotence.

ਮਨਮੁਖ ਅਗੈ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ਬਹੁਤੀ ਹੋਵੈ ਮਾਰ ॥

manmukh agai lekhaa ma(n)geeaai bahutee hovai maar ||

The self-willed manmukh will be called to account hereafter; he will be severely punished.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਤਿ ਸਿਉ ਲੇਖਾ ਨਿਬੜੈ ਬਖਸੇ ਸਿਫਤਿ ਭੰਡਾਰ ॥

gurmukh pat siau lekhaa nibaRai bakhase sifat bha(n)ddaar ||

The Gurmukh's account is settled with honor; the Lord blesses him with the treasure of His Praise.

ਓਥੈ ਹਥੁ ਨ ਅਪੜੈ ਕੂਕ ਨ ਸੁਣੀਐ ਪੁਕਾਰ ॥

othai hath na apaRai kook na suneeaai pukaar ||

No one's hands can reach there; no one will hear anyone's cries.

ਓਥੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੇਲੀ ਹੋਵੈ ਕਢਿ ਲਏ ਅੰਤੀ ਵਾਰ ॥

othai satigur belee hovai kadd le a(n)tee vaar ||

The True Guru will be your best friend there; at the very last instant, He will save you.

ਏਨਾ ਜੰਤਾ ਨੋ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਨਹੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਰਿ ਕਰਤਾਰ ॥੬॥

enaa ja(n)taa no hor sevaa nahee satigur sir karataar ||6||

These beings should serve no other than the True Guru or the Creator Lord above the heads of all. ||6||

ਬਾਬੀਹਾ ਜਿਸ ਨੋ ਤੂ ਪੂਕਾਰਦਾ ਤਿਸ ਨੋ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

baabeehaa jis no too pookaaradhaa tis no lochai sabh koi ||

O rainbird, the One unto whom you call - everyone longs for that Lord.

ਅਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਕੈ ਵਸਸੀ ਵਣੁ ਤ੍ਰਿਣੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇ ॥

apanee kirapaa kar kai vasasee van tiran hariaa hoi ||

When He grants His Grace, it rains, and the forests and fields blossom forth in their greenery.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਈਐ ਵਿਰਲਾ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥

gur parasaadhee paieeaai viralaa boojhai koi ||

By Guru's Grace, He is found; only a rare few understand this.

ਬਹਦਿਆ ਉਠਦਿਆ ਨਿਤ ਧਿਆਈਐ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

bahadhiaa uThadhiaa nit dhiaaieeaai sadhaa sadhaa sukh hoi ||

Sitting down and standing up, meditate continually on Him, and be at peace forever and ever.

ਨਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਦ ਹੀ ਵਰਸਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੇਵੈ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥੧॥

naanak a(n)mrit sadh hee varasadhaa gurmukh dhevai har soi ||1||

O Nanak, the Ambrosial Nectar rains down forever; the Lord gives it to the Gurmukh. ||1||

ਕਲਮਲਿ ਹੋਈ ਮੇਦਨੀ ਅਰਦਾਸਿ ਕਰੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

kalamal hoiee medhanee aradhaas kare liv lai ||

When the people of the world are suffering in pain, they call upon the Lord in loving prayer.

ਸਚੈ ਸੁਣਿਆ ਕੰਨੁ ਦੇ ਧੀਰਕ ਦੇਵੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥

sachai suniaa ka(n)n dhe dheerak dhevai sahaj subhai ||

The True Lord naturally listens and hears and gives comfort.

ਇੰਦ੍ਰੈ ਨੋ ਫੁਰਮਾਇਆ ਵੁਠਾ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥

ei(n)dhrai no furamaiaa vuThaa chhahabar lai ||

He commands the god of rain, and the rain pours down in torrents.

ਅਨੁ ਧਨੁ ਉਪਜੈ ਬਹੁ ਘਣਾ ਕੀਮਤਿ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥

an dhan upajai bahu ghanaa keemat kahan na jai ||

Corn and wealth are produced in great abundance and prosperity; their value cannot be estimated.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਿ ਤੂ ਸਭਨਾ ਜੀਆ ਦੇਦਾ ਰਿਜਕੁ ਸੰਬਾਹਿ ॥

naanak naam salaeh too sabhanaa jeeaa dhedhaa rijak sa(n)baeh ||

O Nanak, praise the Naam, the Name of the Lord; He reaches out and gives sustenance to all beings.

ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਸੁਖੁ ਊਪਜੈ ਫਿਰਿ ਦੂਖੁ ਨ ਲਾਗੈ ਆਇ ॥੨॥

jit khaadhai sukh uoopajai fir dhookh na laagai aai ||2||

Eating this, peace is produced, and the mortal never again suffers in pain. ||2||

ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਚਾ ਸਚੁ ਤੂ ਸਚੇ ਲੈਹਿ ਮਿਲਾਇ ॥

har jeeau sachaa sach too sache laih milai ||

O Dear Lord, You are the Truest of the True. You blend those who are truthful into Your Own Being.

ਦੂਜੈ ਦੂਜੀ ਤਰਫ ਹੈ ਕੂੜਿ ਮਿਲੈ ਨ ਮਿਲਿਆ ਜਾਇ ॥

dhoojai dhoojee taraf hai kooR milai na miliaa jai ||

Those caught in duality are on the side of duality; entrenched in falsehood, they cannot merge into the Lord.

ਆਪੇ ਜੋੜਿ ਵਿਛੋੜਿਐ ਆਪੇ ਕੁਦਰਤਿ ਦੇਇ ਦਿਖਾਇ ॥

aape joR vichhoRiaai aape kudharat dhei dhikhai ||

You Yourself unite, and You Yourself separate; You display Your Creative Omnipotence.

ਮੋਹੁ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਹੈ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਕਮਾਇ ॥

moh sog vijog hai poorab likhiaa kamai ||

Attachment brings the sorrow of separation; the mortal acts in accordance with pre-ordained destiny.

ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ ਕਉ ਜੋ ਹਰਿ ਚਰਣੀ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

hau balihaaree tin kau jo har charanee rahai liv lai ||

I am a sacrifice to those who remain lovingly attached to the Lord's Feet.

ਜਿਉ ਜਲ ਮਹਿ ਕਮਲੁ ਅਲਿਪਤੁ ਹੈ ਐਸੀ ਬਣਤ ਬਣਾਇ ॥

jiau jal meh kamal alipat hai aaisee banat banai ||

They are like the lotus which remains detached, floating upon the water.

ਸੇ ਸੁਖੀਏ ਸਦਾ ਸੋਹਣੇ ਜਿਨੑ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥

se sukhe'ee sadhaa sohane jin(h) vichahu aap gavai ||

They are peaceful and beautiful forever; they eradicate self-conceit from within.

ਤਿਨੑ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਕਦੇ ਨਹੀ ਜੋ ਹਰਿ ਕੈ ਅੰਕਿ ਸਮਾਇ ॥੭॥

tin(h) sog vijog kadhe nahee jo har kai a(n)k samai ||7||

They never suffer sorrow or separation; they are merged in the Being of the Lord. ||7||

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਸੁ ਵਸਿ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਇ ॥

naanak so saalaaheeaai jis vas sabh kichh hoi ||

O Nanak, praise the Lord; everything is in His power.

ਤਿਸੈ ਸਰੇਵਿਹੁ ਪ੍ਰਾਣੀਹੋ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥

tisai sarevih praaneeho tis bin avar na koi ||

Serve Him, O mortal beings; there is none other than Him.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਾਂ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

gurmukh har prabh man vasai taa(n) sadhaa sadhaa sukh hoi ||

The Lord God abides within the mind of the Gurmukh, and then he is at peace, forever and ever.

ਸਹਸਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥

sahasaa mool na hoviee sabh chi(n)taa vichahu jai ||

He is never cynical; all anxiety has been taken out from within him.

ਜੋ ਕਿਛੁ ਹੋਇ ਸੁ ਸਹਜੇ ਹੋਇ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥

jo kichh hoi su sahaje hoi kahanaa kichhoo na jai ||

Whatever happens, happens naturally; no one has any say about it.

ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਾਂ ਮਨਿ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਇ ॥

sachaa saahib man vasai taa(n) man chi(n)dhiaa fal pai ||

When the True Lord abides in the mind, then the mind's desires are fulfilled.

ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕਾ ਆਖਿਆ ਆਪਿ ਸੁਣੇ ਜਿ ਲਇਅਨੁ ਪੰਨੈ ਪਾਇ ॥੧॥

naanak tin kaa aakhiaa aap sune j lian pa(n)nai pai ||1||

O Nanak, He Himself hears the words of those, whose accounts are in His Hands. ||1||

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਦਾ ਵਰਸਦਾ ਬੂਝਨਿ ਬੂਝਣਹਾਰ ॥

a(n)mrit sadhaa varasadhaa boojhan boojhanahaar ||

The Ambrosial Nectar rains down continually; realize this through realization.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਨੑੀ ਬੁਝਿਆ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਰਖਿਆ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥

gurmukh jin(h)ee bujhiaa har a(n)mrit rakhiaa ur dhaar ||

Those who, as Gurmukh, realize this, keep the Lord's Ambrosial Nectar enshrined within their hearts.

ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵਹਿ ਸਦਾ ਰੰਗਿ ਰਾਤੇ ਹਉਮੈ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਮਾਰਿ ॥

har a(n)mrit peeveh sadhaa ra(n)g raate haumai tirasanaa maar ||

They drink in the Lord's Ambrosial Nectar, and remain forever imbued with the Lord; they conquer egotism and thirsty desires.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਹੈ ਵਰਸੈ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥

a(n)mrit har kaa naam hai varasai kirapaa dhaar ||

The Name of the Lord is Ambrosial Nectar; the Lord showers His Grace, and it rains down.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਦਰੀ ਆਇਆ ਹਰਿ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਮੁਰਾਰਿ ॥੨॥

naanak gurmukh nadharee aaiaa har aatam raam muraar ||2||

O Nanak, the Gurmukh comes to behold the Lord, the Supreme Soul. ||2||

ਅਤੁਲੁ ਕਿਉ ਤੋਲੀਐ ਵਿਣੁ ਤੋਲੇ ਪਾਇਆ ਨ ਜਾਇ ॥

atul kiau toleeaai vin tole paiaa na jai ||

How can the unweighable be weighed? Without weighing Him, He cannot be obtained.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰੀਐ ਗੁਣ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥

gur kai sabadh veechaareeaai gun meh rahai samai ||

Reflect on the Word of the Guru's Shabad, and immerse yourself in His Glorious Virtues.

ਅਪਣਾ ਆਪੁ ਆਪਿ ਤੋਲਸੀ ਆਪੇ ਮਿਲੈ ਮਿਲਾਇ ॥

apanaa aap aap tolasee aape milai milai ||

He Himself weighs Himself; He unites in Union with Himself.

ਤਿਸ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਨਾ ਪਵੈ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥

tis kee keemat naa pavai kahanaa kichhoo na jai ||

His value cannot be estimated; nothing can be said about this.

ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਜਿਨਿ ਸਚੀ ਬੂਝ ਦਿਤੀ ਬੁਝਾਇ ॥

hau balihaaree gur aapane jin sachee boojh dhitee bujhai ||

I am a sacrifice to my Guru; He has made me realize this true realization.

ਜਗਤੁ ਮੁਸੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਲੁਟੀਐ ਮਨਮੁਖ ਬੂਝ ਨ ਪਾਇ ॥

jagat musai a(n)mrit luTeeaai manmukh boojh na pai ||

The world has been deceived, and the Ambrosial Nectar is being plundered. The self-willed manmukh does not realize this.

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਾਲਿ ਨ ਚਲਸੀ ਜਾਸੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥

vin naavai naal na chalasee jaasee janam gavai ||

Without the Name, nothing will go along with him; he wastes his life, and departs.

ਗੁਰਮਤੀ ਜਾਗੇ ਤਿਨੑੀ ਘਰੁ ਰਖਿਆ ਦੂਤਾ ਕਾ ਕਿਛੁ ਨ ਵਸਾਇ ॥੮॥

gurmatee jaage tin(h)ee ghar rakhiaa dhootaa kaa kichh na vasai ||8||

Those who follow the Guru's Teachings and remain awake and aware, preserve and protect the home of their heart; demons have no power against them. ||8||

ਬਾਬੀਹਾ ਨਾ ਬਿਲਲਾਇ ਨਾ ਤਰਸਾਇ ਏਹੁ ਮਨੁ ਖਸਮ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਮੰਨਿ ॥

baabeehaa naa bilalai naa tarasai eh man khasam kaa hukam ma(n)n ||

O rainbird, do not cry out. Do not let this mind of yours be so thirsty for a drop of water. Obey the Hukam, the Command of your Lord and Master,

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਤਿਖ ਉਤਰੈ ਚੜੈ ਚਵਗਲਿ ਵੰਨੁ ॥੧॥

naanak hukam ma(n)niaai tikh utarai chaRai chavagal va(n)n ||1||

and your thirst shall be quenched. Your love for Him shall increase four-fold. ||1||

ਬਾਬੀਹਾ ਜਲ ਮਹਿ ਤੇਰਾ ਵਾਸੁ ਹੈ ਜਲ ਹੀ ਮਾਹਿ ਫਿਰਾਹਿ ॥

baabeehaa jal meh teraa vaas hai jal hee maeh firaeh ||

O rainbird, your place is in the water; you move around in the water.

ਜਲ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਹੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੂਕਣ ਪਾਹਿ ॥

jal kee saar na jaanahee taa(n) too(n) kookan paeh ||

But you do not appreciate the water, and so you cry out.

ਜਲ ਥਲ ਚਹੁ ਦਿਸਿ ਵਰਸਦਾ ਖਾਲੀ ਕੋ ਥਾਉ ਨਾਹਿ ॥

jal thal chahu dhis varasadhaa khaalee ko thaau naeh ||

In the water and on the land, it rains down in the ten directions. No place is left dry.

ਏਤੈ ਜਲਿ ਵਰਸਦੈ ਤਿਖ ਮਰਹਿ ਭਾਗ ਤਿਨਾ ਕੇ ਨਾਹਿ ॥

etai jal varasadhai tikh mareh bhaag tinaa ke naeh ||

With so much rain, those who are die of thirst are very unfortunate.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਿਨ ਸੋਝੀ ਪਈ ਜਿਨ ਵਸਿਆ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੨॥

naanak gurmukh tin sojhee piee jin vasiaa man maeh ||2||

O Nanak, the Gurmukhs understand; the Lord abides within their minds. ||2||

ਨਾਥ ਜਤੀ ਸਿਧ ਪੀਰ ਕਿਨੈ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

naath jatee sidh peer kinai a(n)t na paiaa ||

The Yogic Masters, celibates, Siddhas and spiritual teachers - none of them has found the limits of the Lord.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੁਝੈ ਸਮਾਇਆ ॥

gurmukh naam dhiaai tujhai samaiaa ||

The Gurmukhs meditate on the Naam, and merge in You, O Lord.

ਜੁਗ ਛਤੀਹ ਗੁਬਾਰੁ ਤਿਸ ਹੀ ਭਾਇਆ ॥

jug chhateeh gubaar tis hee bhaiaa ||

For thirty-six ages, God remained in utter darkness, as He pleased.

ਜਲਾ ਬਿੰਬੁ ਅਸਰਾਲੁ ਤਿਨੈ ਵਰਤਾਇਆ ॥

jalaa bi(n)b asaraal tinai varataiaa ||

The vast expanse of water swirled around.

ਨੀਲੁ ਅਨੀਲੁ ਅਗੰਮੁ ਸਰਜੀਤੁ ਸਬਾਇਆ ॥

neel aneel aga(n)m sarajeet sabaiaa ||

The Creator of all is Infinite, Endless and Inaccessible.

ਅਗਨਿ ਉਪਾਈ ਵਾਦੁ ਭੁਖ ਤਿਹਾਇਆ ॥

agan upaiee vaadh bhukh tihaiaa ||

He formed fire and conflict, hunger and thirst.

ਦੁਨੀਆ ਕੈ ਸਿਰਿ ਕਾਲੁ ਦੂਜਾ ਭਾਇਆ ॥

dhuneeaa kai sir kaal dhoojaa bhaiaa ||

Death hangs over the heads of the people of the world, in the love of duality.

ਰਖੈ ਰਖਣਹਾਰੁ ਜਿਨਿ ਸਬਦੁ ਬੁਝਾਇਆ ॥੯॥

rakhai rakhanahaar jin sabadh bujhaiaa ||9||

The Savior Lord saves those who realize the Word of the Shabad. ||9||

ਇਹੁ ਜਲੁ ਸਭ ਤੈ ਵਰਸਦਾ ਵਰਸੈ ਭਾਇ ਸੁਭਾਇ ॥

eih jal sabh tai varasadhaa varasai bhai subhai ||

This rain pours down on all; it rains down in accordance with God's Loving Will.

ਸੇ ਬਿਰਖਾ ਹਰੀਆਵਲੇ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਹੇ ਸਮਾਇ ॥

se birakhaa hareeaavale jo gurmukh rahe samai ||

Those trees become green and lush, which remain immersed in the Guru's Word.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ਏਨਾ ਜੰਤਾ ਕਾ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥੧॥

naanak nadharee sukh hoi enaa ja(n)taa kaa dhukh jai ||1||

O Nanak, by His Grace, there is peace; the pain of these creatures is gone. ||1||

ਭਿੰਨੀ ਰੈਣਿ ਚਮਕਿਆ ਵੁਠਾ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥

bhi(n)nee rain chamakiaa vuThaa chhahabar lai ||

The night is wet with dew; lightning flashes, and the rain pours down in torrents.

ਜਿਤੁ ਵੁਠੈ ਅਨੁ ਧਨੁ ਬਹੁਤੁ ਊਪਜੈ ਜਾਂ ਸਹੁ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥

jit vuThai an dhan bahut uoopajai jaa(n) sahu kare rajai ||

Food and wealth are produced in abundance when it rains, if it is the Will of God.

ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤੀਐ ਜੀਆਂ ਜੁਗਤਿ ਸਮਾਇ ॥

jit khaadhai man tirapateeaai jeeaa(n) jugat samai ||

Consuming it, the minds of His creatures are satisfied, and they adopt the lifestyle of the way.

ਇਹੁ ਧਨੁ ਕਰਤੇ ਕਾ ਖੇਲੁ ਹੈ ਕਦੇ ਆਵੈ ਕਦੇ ਜਾਇ ॥

eih dhan karate kaa khel hai kadhe aavai kadhe jai ||

This wealth is the play of the Creator Lord. Sometimes it comes, and sometimes it goes.

ਗਿਆਨੀਆ ਕਾ ਧਨੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ਸਦ ਹੀ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥

giaaneeaa kaa dhan naam hai sadh hee rahai samai ||

The Naam is the wealth of the spiritually wise. It is permeating and pervading forever.

ਨਾਨਕ ਜਿਨ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾਂ ਇਹੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥੨॥

naanak jin kau nadhar kare taa(n) ih dhan palai pai ||2||

O Nanak, those who are blessed with His Glance of Grace receive this wealth. ||2||

ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰੇ ਆਪਿ ਹਉ ਕੈ ਸਿਉ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥

aap karaae kare aap hau kai siau karee pukaar ||

He Himself does, and causes all to be done. Unto whom can I complain?

ਆਪੇ ਲੇਖਾ ਮੰਗਸੀ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਾਰ ॥

aape lekhaa ma(n)gasee aap karaae kaar ||

He Himself calls the mortal beings to account; He Himself causes them to act.

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਹੁਕਮੁ ਕਰੇ ਗਾਵਾਰੁ ॥

jo tis bhaavai so theeaai hukam kare gaavaar ||

Whatever pleases Him happens. Only a fool issues commands.

ਆਪਿ ਛਡਾਏ ਛੁਟੀਐ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥

aap chhaddaae chhuTeeaai aape bakhasanahaar ||

He Himself saves and redeems; He Himself is the Forgiver.

ਆਪੇ ਵੇਖੈ ਸੁਣੇ ਆਪਿ ਸਭਸੈ ਦੇ ਆਧਾਰੁ ॥

aape vekhai sune aap sabhasai dhe aadhaar ||

He Himself sees, and He Himself hears; He gives His Support to all.

ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਵਰਤਦਾ ਸਿਰਿ ਸਿਰਿ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥

sabh meh ek varatadhaa sir sir kare beechaar ||

He alone is pervading and permeating all; He considers each and every one.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੁ ਵੀਚਾਰੀਐ ਲਗੈ ਸਚਿ ਪਿਆਰੁ ॥

gurmukh aap veechaareeaai lagai sach piaar ||

The Gurmukh reflects on the self, lovingly attached to the True Lord.

ਨਾਨਕ ਕਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਆਪੇ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥੧੦॥

naanak kis no aakheeaai aape dhevanahaar ||10||

O Nanak, whom can we ask? He Himself is the Great Giver. ||10||

ਬਾਬੀਹਾ ਏਹੁ ਜਗਤੁ ਹੈ ਮਤ ਕੋ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇ ॥

baabeehaa eh jagat hai mat ko bharam bhulai ||

This world is a rainbird; let no one be deluded by doubt.

ਇਹੁ ਬਾਬੀਂਹਾ ਪਸੂ ਹੈ ਇਸ ਨੋ ਬੂਝਣੁ ਨਾਹਿ ॥

eih baabee(n)haa pasoo hai is no boojhan naeh ||

This rainbird is an animal; it has no understanding at all.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਪੀਤੈ ਤਿਖ ਜਾਇ ॥

a(n)mrit har kaa naam hai jit peetai tikh jai ||

The Name of the Lord is Ambrosial Nectar; drinking it in, thirst is quenched.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਨੑ ਪੀਆ ਤਿਨੑ ਬਹੁੜਿ ਨ ਲਾਗੀ ਆਇ ॥੧॥

naanak gurmukh jin(h) peeaa tin(h) bahuR na laagee aai ||1||

O Nanak, those Gurmukhs who drink it in shall never again be afflicted by thirst. ||1||

ਮਲਾਰੁ ਸੀਤਲ ਰਾਗੁ ਹੈ ਹਰਿ ਧਿਆਇਐ ਸਾਂਤਿ ਹੋਇ ॥

malaar seetal raag hai har dhiaaiaai saa(n)t hoi ||

Malaar is a calming and soothing raga; meditating on the Lord brings peace and tranquility.

ਹਰਿ ਜੀਉ ਅਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਵਰਤੈ ਸਭ ਲੋਇ ॥

har jeeau apanee kirapaa kare taa(n) varatai sabh loi ||

When the Dear Lord grants His Grace, then the rain falls on all the people of the world.

ਵੁਠੈ ਜੀਆ ਜੁਗਤਿ ਹੋਇ ਧਰਣੀ ਨੋ ਸੀਗਾਰੁ ਹੋਇ ॥

vuThai jeeaa jugat hoi dharanee no seegaar hoi ||

From this rain, all creatures find the ways and means to live, and the earth is embellished.

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਜਗਤੁ ਸਭੁ ਜਲੁ ਹੈ ਜਲ ਹੀ ਤੇ ਸਭ ਕੋਇ ॥

naanak ih jagat sabh jal hai jal hee te sabh koi ||

O Nanak, this world is all water; everything came from water.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਬੂਝੈ ਸੋ ਜਨੁ ਮੁਕਤੁ ਸਦਾ ਹੋਇ ॥੨॥

gur parasaadhee ko viralaa boojhai so jan mukat sadhaa hoi ||2||

By Guru's Grace, a rare few realize the Lord; such humble beings are liberated forever. ||2||

ਸਚਾ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ਇਕੋ ਤੂ ਧਣੀ ॥

sachaa veparavaahu iko too dhanee ||

O True and Independent Lord God, You alone are my Lord and Master.

ਤੂ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਦੂਜੇ ਕਿਸੁ ਗਣੀ ॥

too sabh kichh aape aap dhooje kis ganee ||

You Yourself are everything; who else is of any account?

ਮਾਣਸ ਕੂੜਾ ਗਰਬੁ ਸਚੀ ਤੁਧੁ ਮਣੀ ॥

maanas kooRaa garab sachee tudh manee ||

False is the pride of man. True is Your glorious greatness.

ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਰਚਾਇ ਉਪਾਈ ਮੇਦਨੀ ॥

aavaa gaun rachai upaiee medhanee ||

Coming and going in reincarnation, the beings and species of the world came into being.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਆਪਣਾ ਆਇਆ ਤਿਸੁ ਗਣੀ ॥

satigur seve aapanaa aaiaa tis ganee ||

But if the mortal serves his True Guru, his coming into the world is judged to be worthwhile.

ਜੇ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ਤ ਕੇਹੀ ਗਣਤ ਗਣੀ ॥

je haumai vichahu jai ta kehee ganat ganee ||

And if he eradicates eogtism from within himself, then how can he be judged?

ਮਨਮੁਖ ਮੋਹਿ ਗੁਬਾਰਿ ਜਿਉ ਭੁਲਾ ਮੰਝਿ ਵਣੀ ॥

manmukh moh gubaar jiau bhulaa ma(n)jh vanee ||

The self-willed manmukh is lost in the darkness of emotional attachment, like the man lost in the wilderness.

ਕਟੇ ਪਾਪ ਅਸੰਖ ਨਾਵੈ ਇਕ ਕਣੀ ॥੧੧॥

kaTe paap asa(n)kh naavai ik kanee ||11||

Countless sins are erased, by even a tiny particle of the Lord's Name. ||11||

ਬਾਬੀਹਾ ਖਸਮੈ ਕਾ ਮਹਲੁ ਨ ਜਾਣਹੀ ਮਹਲੁ ਦੇਖਿ ਅਰਦਾਸਿ ਪਾਇ ॥

baabeehaa khasamai kaa mahal na jaanahee mahal dhekh aradhaas pai ||

O rainbird, you do not know the Mansion of your Lord and Master's Presence. Offer your prayers to see this Mansion.

ਆਪਣੈ ਭਾਣੈ ਬਹੁਤਾ ਬੋਲਹਿ ਬੋਲਿਆ ਥਾਇ ਨ ਪਾਇ ॥

aapanai bhaanai bahutaa boleh boliaa thai na pai ||

You speak as you please, but your speech is not accepted.

ਖਸਮੁ ਵਡਾ ਦਾਤਾਰੁ ਹੈ ਜੋ ਇਛੇ ਸੋ ਫਲ ਪਾਇ ॥

khasam vaddaa dhaataar hai jo ichhe so fal pai ||

Your Lord and Master is the Great Giver; whatever you desire, you shall receive from Him.

ਬਾਬੀਹਾ ਕਿਆ ਬਪੁੜਾ ਜਗਤੈ ਕੀ ਤਿਖ ਜਾਇ ॥੧॥

baabeehaa kiaa bapuRaa jagatai kee tikh jai ||1||

Not only the thirst of the poor rainbird, but the thirst of the whole world is quenched. ||1||

ਬਾਬੀਹਾ ਭਿੰਨੀ ਰੈਣਿ ਬੋਲਿਆ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸੁਭਾਇ ॥

baabeehaa bhi(n)nee rain boliaa sahaje sach subhai ||

The night is wet with dew; the rainbird sings the True Name with intuitive ease.

ਇਹੁ ਜਲੁ ਮੇਰਾ ਜੀਉ ਹੈ ਜਲ ਬਿਨੁ ਰਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥

eih jal meraa jeeau hai jal bin rahan na jai ||

This water is my very soul; without water, I cannot survive.

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਜਲੁ ਪਾਈਐ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥

gur sabadhee jal paieeaai vichahu aap gavai ||

Through the Word of the Guru's Shabad, this water is obtained, and egotism is eradicated from within.

ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਬਿਨੁ ਚਸਾ ਨ ਜੀਵਦੀ ਸੋ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥

naanak jis bin chasaa na jeevadhee so satigur dheeaa milai ||2||

O Nanak, I cannot live without Him, even for a moment; the True Guru has led me to meet Him. ||2||

ਖੰਡ ਪਤਾਲ ਅਸੰਖ ਮੈ ਗਣਤ ਨ ਹੋਈ ॥

kha(n)dd pataal asa(n)kh mai ganat na hoiee ||

There are countless worlds and nether regions; I cannot calculate their number.

ਤੂ ਕਰਤਾ ਗੋਵਿੰਦੁ ਤੁਧੁ ਸਿਰਜੀ ਤੁਧੈ ਗੋਈ ॥

too karataa govi(n)dh tudh sirajee tudhai goiee ||

You are the Creator, the Lord of the Universe; You create it, and You destroy it.

ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਮੇਦਨੀ ਤੁਝ ਹੀ ਤੇ ਹੋਈ ॥

lakh chauraaseeh medhanee tujh hee te hoiee ||

The 8.4 million species of beings issued forth from You.

ਇਕਿ ਰਾਜੇ ਖਾਨ ਮਲੂਕ ਕਹਹਿ ਕਹਾਵਹਿ ਕੋਈ ॥

eik raaje khaan malook kaheh kahaaveh koiee ||

Some are called kings, emperors and nobles.

ਇਕਿ ਸਾਹ ਸਦਾਵਹਿ ਸੰਚਿ ਧਨੁ ਦੂਜੈ ਪਤਿ ਖੋਈ ॥

eik saeh sadhaaveh sa(n)ch dhan dhoojai pat khoiee ||

Some claim to be bankers and accumulate wealth, but in duality they lose their honor.

ਇਕਿ ਦਾਤੇ ਇਕ ਮੰਗਤੇ ਸਭਨਾ ਸਿਰਿ ਸੋਈ ॥

eik dhaate ik ma(n)gate sabhanaa sir soiee ||

Some are givers, and some are beggars; God is above the heads of all.

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਬਾਜਾਰੀਆ ਭੀਹਾਵਲਿ ਹੋਈ ॥

vin naavai baajaareeaa bheehaaval hoiee ||

Without the Name, they are vulgar, dreadful and wretched.

ਕੂੜ ਨਿਖੁਟੇ ਨਾਨਕਾ ਸਚੁ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਈ ॥੧੨॥

kooR nikhuTe naanakaa sach kare su hoiee ||12||

Falsehood shall not last, O Nanak; whatever the True Lord does, comes to pass. ||12||

ਬਾਬੀਹਾ ਗੁਣਵੰਤੀ ਮਹਲੁ ਪਾਇਆ ਅਉਗਣਵੰਤੀ ਦੂਰਿ ॥

baabeehaa gunava(n)tee mahal paiaa aauganava(n)tee dhoor ||

O rainbird, the virtuous soul-bride attains the Mansion of her Lord's Presence; the unworthy, unvirtuous one is far away.

ਅੰਤਰਿ ਤੇਰੈ ਹਰਿ ਵਸੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਹਜੂਰਿ ॥

a(n)tar terai har vasai gurmukh sadhaa hajoor ||

Deep within your inner being, the Lord abides. The Gurmukh beholds Him ever-present.

ਕੂਕ ਪੁਕਾਰ ਨ ਹੋਵਈ ਨਦਰੀ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲ ॥

kook pukaar na hoviee nadharee nadhar nihaal ||

When the Lord bestows His Glance of Grace, the mortal no longer weeps and wails.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸਹਜੇ ਮਿਲੇ ਸਬਦਿ ਗੁਰੂ ਕੈ ਘਾਲ ॥੧॥

naanak naam rate sahaje mile sabadh guroo kai ghaal ||1||

O Nanak, those who are imbued with the Naam intuitively merge with the Lord; they practice the Word of the Guru's Shabad. ||1||

ਬਾਬੀਹਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਦੇਹੁ ਜੀਅ ਦਾਨ ॥

baabeehaa benatee kare kar kirapaa dheh jeea dhaan ||

The rainbird prays: O Lord, grant Your Grace, and bless me with the gift of the life of the soul.

ਜਲ ਬਿਨੁ ਪਿਆਸ ਨ ਊਤਰੈ ਛੁਟਕਿ ਜਾਂਹਿ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਨ ॥

jal bin piaas na uootarai chhuTak jaa(n)h mere praan ||

Without the water, my thirst is not quenched, and my breath of life is ended and gone.

ਤੂ ਸੁਖਦਾਤਾ ਬੇਅੰਤੁ ਹੈ ਗੁਣਦਾਤਾ ਨੇਧਾਨੁ ॥

too sukhadhaataa bea(n)t hai gunadhaataa nedhaan ||

You are the Giver of peace, O Infinite Lord God; You are the Giver of the treasure of virtue.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਖਸਿ ਲਏ ਅੰਤਿ ਬੇਲੀ ਹੋਇ ਭਗਵਾਨੁ ॥੨॥

naanak gurmukh bakhas le a(n)t belee hoi bhagavaan ||2||

O Nanak, the Gurmukh is forgiven; in the end, the Lord God shall be your only friend. ||2||

ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਗੁਣ ਅਉਗਣ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥

aape jagat upai kai gun aaugan kare beechaar ||

He created the world; He considers the merits and demerits of the mortals.

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲੁ ਹੈ ਨਾਮਿ ਨ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥

trai gun sarab ja(n)jaal hai naam na dhare piaar ||

Those who are entangled in the three gunas - the three dispositions - do not love the Naam, the Name of the Lord.

ਗੁਣ ਛੋਡਿ ਅਉਗਣ ਕਮਾਵਦੇ ਦਰਗਹ ਹੋਹਿ ਖੁਆਰੁ ॥

gun chhodd aaugan kamaavadhe dharageh hoh khuaar ||

Forsaking virtue, they practice evil; they shall be miserable in the Court of the Lord.

ਜੂਐ ਜਨਮੁ ਤਿਨੀ ਹਾਰਿਆ ਕਿਤੁ ਆਏ ਸੰਸਾਰਿ ॥

jooaai janam tinee haariaa kit aae sa(n)saar ||

They lose their life in the gamble; why did they even come into the world?

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ ਅਹਿਨਿਸਿ ਨਾਮਿ ਪਿਆਰਿ ॥

sachai sabadh man maariaa ahinis naam piaar ||

But those who conquer and subdue their minds, through the True Word of the Shabad - night and day, they love the Naam.

ਜਿਨੀ ਪੁਰਖੀ ਉਰਿ ਧਾਰਿਆ ਸਚਾ ਅਲਖ ਅਪਾਰੁ ॥

jinee purakhee ur dhaariaa sachaa alakh apaar ||

Those people enshrine the True, Invisible and Infinite Lord in their hearts.

ਤੂ ਗੁਣਦਾਤਾ ਨਿਧਾਨੁ ਹਹਿ ਅਸੀ ਅਵਗਣਿਆਰ ॥

too gunadhaataa nidhaan heh asee avaganiaar ||

You, O Lord, are the Giver, the Treasure of virtue; I am unvirtuous and unworthy.

ਜਿਸੁ ਬਖਸੇ ਸੋ ਪਾਇਸੀ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥੧੩॥

jis bakhase so paisee gur sabadhee veechaar ||13||

He alone finds You, whom You bless and forgive, and inspire to contemplate the Word of the Guru's Shabad. ||13||

ਰਾਤਿ ਨ ਵਿਹਾਵੀ ਸਾਕਤਾਂ ਜਿਨੑਾ ਵਿਸਰੈ ਨਾਉ ॥

raat na vihaavee saakataa(n) jin(h)aa visarai naau ||

The faithless cynics forget the Name of the Lord; the night of their lives does not pass in peace.

ਰਾਤੀ ਦਿਨਸ ਸੁਹੇਲੀਆ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਂਉ ॥੧॥

raatee dhinas suheleeaa naanak har gun gaa(n)au ||1||

Their days and nights become comfortable, O Nanak, singing the Glorious Praises of the Lord. ||1||

ਰਤਨ ਜਵੇਹਰ ਮਾਣਕਾ ਹਭੇ ਮਣੀ ਮਥੰਨਿ ॥

ratan javehar maanakaa habhe manee matha(n)n ||

All sorts of jewels and gems, diamonds and rubies, shine forth from their foreheads.

ਨਾਨਕ ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਭਾਣਿਆ ਸਚੈ ਦਰਿ ਸੋਹੰਨਿ ॥੨॥

naanak jo prabh bhaaniaa sachai dhar soha(n)n ||2||

O Nanak, those who are pleasing to God, look beautiful in the Court of the Lord. ||2||

ਸਚਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਚੁ ਸਮੑਾਲਿਆ ॥

sachaa satigur sev sach sam(h)aaliaa ||

Serving the True Guru, I dwell on the True Lord.

ਅੰਤਿ ਖਲੋਆ ਆਇ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਅਗੈ ਘਾਲਿਆ ॥

a(n)t khaloaa aai j satigur agai ghaaliaa ||

The work you have done for the True Guru shall be very useful in the end.

ਪੋਹਿ ਨ ਸਕੈ ਜਮਕਾਲੁ ਸਚਾ ਰਖਵਾਲਿਆ ॥

poh na sakai jamakaal sachaa rakhavaaliaa ||

The Messenger of Death cannot even touch that person who is protected by the True Lord.

ਗੁਰ ਸਾਖੀ ਜੋਤਿ ਜਗਾਇ ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ ॥

gur saakhee jot jagai dheevaa baaliaa ||

Lighting the lamp of the Guru's Teachings, my awareness has been awakened.

ਮਨਮੁਖ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਕੂੜਿਆਰ ਫਿਰਹਿ ਬੇਤਾਲਿਆ ॥

manmukh vin naavai kooRiaar fireh betaaliaa ||

The self-willed manmukhs are false; without the Name, they wander around like demons.

ਪਸੂ ਮਾਣਸ ਚੰਮਿ ਪਲੇਟੇ ਅੰਦਰਹੁ ਕਾਲਿਆ ॥

pasoo maanas cha(n)m paleTe a(n)dharahu kaaliaa ||

They are nothing more than beasts, wrapped up in human skin; they are black-hearted within.

ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਸਚੁ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਨਿਹਾਲਿਆ ॥

sabho varatai sach sachai sabadh nihaaliaa ||

The True Lord is pervading all; through the True Word of the Shabad, He is seen.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਪੂਰੈ ਗੁਰਿ ਦੇਖਾਲਿਆ ॥੧੪॥

naanak naam nidhaan hai poorai gur dhekhaaliaa ||14||

O Nanak, the Naam is the greatest treasure. The Perfect Guru has revealed it to me. ||14||

ਬਾਬੀਹੈ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥

baabeehai hukam pachhaaniaa gur kai sahaj subhai ||

The rainbird realizes the Hukam of the Lord's Command with intuitive ease through the Guru.

ਮੇਘੁ ਵਰਸੈ ਦਇਆ ਕਰਿ ਗੂੜੀ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥

megh varasai dhiaa kar gooRee chhahabar lai ||

The clouds mercifully burst forth, and the rain pours down in torrents.

ਬਾਬੀਹੇ ਕੂਕ ਪੁਕਾਰ ਰਹਿ ਗਈ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥

baabeehe kook pukaar reh giee sukh vasiaa man aai ||

The cries and wailings of the rainbird have ceased, and peace has come to abide in its mind.

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿ ਦੇਂਦਾ ਸਭਨਾਂ ਜੀਆ ਰਿਜਕੁ ਸਮਾਇ ॥੧॥

naanak so saalaaheeaai j dhe(n)dhaa sabhanaa(n) jeeaa rijak samai ||1||

O Nanak, praise that Lord, who reaches out and gives sustenance to all beings and creatures. ||1||

ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਤੂ ਨ ਜਾਣਹੀ ਕਿਆ ਤੁਧੁ ਵਿਚਿ ਤਿਖਾ ਹੈ ਕਿਤੁ ਪੀਤੈ ਤਿਖ ਜਾਇ ॥

chaatirak too na jaanahee kiaa tudh vich tikhaa hai kit peetai tikh jai ||

O rainbird, you do not know what thirst is within you, or what you can drink to quench it.

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਭਰੰਮਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਲੁ ਪਲੈ ਨ ਪਾਇ ॥

dhoojai bhai bhara(n)miaa a(n)mirat jal palai na pai ||

You wander in the love of duality, and you do not obtain the Ambrosial Water.

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਤਾਂ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਸੁਭਾਇ ॥

nadhar kare je aapanee taa(n) satigur milai subhai ||

When God casts His Glance of Grace, then the mortal automatically meets the True Guru.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਲੁ ਪਾਇਆ ਸਹਜੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੨॥

naanak satigur te a(n)mirat jal paiaa sahaje rahiaa samai ||2||

O Nanak, the Ambrosial Water is obtained from the True Guru, and then the mortal remains merged in the Lord with intuitive ease. ||2||

ਇਕਿ ਵਣ ਖੰਡਿ ਬੈਸਹਿ ਜਾਇ ਸਦੁ ਨ ਦੇਵਹੀ ॥

eik van kha(n)dd baiseh jai sadh na dhevahee ||

Some go and sit in the forest realms, and do not answer any calls.

ਇਕਿ ਪਾਲਾ ਕਕਰੁ ਭੰਨਿ ਸੀਤਲੁ ਜਲੁ ਹੇਂਵਹੀ ॥

eik paalaa kakar bha(n)n seetal jal he(n)vahee ||

Some, in the dead of winter, break the ice and immerse themselves in freezing water.

ਇਕਿ ਭਸਮ ਚੜੑਾਵਹਿ ਅੰਗਿ ਮੈਲੁ ਨ ਧੋਵਹੀ ॥

eik bhasam chaR(h)aaveh a(n)g mail na dhovahee ||

Some rub ashes on their bodies, and never wash off their dirt.

ਇਕਿ ਜਟਾ ਬਿਕਟ ਬਿਕਰਾਲ ਕੁਲੁ ਘਰੁ ਖੋਵਹੀ ॥

eik jaTaa bikaT bikaraal kul ghar khovahee ||

Some look hideous, with their uncut hair matted and dishevelled. They bring dishonor to their family and ancestry.

ਇਕਿ ਨਗਨ ਫਿਰਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਨੀਂਦ ਨ ਸੋਵਹੀ ॥

eik nagan fireh dhin raat na(n)eedh na sovahee ||

Some wander naked day and night and never sleep.

ਇਕਿ ਅਗਨਿ ਜਲਾਵਹਿ ਅੰਗੁ ਆਪੁ ਵਿਗੋਵਹੀ ॥

eik agan jalaaveh a(n)g aap vigovahee ||

Some burn their limbs in fire, damaging and ruining themselves.

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਤਨੁ ਛਾਰੁ ਕਿਆ ਕਹਿ ਰੋਵਹੀ ॥

vin naavai tan chhaar kiaa keh rovahee ||

Without the Name, the body is reduced to ashes; what good is it to speak and cry then?

ਸੋਹਨਿ ਖਸਮ ਦੁਆਰਿ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਹੀ ॥੧੫॥

sohan khasam dhuaar j satigur sevahee ||15||

Those who serve the True Guru, are embellished and exalted in the Court of their Lord and Master. ||15||

ਬਾਬੀਹਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੈ ਬੋਲਿਆ ਤਾਂ ਦਰਿ ਸੁਣੀ ਪੁਕਾਰ ॥

baabeehaa a(n)mirat velai boliaa taa(n) dhar sunee pukaar ||

The rainbird chirps in the ambrosial hours of the morning before the dawn; its prayers are heard in the Court of the Lord.

ਮੇਘੈ ਨੋ ਫੁਰਮਾਨੁ ਹੋਆ ਵਰਸਹੁ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥

meghai no furamaan hoaa varasahu kirapaa dhaar ||

The order is issued to the clouds, to let the rains of mercy shower down.

ਹਉ ਤਿਨ ਕੈ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਜਿਨੀ ਸਚੁ ਰਖਿਆ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥

hau tin kai balihaaranai jinee sach rakhiaa ur dhaar ||

I am a sacrifice to those who enshrine the True Lord within their hearts.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੇ ਸਭ ਹਰੀਆਵਲੀ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥੧॥

naanak naame sabh hareeaavalee gur kai sabadh veechaar ||1||

O Nanak, through the Name, all are rejuvenated, contemplating the Word of the Guru's Shabad. ||1||

ਬਾਬੀਹਾ ਇਵ ਤੇਰੀ ਤਿਖਾ ਨ ਉਤਰੈ ਜੇ ਸਉ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰ ॥

baabeehaa iv teree tikhaa na utarai je sau kareh pukaar ||

O rainbird, this is not the way to quench your thirst, even though you may cry out a hundred times.

ਨਦਰੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਨਦਰੀ ਉਪਜੈ ਪਿਆਰੁ ॥

nadharee satigur paieeaai nadharee upajai piaar ||

By God's Grace, the True Guru is found; by His Grace, love wells up.

ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਵਿਚਹੁ ਜਾਹਿ ਵਿਕਾਰ ॥੨॥

naanak saahib man vasai vichahu jaeh vikaar ||2||

O Nanak, when the Lord and Master abides in the mind, corruption and evil leave from within. ||2||

ਇਕਿ ਜੈਨੀ ਉਝੜ ਪਾਇ ਧੁਰਹੁ ਖੁਆਇਆ ॥

eik jainee ujhaR pai dhurahu khuaaiaa ||

Some are Jains, wasting their time in the wilderness; by their pre-ordained destiny, they are ruined.

ਤਿਨ ਮੁਖਿ ਨਾਹੀ ਨਾਮੁ ਨ ਤੀਰਥਿ ਨੑਾਇਆ ॥

tin mukh naahee naam na teerath n(h)aiaa ||

The Naam, the Name of the Lord, is not on their lips; they do not bathe at sacred shrines of pilgrimage.

ਹਥੀ ਸਿਰ ਖੋਹਾਇ ਨ ਭਦੁ ਕਰਾਇਆ ॥

hathee sir khohai na bhadh karaiaa ||

They pull out their hair with their hands, instead of shaving.

ਕੁਚਿਲ ਰਹਹਿ ਦਿਨ ਰਾਤਿ ਸਬਦੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥

kuchil raheh dhin raat sabadh na bhaiaa ||

They remain unclean day and night; they do not love the Word of the Shabad.

ਤਿਨ ਜਾਤਿ ਨ ਪਤਿ ਨ ਕਰਮੁ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥

tin jaat na pat na karam janam gavaiaa ||

They have no status, no honor, and no good karma. They waste away their lives in vain.

ਮਨਿ ਜੂਠੈ ਵੇਜਾਤਿ ਜੂਠਾ ਖਾਇਆ ॥

man jooThai vejaat jooThaa khaiaa ||

Their minds are false and impure; that which they eat is impure and defiled.

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਆਚਾਰੁ ਨ ਕਿਨ ਹੀ ਪਾਇਆ ॥

bin sabadhai aachaar na kin hee paiaa ||

Without the Shabad, no one achieves a lifestyle of good conduct.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਓਅੰਕਾਰਿ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥੧੬॥

gurmukh oa(n)kaar sach samaiaa ||16||

The Gurmukh is absorbed in the True Lord God, the Universal Creator. ||16||

ਸਾਵਣਿ ਸਰਸੀ ਕਾਮਣੀ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥

saavan sarasee kaamanee gur sabadhee veechaar ||

In the month of Saawan, the bride is happy, contemplating the Word of the Guru's Shabad.

ਨਾਨਕ ਸਦਾ ਸੁਹਾਗਣੀ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਅਪਾਰਿ ॥੧॥

naanak sadhaa suhaaganee gur kai het apaar ||1||

O Nanak, she is a happy soul-bride forever; her love for the Guru is unlimited. ||1||

ਸਾਵਣਿ ਦਝੈ ਗੁਣ ਬਾਹਰੀ ਜਿਸੁ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥

saavan dhajhai gun baaharee jis dhoojai bhai piaar ||

In Saawan, she who has no virtue is burned, in attachment and love of duality.

ਨਾਨਕ ਪਿਰ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਸਭੁ ਸੀਗਾਰੁ ਖੁਆਰੁ ॥੨॥

naanak pir kee saar na jaaniee sabh seegaar khuaar ||2||

O Nanak, she does not appreciate the value of her Husband Lord; all her decorations are worthless. ||2||

ਸਚਾ ਅਲਖ ਅਭੇਉ ਹਠਿ ਨ ਪਤੀਜਈ ॥

sachaa alakh abheau haTh na pateejiee ||

The True, Unseen, Mysterious Lord is not won over by stubbornness.

ਇਕਿ ਗਾਵਹਿ ਰਾਗ ਪਰੀਆ ਰਾਗਿ ਨ ਭੀਜਈ ॥

eik gaaveh raag pareeaa raag na bheejiee ||

Some sing according to traditional ragas, but the Lord is not pleased by these ragas.

ਇਕਿ ਨਚਿ ਨਚਿ ਪੂਰਹਿ ਤਾਲ ਭਗਤਿ ਨ ਕੀਜਈ ॥

eik nach nach pooreh taal bhagat na keejiee ||

Some dance and dance and keep the beat, but they do not worship Him with devotion.

ਇਕਿ ਅੰਨੁ ਨ ਖਾਹਿ ਮੂਰਖ ਤਿਨਾ ਕਿਆ ਕੀਜਈ ॥

eik a(n)n na khaeh moorakh tinaa kiaa keejiee ||

Some refuse to eat; what can be done with these fools?

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਹੋਈ ਬਹੁਤੁ ਕਿਵੈ ਨ ਧੀਜਈ ॥

tirasanaa hoiee bahut kivai na dheejiee ||

Thirst and desire have greatly increased; nothing brings satisfaction.

ਕਰਮ ਵਧਹਿ ਕੈ ਲੋਅ ਖਪਿ ਮਰੀਜਈ ॥

karam vadheh kai loa khap mareejiee ||

Some are tied down by rituals; they hassle themselves to death.

ਲਾਹਾ ਨਾਮੁ ਸੰਸਾਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਜਈ ॥

laahaa naam sa(n)saar a(n)mrit peejiee ||

In this world, profit comes by drinking in the Ambrosial Nectar of the Naam.

ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਅਸਨੇਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਘੀਜਈ ॥੧੭॥

har bhagatee asaneh gurmukh gheejiee ||17||

The Gurmukhs gather in loving devotional worship of the Lord. ||17||

ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਲਾਰ ਰਾਗੁ ਜੋ ਕਰਹਿ ਤਿਨ ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੀਤਲੁ ਹੋਇ ॥

gurmukh malaar raag jo kareh tin man tan seetal hoi ||

Those Gurmukhs who sing in the Raga of Malaar - their minds and bodies become cool and calm.

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਏਕੁ ਪਛਾਣਿਆ ਏਕੋ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥

gur sabadhee ek pachhaaniaa eko sachaa soi ||

Through the Word of the Guru's Shabad, they realize the One, the One True Lord.

ਮਨੁ ਤਨੁ ਸਚਾ ਸਚੁ ਮਨਿ ਸਚੇ ਸਚੀ ਸੋਇ ॥

man tan sachaa sach man sache sachee soi ||

Their minds and bodies are true; they obey the True Lord, and they are known as true.

ਅੰਦਰਿ ਸਚੀ ਭਗਤਿ ਹੈ ਸਹਜੇ ਹੀ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥

a(n)dhar sachee bhagat hai sahaje hee pat hoi ||

True devotional worship is deep within them; they are automatically blessed with honor.

ਕਲਿਜੁਗ ਮਹਿ ਘੋਰ ਅੰਧਾਰੁ ਹੈ ਮਨਮੁਖ ਰਾਹੁ ਨ ਕੋਇ ॥

kalijug meh ghor a(n)dhaar hai manmukh raahu na koi ||

In this Dark Age of Kali Yuga, there is utter darkness; the self-willed manmukh cannot find the way.

ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥੧॥

se vaddabhaagee naanakaa jin gurmukh paragaT hoi ||1||

O Nanak, very blessed are those Gurmukhs, unto whom the Lord is revealed. ||1||

ਇੰਦੁ ਵਰਸੈ ਕਰਿ ਦਇਆ ਲੋਕਾਂ ਮਨਿ ਉਪਜੈ ਚਾਉ ॥

ei(n)dh varasai kar dhiaa lokaa(n) man upajai chaau ||

The clouds rain down mercifully, and joy wells up in the minds of the people.

ਜਿਸ ਕੈ ਹੁਕਮਿ ਇੰਦੁ ਵਰਸਦਾ ਤਿਸ ਕੈ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਂਉ ॥

jis kai hukam i(n)dh varasadhaa tis kai sadh balihaarai jaa(n)au ||

I am forever a sacrifice to the One, by whose Command the clouds burst forth with rain.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਸਮੑਾਲੀਐ ਸਚੇ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਉ ॥

gurmukh sabadh sam(h)aaleeaai sache ke gun gaau ||

The Gurmukhs dwell on the Word of the Shabad. They sing the Glorious Praises of the True Lord.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਜਨ ਨਿਰਮਲੇ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਉ ॥੨॥

naanak naam rate jan niramale sahaje sach samaau ||2||

O Nanak, those humble beings who are imbued with the Naam are pure and immaculate. They are intuitively merged in the True Lord. ||2||

ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ॥

pooraa satigur sev pooraa paiaa ||

Serving the Perfect True Guru, I have found the Perfect Lord.

ਪੂਰੈ ਕਰਮਿ ਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਸਬਦੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥

poorai karam dhiaai pooraa sabadh ma(n)n vasaiaa ||

Meditating on the Perfect Lord, by perfect karma, I have enshrined the Shabad within my mind.

ਪੂਰੈ ਗਿਆਨਿ ਧਿਆਨਿ ਮੈਲੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥

poorai giaan dhiaan mail chukaiaa ||

Through perfect spiritual wisdom and meditation, my filth has been washed away.

ਹਰਿ ਸਰਿ ਤੀਰਥਿ ਜਾਣਿ ਮਨੂਆ ਨਾਇਆ ॥

har sar teerath jaan manooaa naiaa ||

The Lord is my sacred shrine of pilgrimage and pool of purification; I wash my mind in Him.

ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਮਨੁ ਮਾਰਿ ਧੰਨੁ ਜਣੇਦੀ ਮਾਇਆ ॥

sabadh marai man maar dha(n)n janedhee maiaa ||

One who dies in the Shabad and conquers his mind - blessed is the mother who gave birth to him.

ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰੁ ਸਚਾ ਆਇਆ ॥

dhar sachai sachiaar sachaa aaiaa ||

He is true in the Court of the Lord, and his coming into this world is judged to be true.

ਪੁਛਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ਜਾਂ ਖਸਮੈ ਭਾਇਆ ॥

puchh na sakai koi jaa(n) khasamai bhaiaa ||

No one can challenge that person, with whom our Lord and Master is pleased.

ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਸਲਾਹਿ ਲਿਖਿਆ ਪਾਇਆ ॥੧੮॥

naanak sach salaeh likhiaa paiaa ||18||

O Nanak, praising the True Lord, his pre-ordained destiny is activated. ||18||

ਕੁਲਹਾਂ ਦੇਂਦੇ ਬਾਵਲੇ ਲੈਂਦੇ ਵਡੇ ਨਿਲਜ ॥

kulahaa(n) dhe(n)dhe baavale lai(n)dhe vadde nilaj ||

Those who give out ceremonial hats of recognition are fools; those who receive them have no shame.

ਚੂਹਾ ਖਡ ਨ ਮਾਵਈ ਤਿਕਲਿ ਬੰਨੑੈ ਛਜ ॥

choohaa khadd na maaviee tikal ba(n)n(h)ai chhaj ||

The mouse cannot enter its hole with a basket tied around its waist.

ਦੇਨਿੑ ਦੁਆਈ ਸੇ ਮਰਹਿ ਜਿਨ ਕਉ ਦੇਨਿ ਸਿ ਜਾਹਿ ॥

dheni(h) dhuaaiee se mareh jin kau dhen s jaeh ||

Those who give out blessings shall die, and those that they bless shall also depart.

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਜਾਪਈ ਕਿਥੈ ਜਾਇ ਸਮਾਹਿ ॥

naanak hukam na jaapiee kithai jai samaeh ||

O Nanak, no one knows the Lord's Command, by which all must depart.

ਫਸਲਿ ਅਹਾੜੀ ਏਕੁ ਨਾਮੁ ਸਾਵਣੀ ਸਚੁ ਨਾਉ ॥

fasal ahaaRee ek naam saavanee sach naau ||

The spring harvest is the Name of the One Lord; the harvest of autumn is the True Name.

ਮੈ ਮਹਦੂਦੁ ਲਿਖਾਇਆ ਖਸਮੈ ਕੈ ਦਰਿ ਜਾਇ ॥

mai mahadhoodh likhaiaa khasamai kai dhar jai ||

I receive a letter of pardon from my Lord and Master, when I reach His Court.

ਦੁਨੀਆ ਕੇ ਦਰ ਕੇਤੜੇ ਕੇਤੇ ਆਵਹਿ ਜਾਂਹਿ ॥

dhuneeaa ke dhar ketaRe kete aaveh jaa(n)h ||

There are so many courts of the world, and so many who come and go there.

ਕੇਤੇ ਮੰਗਹਿ ਮੰਗਤੇ ਕੇਤੇ ਮੰਗਿ ਮੰਗਿ ਜਾਹਿ ॥੧॥

kete ma(n)geh ma(n)gate kete ma(n)g ma(n)g jaeh ||1||

There are so many beggars begging; so many beg and beg until death. ||1||

ਸਉ ਮਣੁ ਹਸਤੀ ਘਿਉ ਗੁੜੁ ਖਾਵੈ ਪੰਜਿ ਸੈ ਦਾਣਾ ਖਾਇ ॥

sau man hasatee ghiau guR khaavai pa(n)j sai dhaanaa khai ||

The elephant eats a hundred pounds of ghee and molasses, and five hundred pounds of corn.

ਡਕੈ ਫੂਕੈ ਖੇਹ ਉਡਾਵੈ ਸਾਹਿ ਗਇਐ ਪਛੁਤਾਇ ॥

ddakai fookai kheh uddaavai saeh giaai pachhutai ||

He belches and grunts and scatters dust, and when the breath leaves his body, he regrets it.

ਅੰਧੀ ਫੂਕਿ ਮੁਈ ਦੇਵਾਨੀ ॥

a(n)dhee fook muiee dhevaanee ||

The blind and arrogant die insane.

ਖਸਮਿ ਮਿਟੀ ਫਿਰਿ ਭਾਨੀ ॥

khasam miTee fir bhaanee ||

Submitting to the Lord, one become pleasing to Him.

ਅਧੁ ਗੁਲ੍ਹਾ ਚਿੜੀ ਕਾ ਚੁਗਣੁ ਗੈਣਿ ਚੜੀ ਬਿਲਲਾਇ ॥

adh gulhaa chiRee kaa chugan gain chaRee bilalai ||

The sparrow eats only half a grain, then it flies through the sky and chirps.

ਖਸਮੈ ਭਾਵੈ ਓਹਾ ਚੰਗੀ ਜਿ ਕਰੇ ਖੁਦਾਇ ਖੁਦਾਇ ॥

khasamai bhaavai ohaa cha(n)gee j kare khudhai khudhai ||

The good sparrow is pleasing to her Lord and Master, if she chirps the Name of the Lord.

ਸਕਤਾ ਸੀਹੁ ਮਾਰੇ ਸੈ ਮਿਰਿਆ ਸਭ ਪਿਛੈ ਪੈ ਖਾਇ ॥

sakataa seeh maare sai miriaa sabh pichhai pai khai ||

The powerful tiger kills hundreds of deer, and all sorts of other animals eat what it leaves.

ਹੋਇ ਸਤਾਣਾ ਘੁਰੈ ਨ ਮਾਵੈ ਸਾਹਿ ਗਇਐ ਪਛੁਤਾਇ ॥

hoi sataanaa ghurai na maavai saeh giaai pachhutai ||

It becomes very strong, and cannot be contained in its den, but when it must go, it regrets.

ਅੰਧਾ ਕਿਸ ਨੋ ਬੁਕਿ ਸੁਣਾਵੈ ॥

a(n)dhaa kis no buk sunaavai ||

So who is impressed by the roar of the blind beast?

ਖਸਮੈ ਮੂਲਿ ਨ ਭਾਵੈ ॥

khasamai mool na bhaavai ||

He is not pleasing at all to his Lord and Master.

ਅਕ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰੇ ਅਕ ਤਿਡਾ ਅਕ ਡਾਲੀ ਬਹਿ ਖਾਇ ॥

ak siau preet kare ak tiddaa ak ddaalee beh khai ||

The insect loves the milkweed plant; perched on its branch, it eats it.

ਖਸਮੈ ਭਾਵੈ ਓਹੋ ਚੰਗਾ ਜਿ ਕਰੇ ਖੁਦਾਇ ਖੁਦਾਇ ॥

khasamai bhaavai oho cha(n)gaa j kare khudhai khudhai ||

It becomes good and pleasing to its Lord and Master, if it chirps the Name of the Lord.

ਨਾਨਕ ਦੁਨੀਆ ਚਾਰਿ ਦਿਹਾੜੇ ਸੁਖਿ ਕੀਤੈ ਦੁਖੁ ਹੋਈ ॥

naanak dhuneeaa chaar dhihaaRe sukh keetai dhukh hoiee ||

O Nanak, the world lasts for only a few days; indulging in pleasures, pain is produced.

ਗਲਾ ਵਾਲੇ ਹੈਨਿ ਘਣੇਰੇ ਛਡਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਈ ॥

galaa vaale hain ghanere chhadd na sakai koiee ||

There are many who boast and brag, but none of them can remain detached from the world.

ਮਖੀਂ ਮਿਠੈ ਮਰਣਾ ॥

makha(n)ee miThai maranaa ||

The fly dies for the sake of sweets.

ਜਿਨ ਤੂ ਰਖਹਿ ਤਿਨ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ਤਿਨ ਭਉ ਸਾਗਰੁ ਤਰਣਾ ॥੨॥

jin too rakheh tin neR na aavai tin bhau saagar taranaa ||2||

O Lord, death does not even approach those whom You protect. You carry them across the terrifying world-ocean. ||2||

ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਤੂ ਧਣੀ ਸਚਾ ਅਲਖ ਅਪਾਰੁ ॥

agam agochar too dhanee sachaa alakh apaar ||

You are Inaccessible and Unfathomable, O Invisible and Infinite True Lord Master.

ਤੂ ਦਾਤਾ ਸਭਿ ਮੰਗਤੇ ਇਕੋ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥

too dhaataa sabh ma(n)gate iko dhevanahaar ||

You are the Giver, all are beggars of You. You alone are the Great Giver.

ਜਿਨੀ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨੀ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰਮਤੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥

jinee seviaa tinee sukh paiaa gurmatee veechaar ||

Those who serve You find peace, reflecting on the Guru's Teachings.

ਇਕਨਾ ਨੋ ਤੁਧੁ ਏਵੈ ਭਾਵਦਾ ਮਾਇਆ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥

eikanaa no tudh evai bhaavadhaa maiaa naal piaar ||

Some, according to Your Will, are in love with Maya.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹੀਐ ਅੰਤਰਿ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰੁ ॥

gur kai sabadh salaaheeaai a(n)tar prem piaar ||

Through the Word of the Guru's Shabad, praise the Lord with love and affection within.

ਵਿਣੁ ਪ੍ਰੀਤੀ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥

vin preetee bhagat na hoviee vin satigur na lagai piaar ||

Without love, there is no devotion. Without the True Guru, love is not enshrined.

ਤੂ ਪ੍ਰਭੁ ਸਭਿ ਤੁਧੁ ਸੇਵਦੇ ਇਕ ਢਾਢੀ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ ॥

too prabh sabh tudh sevadhe ik ddaaddee kare pukaar ||

You are the Lord God; everyone serves You. This is the prayer of Your humble minstrel.

ਦੇਹਿ ਦਾਨੁ ਸੰਤੋਖੀਆ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਆਧਾਰੁ ॥੧੯॥

dheh dhaan sa(n)tokheeaa sachaa naam milai aadhaar ||19||

Please bless me with the gift of contentment, that I may receive the True Name as my Support. ||19||

ਰਾਤੀ ਕਾਲੁ ਘਟੈ ਦਿਨਿ ਕਾਲੁ ॥

raatee kaal ghaTai dhin kaal ||

Through the night the time ticks away; through the day the time ticks away.

ਛਿਜੈ ਕਾਇਆ ਹੋਇ ਪਰਾਲੁ ॥

chhijai kaiaa hoi paraal ||

The body wears away and turns to straw.

ਵਰਤਣਿ ਵਰਤਿਆ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲੁ ॥

varatan varatiaa sarab ja(n)jaal ||

All are involved and entangled in worldly entanglements.

ਭੁਲਿਆ ਚੁਕਿ ਗਇਆ ਤਪ ਤਾਲੁ ॥

bhuliaa chuk giaa tap taal ||

The mortal has mistakenly renounced the way of service.

ਅੰਧਾ ਝਖਿ ਝਖਿ ਪਇਆ ਝੇਰਿ ॥

a(n)dhaa jhakh jhakh piaa jher ||

The blind fool is caught in conflict, bothered and bewildered.

ਪਿਛੈ ਰੋਵਹਿ ਲਿਆਵਹਿ ਫੇਰਿ ॥

pichhai roveh liaaveh fer ||

Those who weep after someone has died - can they bring him back to life?

ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ॥

bin boojhe kichh soojhai naahee ||

Without realization, nothing can be understood.

ਮੋਇਆ ਰੋਂਹਿ ਰੋਂਦੇ ਮਰਿ ਜਾਂਹੀਂ ॥

moiaa ro(n)h ro(n)dhe mar jaa(n)ha(n)ee ||

The weepers who weep for the dead shall themselves die as well.

ਨਾਨਕ ਖਸਮੈ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥

naanak khasamai evai bhaavai ||

O Nanak, this is the Will of our Lord and Master.

ਸੇਈ ਮੁਏ ਜਿਨਿ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ॥੧॥

seiee mue jin chit na aavai ||1||

Those who do not remember the Lord, are dead. ||1||

ਮੁਆ ਪਿਆਰੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮੁਈ ਮੁਆ ਵੈਰੁ ਵਾਦੀ ॥

muaa piaar preet muiee muaa vair vaadhee ||

Love dies, and affection dies; hatred and strife die.

ਵੰਨੁ ਗਇਆ ਰੂਪੁ ਵਿਣਸਿਆ ਦੁਖੀ ਦੇਹ ਰੁਲੀ ॥

va(n)n giaa roop vinasiaa dhukhee dheh rulee ||

The color fades, and beauty vanishes; the body suffers and collapses.

ਕਿਥਹੁ ਆਇਆ ਕਹ ਗਇਆ ਕਿਹੁ ਨ ਸੀਓ ਕਿਹੁ ਸੀ ॥

kithahu aaiaa keh giaa kih na seeo kih see ||

Where did he come from? Where is he going? Did he exist or not?

ਮਨਿ ਮੁਖਿ ਗਲਾ ਗੋਈਆ ਕੀਤਾ ਚਾਉ ਰਲੀ ॥

man mukh galaa goieeaa keetaa chaau ralee ||

The self-willed manmukh made empty boasts, indulging in parties and pleasures.

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਸਿਰ ਖੁਰ ਪਤਿ ਪਾਟੀ ॥੨॥

naanak sache naam bin sir khur pat paaTee ||2||

O Nanak, without the True Name, his honor is torn away, from head to foot. ||2||

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਸੁਖਦਾਤਾ ਅੰਤੇ ਹੋਇ ਸਖਾਈ ॥

a(n)mirat naam sadhaa sukhadhaataa a(n)te hoi sakhaiee ||

The Ambrosial Naam, the Name of the Lord, is forever the Giver of peace. It shall be your Help and Support in the end.

ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਜਗਤੁ ਬਉਰਾਨਾ ਨਾਵੈ ਸਾਰ ਨ ਪਾਈ ॥

baajh guroo jagat bauraanaa naavai saar na paiee ||

Without the Guru, the world is insane. It does not appreciate the worth of the Name.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਸੇ ਪਰਵਾਣੁ ਜਿਨੑ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਈ ॥

satigur seveh se paravaan jin(h) jotee jot milaiee ||

Those who serve the True Guru are accepted and approved. Their light merges into the Light.

ਸੋ ਸਾਹਿਬੁ ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਤੇਹਾ ਜਿਸੁ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈ ॥

so saahib so sevak tehaa jis bhaanaa ma(n)n vasaiee ||

That servant who enshrines the Lord's Will within his mind, becomes just like his Lord and Master.

ਆਪਣੈ ਭਾਣੈ ਕਹੁ ਕਿਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਈ ॥

aapanai bhaanai kahu kin sukh paiaa a(n)dhaa a(n)dh kamaiee ||

Tell me, who has ever found peace by following his own will? The blind act in blindness.

ਬਿਖਿਆ ਕਦੇ ਹੀ ਰਜੈ ਨਾਹੀ ਮੂਰਖ ਭੁਖ ਨ ਜਾਈ ॥

bikhiaa kadhe hee rajai naahee moorakh bhukh na jaiee ||

No one is ever satisfied and fulfilled by evil and corruption. The hunger of the fool is not satisfied.

ਦੂਜੈ ਸਭੁ ਕੋ ਲਗਿ ਵਿਗੁਤਾ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਬੂਝ ਨ ਪਾਈ ॥

dhoojai sabh ko lag vigutaa bin satigur boojh na paiee ||

Attached to duality, all are ruined; without the True Guru, there is no understanding.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਸੋ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਈ ॥੨੦॥

satigur seve so sukh paae jis no kirapaa kare rajaiee ||20||

Those who serve the True Guru find peace; they are blessed with Grace by the Will of the Lord. ||20||

ਸਰਮੁ ਧਰਮੁ ਦੁਇ ਨਾਨਕਾ ਜੇ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥

saram dharam dhui naanakaa je dhan palai pai ||

Modesty and righteousness both, O Nanak, are qualities of those who are blessed with true wealth.

ਸੋ ਧਨੁ ਮਿਤ੍ਰੁ ਨ ਕਾਂਢੀਐ ਜਿਤੁ ਸਿਰਿ ਚੋਟਾਂ ਖਾਇ ॥

so dhan mitr na kaa(n)ddeeaai jit sir choTaa(n) khai ||

Do not refer to that wealth as your friend, which leads you to get your head beaten.

ਜਿਨ ਕੈ ਪਲੈ ਧਨੁ ਵਸੈ ਤਿਨ ਕਾ ਨਾਉ ਫਕੀਰ ॥

jin kai palai dhan vasai tin kaa naau fakeer ||

Those who possess only this worldly wealth are known as paupers.

ਜਿਨੑ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਤੂ ਵਸਹਿ ਤੇ ਨਰ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰ ॥੧॥

jin(h) kai hiradhai too vaseh te nar gunee gaheer ||1||

But those, within whose hearts You dwell, O Lord - those people are oceans of virtue. ||1||

ਦੁਖੀ ਦੁਨੀ ਸਹੇੜੀਐ ਜਾਇ ਤ ਲਗਹਿ ਦੁਖ ॥

dhukhee dhunee saheReeaai jai ta lageh dhukh ||

Worldly possessions are obtained by pain and suffering; when they are gone, they leave pain and suffering.

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਕਿਸੈ ਨ ਲਥੀ ਭੁਖ ॥

naanak sache naam bin kisai na lathee bhukh ||

O Nanak, without the True Name, hunger is never satisfied.

ਰੂਪੀ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੈ ਜਾਂ ਦੇਖਾਂ ਤਾਂ ਭੁਖ ॥

roopee bhukh na utarai jaa(n) dhekhaa(n) taa(n) bhukh ||

Beauty does not satisfy hunger; when the man sees beauty, he hungers even more.

ਜੇਤੇ ਰਸ ਸਰੀਰ ਕੇ ਤੇਤੇ ਲਗਹਿ ਦੁਖ ॥੨॥

jete ras sareer ke tete lageh dhukh ||2||

As many as are the pleasures of the body, so many are the pains which afflict it. ||2||

ਅੰਧੀ ਕੰਮੀ ਅੰਧੁ ਮਨੁ ਮਨਿ ਅੰਧੈ ਤਨੁ ਅੰਧੁ ॥

a(n)dhee ka(n)mee a(n)dh man man a(n)dhai tan a(n)dh ||

Acting blindly, the mind becomes blind. The blind mind makes the body blind.

ਚਿਕੜਿ ਲਾਇਐ ਕਿਆ ਥੀਐ ਜਾਂ ਤੁਟੈ ਪਥਰ ਬੰਧੁ ॥

chikaR laiaai kiaa theeaai jaa(n) tuTai pathar ba(n)dh ||

Why make a dam with mud and plaster? Even a dam made of stones gives way.

ਬੰਧੁ ਤੁਟਾ ਬੇੜੀ ਨਹੀ ਨਾ ਤੁਲਹਾ ਨਾ ਹਾਥ ॥

ba(n)dh tuTaa beRee nahee naa tulahaa naa haath ||

The dam has burst. There is no boat. There is no raft. The water's depth is unfathomable.

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਵਿਣੁ ਕੇਤੇ ਡੁਬੇ ਸਾਥ ॥੩॥

naanak sache naam vin kete ddube saath ||3||

O Nanak, without the True Name, many multitudes have drowned. ||3||

ਲਖ ਮਣ ਸੁਇਨਾ ਲਖ ਮਣ ਰੁਪਾ ਲਖ ਸਾਹਾ ਸਿਰਿ ਸਾਹ ॥

lakh man suinaa lakh man rupaa lakh saahaa sir saeh ||

Thousands of pounds of gold, and thousands of pounds of silver; the king over the heads of thousands of kings.

ਲਖ ਲਸਕਰ ਲਖ ਵਾਜੇ ਨੇਜੇ ਲਖੀ ਘੋੜੀ ਪਾਤਿਸਾਹ ॥

lakh lasakar lakh vaaje neje lakhee ghoRee paatisaeh ||

Thousands of armies, thousands of marching bands and spearmen; the emperor of thousands of horsemen.

ਜਿਥੈ ਸਾਇਰੁ ਲੰਘਣਾ ਅਗਨਿ ਪਾਣੀ ਅਸਗਾਹ ॥

jithai sair la(n)ghanaa agan paanee asagaeh ||

The unfathomable ocean of fire and water must be crossed.

ਕੰਧੀ ਦਿਸਿ ਨ ਆਵਈ ਧਾਹੀ ਪਵੈ ਕਹਾਹ ॥

ka(n)dhee dhis na aaviee dhaahee pavai kahaeh ||

The other shore cannot be seen; only the roar of pitiful cries can be heard.

ਨਾਨਕ ਓਥੈ ਜਾਣੀਅਹਿ ਸਾਹ ਕੇਈ ਪਾਤਿਸਾਹ ॥੪॥

naanak othai jaane'eeh saeh keiee paatisaeh ||4||

O Nanak, there, it shall be known, whether anyone is a king or an emperor. ||4||

ਇਕਨਾ ਗਲੀਂ ਜੰਜੀਰ ਬੰਦਿ ਰਬਾਣੀਐ ॥

eikanaa galee(n) ja(n)jeer ba(n)dh rabaaneeaai ||

Some have chains around their necks, in bondage to the Lord.

ਬਧੇ ਛੁਟਹਿ ਸਚਿ ਸਚੁ ਪਛਾਣੀਐ ॥

badhe chhuTeh sach sach pachhaaneeaai ||

They are released from bondage, realizing the True Lord as True.

ਲਿਖਿਆ ਪਲੈ ਪਾਇ ਸੋ ਸਚੁ ਜਾਣੀਐ ॥

likhiaa palai pai so sach jaaneeaai ||

One whose pre-ordained destiny is activated, comes to know the True Lord.

ਹੁਕਮੀ ਹੋਇ ਨਿਬੇੜੁ ਗਇਆ ਜਾਣੀਐ ॥

hukamee hoi nibeR giaa jaaneeaai ||

By God's Command, it is ordained. When the mortal goes, he knows.

ਭਉਜਲ ਤਾਰਣਹਾਰੁ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੀਐ ॥

bhaujal taaranahaar sabadh pachhaaneeaai ||

Realize the Word of the Shabad, and cross over the terrifying world-ocean.

ਚੋਰ ਜਾਰ ਜੂਆਰ ਪੀੜੇ ਘਾਣੀਐ ॥

chor jaar jooaar peeRe ghaaneeaai ||

Thieves, adulterers and gamblers are pressed like seeds in the mill.

ਨਿੰਦਕ ਲਾਇਤਬਾਰ ਮਿਲੇ ਹੜੑਵਾਣੀਐ ॥

ni(n)dhak laitabaar mile haR(h)vaaneeaai ||

Slanderers and gossipers are hand-cuffed.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ਸੁ ਦਰਗਹ ਜਾਣੀਐ ॥੨੧॥

gurmukh sach samai su dharageh jaaneeaai ||21||

The Gurmukh is absorbed in the True Lord, and is famous in the Court of the Lord. ||21||

ਨਾਉ ਫਕੀਰੈ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਮੂਰਖ ਪੰਡਿਤੁ ਨਾਉ ॥

naau fakeerai paatisaahu moorakh pa(n)ddit naau ||

The beggar is known as an emperor, and the fool is known as a religious scholar.

ਅੰਧੇ ਕਾ ਨਾਉ ਪਾਰਖੂ ਏਵੈ ਕਰੇ ਗੁਆਉ ॥

a(n)dhe kaa naau paarakhoo evai kare guaau ||

The blind man is known as a seer; this is how people talk.

ਇਲਤਿ ਕਾ ਨਾਉ ਚਉਧਰੀ ਕੂੜੀ ਪੂਰੇ ਥਾਉ ॥

eilat kaa naau chaudharee kooRee poore thaau ||

The trouble-maker is called a leader, and the liar is seated with honor.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀਐ ਕਲਿ ਕਾ ਏਹੁ ਨਿਆਉ ॥੧॥

naanak gurmukh jaaneeaai kal kaa eh niaau ||1||

O Nanak, the Gurmukhs know that this is justice in the Dark Age of Kali Yuga. ||1||

ਹਰਣਾਂ ਬਾਜਾਂ ਤੈ ਸਿਕਦਾਰਾਂ ਏਨੑਾ ਪੜਿੑਆ ਨਾਉ ॥

haranaa(n) baajaa(n) tai sikadhaaraa(n) en(h)aa paRi(h)aa naau ||

Deer, falcons and government officials are known to be trained and clever.

ਫਾਂਧੀ ਲਗੀ ਜਾਤਿ ਫਹਾਇਨਿ ਅਗੈ ਨਾਹੀ ਥਾਉ ॥

faa(n)dhee lagee jaat fahain agai naahee thaau ||

When the trap is set, they trap their own kind; hereafter they will find no place of rest.

ਸੋ ਪੜਿਆ ਸੋ ਪੰਡਿਤੁ ਬੀਨਾ ਜਿਨੑੀ ਕਮਾਣਾ ਨਾਉ ॥

so paRiaa so pa(n)ddit beenaa jin(h)ee kamaanaa naau ||

He alone is learned and wise, and he alone is a scholar, who practices the Name.

ਪਹਿਲੋ ਦੇ ਜੜ ਅੰਦਰਿ ਜੰਮੈ ਤਾ ਉਪਰਿ ਹੋਵੈ ਛਾਂਉ ॥

pahilo dhe jaR a(n)dhar ja(n)mai taa upar hovai chhaa(n)au ||

First, the tree puts down its roots, and then it spreads out its shade above.

ਰਾਜੇ ਸੀਹ ਮੁਕਦਮ ਕੁਤੇ ॥

raaje seeh mukadham kute ||

The kings are tigers, and their officials are dogs;

ਜਾਇ ਜਗਾਇਨਿੑ ਬੈਠੇ ਸੁਤੇ ॥

jai jagaini(h) baiThe sute ||

they go out and awaken the sleeping people to harass them.

ਚਾਕਰ ਨਹਦਾ ਪਾਇਨਿੑ ਘਾਉ ॥

chaakar nahadhaa paini(h) ghaau ||

The public servants inflict wounds with their nails.

ਰਤੁ ਪਿਤੁ ਕੁਤਿਹੋ ਚਟਿ ਜਾਹੁ ॥

rat pit kutiho chaT jaahu ||

The dogs lick up the blood that is spilled.

ਜਿਥੈ ਜੀਆਂ ਹੋਸੀ ਸਾਰ ॥

jithai jeeaa(n) hosee saar ||

But there, in the Court of the Lord, all beings will be judged.

ਨਕੀਂ ਵਢੀਂ ਲਾਇਤਬਾਰ ॥੨॥

naka(n)ee vadda(n)ee laitabaar ||2||

Those who have violated the people's trust will be disgraced; their noses will be cut off. ||2||

ਆਪਿ ਉਪਾਏ ਮੇਦਨੀ ਆਪੇ ਕਰਦਾ ਸਾਰ ॥

aap upaae medhanee aape karadhaa saar ||

He Himself creates the world, and He himself takes care of it.

ਭੈ ਬਿਨੁ ਭਰਮੁ ਨ ਕਟੀਐ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥

bhai bin bharam na kaTeeaai naam na lagai piaar ||

Without the Fear of God, doubt is not dispelled, and love for the Name is not embraced.

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਭਉ ਊਪਜੈ ਪਾਈਐ ਮੋਖ ਦੁਆਰ ॥

satigur te bhau uoopajai paieeaai mokh dhuaar ||

Through the True Guru, the Fear of God wells up, and the Door of Salvation is found.

ਭੈ ਤੇ ਸਹਜੁ ਪਾਈਐ ਮਿਲਿ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ ॥

bhai te sahaj paieeaai mil jotee jot apaar ||

Through the Fear of God, intuitive ease is obtained, and one's light merges into the Light of the Infinite.

ਭੈ ਤੇ ਭੈਜਲੁ ਲੰਘੀਐ ਗੁਰਮਤੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥

bhai te bhaijal la(n)gheeaai gurmatee veechaar ||

Through the Fear of God, the terrifying world-ocean is crossed over, reflecting on the Guru's Teachings.

ਭੈ ਤੇ ਨਿਰਭਉ ਪਾਈਐ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ॥

bhai te nirabhau paieeaai jis dhaa a(n)t na paaraavaar ||

Through the Fear of God, the Fearless Lord is found; He has no end or limitation.

ਮਨਮੁਖ ਭੈ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਨੀ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਜਲਤੇ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰ ॥

manmukh bhai kee saar na jaananee tirasanaa jalate kareh pukaar ||

The self-willed manmukhs do not appreciate the value of the Fear of God. Burning in desire, they weep and wail.

ਨਾਨਕ ਨਾਵੈ ਹੀ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰਮਤੀ ਉਰਿ ਧਾਰ ॥੨੨॥

naanak naavai hee te sukh paiaa gurmatee ur dhaar ||22||

O Nanak, through the Name, peace is obtained, by enshrining the Guru's Teachings within the heart. ||22||

ਰੂਪੈ ਕਾਮੈ ਦੋਸਤੀ ਭੁਖੈ ਸਾਦੈ ਗੰਢੁ ॥

roopai kaamai dhosatee bhukhai saadhai ga(n)dd ||

Beauty and sexual desire are friends; hunger and tasty food are tied together.

ਲਬੈ ਮਾਲੈ ਘੁਲਿ ਮਿਲਿ ਮਿਚਲਿ ਊਂਘੈ ਸਉੜਿ ਪਲੰਘੁ ॥

labai maalai ghul mil michal uoo(n)ghai sauR pala(n)gh ||

Greed is bound up in its search for wealth, and sleep will use even a tiny space as a bed.

ਭੰਉਕੈ ਕੋਪੁ ਖੁਆਰੁ ਹੋਇ ਫਕੜੁ ਪਿਟੇ ਅੰਧੁ ॥

bha(n)aukai kop khuaar hoi fakaR piTe a(n)dh ||

Anger barks and brings ruin on itself, blindly pursuing useless conflicts.

ਚੁਪੈ ਚੰਗਾ ਨਾਨਕਾ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਮੁਹਿ ਗੰਧੁ ॥੧॥

chupai cha(n)gaa naanakaa vin naavai muh ga(n)dh ||1||

It is good to be silent, O Nanak; without the Name, one's mouth spews forth only filth. ||1||

ਰਾਜੁ ਮਾਲੁ ਰੂਪੁ ਜਾਤਿ ਜੋਬਨੁ ਪੰਜੇ ਠਗ ॥

raaj maal roop jaat joban pa(n)je Thag ||

Royal power, wealth, beauty, social status and youth are the five thieves.

ਏਨੀ ਠਗੀਂ ਜਗੁ ਠਗਿਆ ਕਿਨੈ ਨ ਰਖੀ ਲਜ ॥

enee Thagee(n) jag Thagiaa kinai na rakhee laj ||

These thieves have plundered the world; no one's honor has been spared.

ਏਨਾ ਠਗਨਿੑ ਠਗ ਸੇ ਜਿ ਗੁਰ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਹਿ ॥

enaa Thagani(h) Thag se j gur kee pairee paeh ||

But these thieves themselves are robbed, by those who fall at the Guru's Feet.

ਨਾਨਕ ਕਰਮਾ ਬਾਹਰੇ ਹੋਰਿ ਕੇਤੇ ਮੁਠੇ ਜਾਹਿ ॥੨॥

naanak karamaa baahare hor kete muThe jaeh ||2||

O Nanak, the multitudes who do not have good karma are plundered. ||2||

ਪੜਿਆ ਲੇਖੇਦਾਰੁ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ॥

paRiaa lekhedhaar lekhaa ma(n)geeaai ||

The learned and educated are called to account for their actions.

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਕੂੜਿਆਰੁ ਅਉਖਾ ਤੰਗੀਐ ॥

vin naavai kooRiaar aaukhaa ta(n)geeaai ||

Without the Name, they are judged false; they become miserable and suffer hardship.

ਅਉਘਟ ਰੁਧੇ ਰਾਹ ਗਲੀਆਂ ਰੋਕੀਆਂ ॥

aaughaT rudhe raeh galeeaa(n) rokeeaa(n) ||

Their path becomes treacherous and difficult, and their way is blocked.

ਸਚਾ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ਸਬਦਿ ਸੰਤੋਖੀਆਂ ॥

sachaa veparavaahu sabadh sa(n)tokheeaa(n) ||

Through the Shabad, the Word of the True and Independent Lord God, one becomes content.

ਗਹਿਰ ਗਭੀਰ ਅਥਾਹੁ ਹਾਥ ਨ ਲਭਈ ॥

gahir gabheer athaahu haath na labhiee ||

The Lord is deep and profound and unfathomable; His depth cannot be measured.

ਮੁਹੇ ਮੁਹਿ ਚੋਟਾ ਖਾਹੁ ਵਿਣੁ ਗੁਰ ਕੋਇ ਨ ਛੁਟਸੀ ॥

muhe muh choTaa khaahu vin gur koi na chhuTasee ||

Without the Guru, the mortals are beaten and punched in the face and the mouth, and no one is released.

ਪਤਿ ਸੇਤੀ ਘਰਿ ਜਾਹੁ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੀਐ ॥

pat setee ghar jaahu naam vakhaaneeaai ||

Chanting the Naam, the Name of the Lord, one returns to his true home with honor.

ਹੁਕਮੀ ਸਾਹ ਗਿਰਾਹ ਦੇਂਦਾ ਜਾਣੀਐ ॥੨੩॥

hukamee saeh giraeh dhe(n)dhaa jaaneeaai ||23||

Know that the Lord, by the Hukam of His Command, gives sustenance and the breath of life. ||23||

ਪਉਣੈ ਪਾਣੀ ਅਗਨੀ ਜੀਉ ਤਿਨ ਕਿਆ ਖੁਸੀਆ ਕਿਆ ਪੀੜ ॥

paunai paanee aganee jeeau tin kiaa khuseeaa kiaa peeR ||

Living beings are formed of air, water and fire. They are subject to pleasure and pain.

ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲੀ ਆਕਾਸੀ ਇਕਿ ਦਰਿ ਰਹਨਿ ਵਜੀਰ ॥

dharatee paataalee aakaasee ik dhar rahan vajeer ||

In this world, in the nether regions of the underworld, and in the Akaashic ethers of the heavens, some remain ministers in the Court of the Lord.

ਇਕਨਾ ਵਡੀ ਆਰਜਾ ਇਕਿ ਮਰਿ ਹੋਹਿ ਜਹੀਰ ॥

eikanaa vaddee aarajaa ik mar hoh jaheer ||

Some live long lives, while others suffer and die.

ਇਕਿ ਦੇ ਖਾਹਿ ਨਿਖੁਟੈ ਨਾਹੀ ਇਕਿ ਸਦਾ ਫਿਰਹਿ ਫਕੀਰ ॥

eik dhe khaeh nikhuTai naahee ik sadhaa fireh fakeer ||

Some give and consume, and still their wealth is not exhausted, while others remain poor forever.

ਹੁਕਮੀ ਸਾਜੇ ਹੁਕਮੀ ਢਾਹੇ ਏਕ ਚਸੇ ਮਹਿ ਲਖ ॥

hukamee saaje hukamee ddaahe ek chase meh lakh ||

In His Will He creates, and in His Will He destroys thousands in an instant.

ਸਭੁ ਕੋ ਨਥੈ ਨਥਿਆ ਬਖਸੇ ਤੋੜੇ ਨਥ ॥

sabh ko nathai nathiaa bakhase toRe nath ||

He has harnessed everyone with His harness; when He forgives, he breaks the harness.

ਵਰਨਾ ਚਿਹਨਾ ਬਾਹਰਾ ਲੇਖੇ ਬਾਝੁ ਅਲਖੁ ॥

varanaa chihanaa baaharaa lekhe baajh alakh ||

He has no color or features; He is invisible and beyond calculation.

ਕਿਉ ਕਥੀਐ ਕਿਉ ਆਖੀਐ ਜਾਪੈ ਸਚੋ ਸਚੁ ॥

kiau katheeaai kiau aakheeaai jaapai sacho sach ||

ਕਰਣਾ ਕਥਨਾ ਕਾਰ ਸਭ ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਅਕਥੁ ॥

karanaa kathanaa kaar sabh naanak aap akath ||

All the actions which are done and described, O Nanak, are done by the Indescribable Lord Himself.

ਅਕਥ ਕੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇਇ ॥

akath kee kathaa sunei ||

Whoever hears the description of the indescribable,

ਰਿਧਿ ਬੁਧਿ ਸਿਧਿ ਗਿਆਨੁ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੧॥

ridh budh sidh giaan sadhaa sukh hoi ||1||

is blessed with wealth, intelligence, perfection, spiritual wisdom and eternal peace. ||1||

ਅਜਰੁ ਜਰੈ ਤ ਨਉ ਕੁਲ ਬੰਧੁ ॥

ajar jarai ta nau kul ba(n)dh ||

One who bears the unbearable, controls the nine holes of the body.

ਪੂਜੈ ਪ੍ਰਾਣ ਹੋਵੈ ਥਿਰੁ ਕੰਧੁ ॥

poojai praan hovai thir ka(n)dh ||

One who worships and adores the Lord with his breath of life, gains stability in his body-wall.

ਕਹਾਂ ਤੇ ਆਇਆ ਕਹਾਂ ਏਹੁ ਜਾਣੁ ॥

kahaa(n) te aaiaa kahaa(n) eh jaan ||

Where has he come from, and where will he go?

ਜੀਵਤ ਮਰਤ ਰਹੈ ਪਰਵਾਣੁ ॥

jeevat marat rahai paravaan ||

Remaining dead while yet alive, he is accepted and approved.

ਹੁਕਮੈ ਬੂਝੈ ਤਤੁ ਪਛਾਣੈ ॥

hukamai boojhai tat pachhaanai ||

Whoever understands the Hukam of the Lord's Command, realizes the essence of reality.

ਇਹੁ ਪਰਸਾਦੁ ਗੁਰੂ ਤੇ ਜਾਣੈ ॥

eih parasaadh guroo te jaanai ||

This is known by Guru's Grace.

ਹੋਂਦਾ ਫੜੀਅਗੁ ਨਾਨਕ ਜਾਣੁ ॥

ho(n)dhaa faReeag naanak jaan ||

O Nanak, know this: egotism leads to bondage.

ਨਾ ਹਉ ਨਾ ਮੈ ਜੂਨੀ ਪਾਣੁ ॥੨॥

naa hau naa mai joonee paan ||2||

Only those who have no ego and no self-conceit, are not consigned to reincarnation. ||2||

ਪੜੑੀਐ ਨਾਮੁ ਸਾਲਾਹ ਹੋਰਿ ਬੁਧੀਂ ਮਿਥਿਆ ॥

paR(h)eeaai naam saalaeh hor budha(n)ee mithiaa ||

Read the Praise of the Lord's Name; other intellectual pursuits are false.

ਬਿਨੁ ਸਚੇ ਵਾਪਾਰ ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਿਆ ॥

bin sache vaapaar janam birathiaa ||

Without dealing in Truth, life is worthless.

ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਕਿਨ ਹੀ ਪਾਇਆ ॥

a(n)t na paaraavaar na kin hee paiaa ||

No one has ever found the Lord's end or limitation.

ਸਭੁ ਜਗੁ ਗਰਬਿ ਗੁਬਾਰੁ ਤਿਨ ਸਚੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥

sabh jag garab gubaar tin sach na bhaiaa ||

All the world is enveloped by the darkness of egotistical pride. It does not like the Truth.

ਚਲੇ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ਤਾਵਣਿ ਤਤਿਆ ॥

chale naam visaar taavan tatiaa ||

Those who depart from this world, forgetting the Naam, shall be roasted in the frying pan.

ਬਲਦੀ ਅੰਦਰਿ ਤੇਲੁ ਦੁਬਿਧਾ ਘਤਿਆ ॥

baladhee a(n)dhar tel dhubidhaa ghatiaa ||

They pour the oil of duality within, and burn.

ਆਇਆ ਉਠੀ ਖੇਲੁ ਫਿਰੈ ਉਵਤਿਆ ॥

aaiaa uThee khel firai uvatiaa ||

They come into the world and wander around aimlessly; they depart when the play is finished.

ਨਾਨਕ ਸਚੈ ਮੇਲੁ ਸਚੈ ਰਤਿਆ ॥੨੪॥

naanak sachai mel sachai ratiaa ||24||

O Nanak, imbued with Truth, the mortals merge in Truth. ||24||

ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮਿਆ ਮਾਸੈ ਅੰਦਰਿ ਵਾਸੁ ॥

pahilaa(n) maasahu ni(n)miaa maasai a(n)dhar vaas ||

First, the mortal is conceived in the flesh, and then he dwells in the flesh.

ਜੀਉ ਪਾਇ ਮਾਸੁ ਮੁਹਿ ਮਿਲਿਆ ਹਡੁ ਚੰਮੁ ਤਨੁ ਮਾਸੁ ॥

jeeau pai maas muh miliaa hadd cha(n)m tan maas ||

When he comes alive, his mouth takes flesh; his bones, skin and body are flesh.

ਮਾਸਹੁ ਬਾਹਰਿ ਕਢਿਆ ਮੰਮਾ ਮਾਸੁ ਗਿਰਾਸੁ ॥

maasahu baahar kaddiaa ma(n)maa maas giraas ||

He comes out of the womb of flesh, and takes a mouthful of flesh at the breast.

ਮੁਹੁ ਮਾਸੈ ਕਾ ਜੀਭ ਮਾਸੈ ਕੀ ਮਾਸੈ ਅੰਦਰਿ ਸਾਸੁ ॥

muh maasai kaa jeebh maasai kee maasai a(n)dhar saas ||

His mouth is flesh, his tongue is flesh; his breath is in the flesh.

ਵਡਾ ਹੋਆ ਵੀਆਹਿਆ ਘਰਿ ਲੈ ਆਇਆ ਮਾਸੁ ॥

vaddaa hoaa veeaahiaa ghar lai aaiaa maas ||

He grows up and is married, and brings his wife of flesh into his home.

ਮਾਸਹੁ ਹੀ ਮਾਸੁ ਊਪਜੈ ਮਾਸਹੁ ਸਭੋ ਸਾਕੁ ॥

maasahu hee maas uoopajai maasahu sabho saak ||

Flesh is produced from flesh; all relatives are made of flesh.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝੀਐ ਤਾਂ ਕੋ ਆਵੈ ਰਾਸਿ ॥

satigur miliaai hukam bujheeaai taa(n) ko aavai raas ||

When the mortal meets the True Guru, and realizes the Hukam of the Lord's Command, then he comes to be reformed.

ਆਪਿ ਛੁਟੇ ਨਹ ਛੂਟੀਐ ਨਾਨਕ ਬਚਨਿ ਬਿਣਾਸੁ ॥੧॥

aap chhuTe neh chhooTeeaai naanak bachan binaas ||1||

Releasing himself, the mortal does not find release; O Nanak, through empty words, one is ruined. ||1||

ਮਾਸੁ ਮਾਸੁ ਕਰਿ ਮੂਰਖੁ ਝਗੜੇ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਨਹੀ ਜਾਣੈ ॥

maas maas kar moorakh jhagaRe giaan dhiaan nahee jaanai ||

The fools argue about flesh and meat, but they know nothing about meditation and spiritual wisdom.

ਕਉਣੁ ਮਾਸੁ ਕਉਣੁ ਸਾਗੁ ਕਹਾਵੈ ਕਿਸੁ ਮਹਿ ਪਾਪ ਸਮਾਣੇ ॥

kaun maas kaun saag kahaavai kis meh paap samaane ||

What is called meat, and what is called green vegetables? What leads to sin?

ਗੈਂਡਾ ਮਾਰਿ ਹੋਮ ਜਗ ਕੀਏ ਦੇਵਤਿਆ ਕੀ ਬਾਣੇ ॥

gai(n)ddaa maar hom jag ke'ee dhevatiaa kee baane ||

It was the habit of the gods to kill the rhinoceros, and make a feast of the burnt offering.

ਮਾਸੁ ਛੋਡਿ ਬੈਸਿ ਨਕੁ ਪਕੜਹਿ ਰਾਤੀ ਮਾਣਸ ਖਾਣੇ ॥

maas chhodd bais nak pakaReh raatee maanas khaane ||

Those who renounce meat, and hold their noses when sitting near it, devour men at night.

ਫੜੁ ਕਰਿ ਲੋਕਾਂ ਨੋ ਦਿਖਲਾਵਹਿ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਨਹੀ ਸੂਝੈ ॥

faR kar lokaa(n) no dhikhalaaveh giaan dhiaan nahee soojhai ||

ਨਾਨਕ ਅੰਧੇ ਸਿਉ ਕਿਆ ਕਹੀਐ ਕਹੈ ਨ ਕਹਿਆ ਬੂਝੈ ॥

naanak a(n)dhe siau kiaa kaheeaai kahai na kahiaa boojhai ||

O Nanak, what can be said to the blind people? They cannot answer, or even understand what is said.

ਅੰਧਾ ਸੋਇ ਜਿ ਅੰਧੁ ਕਮਾਵੈ ਤਿਸੁ ਰਿਦੈ ਸਿ ਲੋਚਨ ਨਾਹੀ ॥

a(n)dhaa soi j a(n)dh kamaavai tis ridhai s lochan naahee ||

They alone are blind, who act blindly. They have no eyes in their hearts.

ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਕੀ ਰਕਤੁ ਨਿਪੰਨੇ ਮਛੀ ਮਾਸੁ ਨ ਖਾਂਹੀ ॥

maat pitaa kee rakat nipa(n)ne machhee maas na khaa(n)hee ||

They are produced from the blood of their mothers and fathers, but they do not eat fish or meat.

ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖੈ ਜਾਂ ਨਿਸਿ ਮੇਲਾ ਓਥੈ ਮੰਧੁ ਕਮਾਹੀ ॥

eisatree purakhai jaa(n) nis melaa othai ma(n)dh kamaahee ||

But when men and women meet in the night, they come together in the flesh.

ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮੇ ਮਾਸਹੁ ਜੰਮੇ ਹਮ ਮਾਸੈ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ॥

maasahu ni(n)me maasahu ja(n)me ham maasai ke bhaa(n)dde ||

In the flesh we are conceived, and in the flesh we are born; we are vessels of flesh.

ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਕਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ਚਤੁਰੁ ਕਹਾਵੈ ਪਾਂਡੇ ॥

giaan dhiaan kachh soojhai naahee chatur kahaavai paa(n)dde ||

You know nothing of spiritual wisdom and meditation, even though you call yourself clever, O religious scholar.

ਬਾਹਰ ਕਾ ਮਾਸੁ ਮੰਦਾ ਸੁਆਮੀ ਘਰ ਕਾ ਮਾਸੁ ਚੰਗੇਰਾ ॥

baahar kaa maas ma(n)dhaa suaamee ghar kaa maas cha(n)geraa ||

O master, you believe that flesh on the outside is bad, but the flesh of those in your own home is good.

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਮਾਸਹੁ ਹੋਏ ਜੀਇ ਲਇਆ ਵਾਸੇਰਾ ॥

jeea ja(n)t sabh maasahu hoe jeei liaa vaaseraa ||

All beings and creatures are flesh; the soul has taken up its home in the flesh.

ਅਭਖੁ ਭਖਹਿ ਭਖੁ ਤਜਿ ਛੋਡਹਿ ਅੰਧੁ ਗੁਰੂ ਜਿਨ ਕੇਰਾ ॥

abhakh bhakheh bhakh taj chhoddeh a(n)dh guroo jin keraa ||

They eat the uneatable; they reject and abandon what they could eat. They have a teacher who is blind.

ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮੇ ਮਾਸਹੁ ਜੰਮੇ ਹਮ ਮਾਸੈ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ॥

maasahu ni(n)me maasahu ja(n)me ham maasai ke bhaa(n)dde ||

In the flesh we are conceived, and in the flesh we are born; we are vessels of flesh.

ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਕਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ਚਤੁਰੁ ਕਹਾਵੈ ਪਾਂਡੇ ॥

giaan dhiaan kachh soojhai naahee chatur kahaavai paa(n)dde ||

You know nothing of spiritual wisdom and meditation, even though you call yourself clever, O religious scholar.

ਮਾਸੁ ਪੁਰਾਣੀ ਮਾਸੁ ਕਤੇਬੀਂ ਚਹੁ ਜੁਗਿ ਮਾਸੁ ਕਮਾਣਾ ॥

maas puraanee maas kateba(n)ee chahu jug maas kamaanaa ||

Meat is allowed in the Puraanas, meat is allowed in the Bible and the Koran. Throughout the four ages, meat has been used.

ਜਜਿ ਕਾਜਿ ਵੀਆਹਿ ਸੁਹਾਵੈ ਓਥੈ ਮਾਸੁ ਸਮਾਣਾ ॥

jaj kaaj veeaaeh suhaavai othai maas samaanaa ||

It is featured in sacred feasts and marriage festivities; meat is used in them.

ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖ ਨਿਪਜਹਿ ਮਾਸਹੁ ਪਾਤਿਸਾਹ ਸੁਲਤਾਨਾਂ ॥

eisatree purakh nipajeh maasahu paatisaeh sulataanaa(n) ||

Women, men, kings and emperors originate from meat.

ਜੇ ਓਇ ਦਿਸਹਿ ਨਰਕਿ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਉਨੑ ਕਾ ਦਾਨੁ ਨ ਲੈਣਾ ॥

je oi dhiseh narak jaa(n)dhe taa(n) un(h) kaa dhaan na lainaa ||

If you see them going to hell, then do not accept charitable gifts from them.

ਦੇਂਦਾ ਨਰਕਿ ਸੁਰਗਿ ਲੈਦੇ ਦੇਖਹੁ ਏਹੁ ਧਿਙਾਣਾ ॥

dhe(n)dhaa narak surag laidhe dhekhahu eh dhin(g)aanaa ||

The giver goes to hell, while the receiver goes to heaven - look at this injustice.

ਆਪਿ ਨ ਬੂਝੈ ਲੋਕ ਬੁਝਾਏ ਪਾਂਡੇ ਖਰਾ ਸਿਆਣਾ ॥

aap na boojhai lok bujhaae paa(n)dde kharaa siaanaa ||

You do not understand your own self, but you preach to other people. O Pandit, you are very wise indeed.

ਪਾਂਡੇ ਤੂ ਜਾਣੈ ਹੀ ਨਾਹੀ ਕਿਥਹੁ ਮਾਸੁ ਉਪੰਨਾ ॥

paa(n)dde too jaanai hee naahee kithahu maas upa(n)naa ||

O Pandit, you do not know where meat originated.

ਤੋਇਅਹੁ ਅੰਨੁ ਕਮਾਦੁ ਕਪਾਹਾਂ ਤੋਇਅਹੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣੁ ਗੰਨਾ ॥

toiahu a(n)n kamaadh kapaahaa(n) toiahu tirabhavan ga(n)naa ||

Corn, sugar cane and cotton are produced from water. The three worlds came from water.

ਤੋਆ ਆਖੈ ਹਉ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਹਛਾ ਤੋਐ ਬਹੁਤੁ ਬਿਕਾਰਾ ॥

toaa aakhai hau bahu bidh hachhaa toaai bahut bikaaraa ||

Water says, ""I am good in many ways."" But water takes many forms.

ਏਤੇ ਰਸ ਛੋਡਿ ਹੋਵੈ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਵਿਚਾਰਾ ॥੨॥

ete ras chhodd hovai sa(n)niaasee naanak kahai vichaaraa ||2||

Forsaking these delicacies, one becomes a true Sannyaasee, a detached hermit. Nanak reflects and speaks. ||2||

ਹਉ ਕਿਆ ਆਖਾ ਇਕ ਜੀਭ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਕਿਨ ਹੀ ਪਾਇਆ ॥

hau kiaa aakhaa ik jeebh teraa a(n)t na kin hee paiaa ||

What can I say with only one tongue? I cannot find your limits.

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ਸੇ ਤੁਝ ਹੀ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ ॥

sachaa sabadh veechaar se tujh hee maeh samaiaa ||

Those who contemplate the True Word of the Shabad are absorbed into You, O Lord.

ਇਕਿ ਭਗਵਾ ਵੇਸੁ ਕਰਿ ਭਰਮਦੇ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਆ ॥

eik bhagavaa ves kar bharamadhe vin satigur kinai na paiaa ||

Some wander around in saffron robes, but without the True Guru, no one finds the Lord.

ਦੇਸ ਦਿਸੰਤਰ ਭਵਿ ਥਕੇ ਤੁਧੁ ਅੰਦਰਿ ਆਪੁ ਲੁਕਾਇਆ ॥

dhes dhisa(n)tar bhav thake tudh a(n)dhar aap lukaiaa ||

They wander in foreign lands and countries until they grow weary, but You hide Yourself within them.

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਰਤੰਨੁ ਹੈ ਕਰਿ ਚਾਨਣੁ ਆਪਿ ਦਿਖਾਇਆ ॥

gur kaa sabadh rata(n)n hai kar chaanan aap dhikhaiaa ||

The Word of the Guru's Shabad is a jewel, through which the Lord shines forth and reveals Himself.

ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਪਛਾਣਿਆ ਗੁਰਮਤੀ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥

aapanaa aap pachhaaniaa gurmatee sach samaiaa ||

Realizing one's own self, following the Guru's Teachings, the mortal is absorbed into Truth.

ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਬਜਾਰੀਆ ਬਾਜਾਰੁ ਜਿਨੀ ਰਚਾਇਆ ॥

aavaa gaun bajaareeaa baajaar jinee rachaiaa ||

Coming and going, the tricksters and magicians put on their magic show.

ਇਕੁ ਥਿਰੁ ਸਚਾ ਸਾਲਾਹਣਾ ਜਿਨ ਮਨਿ ਸਚਾ ਭਾਇਆ ॥੨੫॥

eik thir sachaa saalaahanaa jin man sachaa bhaiaa ||25||

But those whose minds are pleased by the True Lord, praise the True One, the Ever-stable Lord. ||25||

ਨਾਨਕ ਮਾਇਆ ਕਰਮ ਬਿਰਖੁ ਫਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲ ਵਿਸੁ ॥

naanak maiaa karam birakh fal a(n)mirat fal vis ||

O Nanak, the tree of actions done in Maya yields ambrosial fruit and poisonous fruit.

ਸਭ ਕਾਰਣ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਖਵਾਲੇ ਤਿਸੁ ॥੧॥

sabh kaaran karataa kare jis khavaale tis ||1||

The Creator does all deeds; we eat the fruits as He ordains. ||1||

ਨਾਨਕ ਦੁਨੀਆ ਕੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਅਗੀ ਸੇਤੀ ਜਾਲਿ ॥

naanak dhuneeaa keeaa(n) vaddiaaieeaa(n) agee setee jaal ||

O Nanak, burn worldly greatness and glory in the fire.

ਏਨੀ ਜਲੀਈਂ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਇਕ ਨ ਚਲੀਆ ਨਾਲਿ ॥੨॥

enee jaleeiee(n) naam visaariaa ik na chaleeaa naal ||2||

These burnt offerings have caused mortals to forget the Naam, the Name of the Lord. Not even one of them will go along with you in the end. ||2||

ਸਿਰਿ ਸਿਰਿ ਹੋਇ ਨਿਬੇੜੁ ਹੁਕਮਿ ਚਲਾਇਆ ॥

sir sir hoi nibeR hukam chalaiaa ||

He judges each and every being; by the Hukam of His Command, He leads us on.

ਤੇਰੈ ਹਥਿ ਨਿਬੇੜੁ ਤੂਹੈ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥

terai hath nibeR toohai man bhaiaa ||

Justice is in Your Hands, O Lord; You are pleasing to my mind.

ਕਾਲੁ ਚਲਾਏ ਬੰਨਿ ਕੋਇ ਨ ਰਖਸੀ ॥

kaal chalaae ba(n)n koi na rakhasee ||

The mortal is bound and gagged by Death and lead away; no one can rescue him.

ਜਰੁ ਜਰਵਾਣਾ ਕੰਨਿੑ ਚੜਿਆ ਨਚਸੀ ॥

jar jaravaanaa ka(n)ni(h) chaRiaa nachasee ||

Old age, the tyrant, dances on the mortal's shoulders.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੋਹਿਥੁ ਬੇੜੁ ਸਚਾ ਰਖਸੀ ॥

satigur bohith beR sachaa rakhasee ||

So climb aboard the boat of the True Guru, and the True Lord will rescue you.

ਅਗਨਿ ਭਖੈ ਭੜਹਾੜੁ ਅਨਦਿਨੁ ਭਖਸੀ ॥

agan bhakhai bhaRahaaR anadhin bhakhasee ||

The fire of desire burns like an oven, consuming mortals night and day.

ਫਾਥਾ ਚੁਗੈ ਚੋਗ ਹੁਕਮੀ ਛੁਟਸੀ ॥

faathaa chugai chog hukamee chhuTasee ||

Like trapped birds, the mortals peck at the corn; only through the Lord's Command will they find release.

ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਗੁ ਕੂੜੁ ਨਿਖੁਟਸੀ ॥੨੬॥

karataa kare su hog kooR nikhuTasee ||26||

Whatever the Creator does, comes to pass; falsehood shall fail in the end. ||26||

ਘਰ ਮਹਿ ਘਰੁ ਦੇਖਾਇ ਦੇਇ ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥

ghar meh ghar dhekhai dhei so satigur purakh sujaan ||

The True Guru is the All-knowing Primal Being; He shows us our true home within the home of the self.

ਪੰਚ ਸਬਦ ਧੁਨਿਕਾਰ ਧੁਨਿ ਤਹ ਬਾਜੈ ਸਬਦੁ ਨੀਸਾਣੁ ॥

pa(n)ch sabadh dhunikaar dhun teh baajai sabadh neesaan ||

The Panch Shabad, the Five Primal Sounds, resonate and resound within; the insignia of the Shabad is revealed there, vibrating gloriously.

ਦੀਪ ਲੋਅ ਪਾਤਾਲ ਤਹ ਖੰਡ ਮੰਡਲ ਹੈਰਾਨੁ ॥

dheep loa paataal teh kha(n)dd ma(n)ddal hairaan ||

Worlds and realms, nether regions, solar systems and galaxies are wondrously revealed.

ਤਾਰ ਘੋਰ ਬਾਜਿੰਤ੍ਰ ਤਹ ਸਾਚਿ ਤਖਤਿ ਸੁਲਤਾਨੁ ॥

taar ghor baaji(n)tr teh saach takhat sulataan ||

The strings and the harps vibrate and resound; the true throne of the Lord is there.

ਸੁਖਮਨ ਕੈ ਘਰਿ ਰਾਗੁ ਸੁਨਿ ਸੁੰਨਿ ਮੰਡਲਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

sukhaman kai ghar raag sun su(n)n ma(n)ddal liv lai ||

Listen to the music of the home of the heart - Sukhmani, peace of mind. Lovingly tune in to His state of celestial ecstasy.

ਅਕਥ ਕਥਾ ਬੀਚਾਰੀਐ ਮਨਸਾ ਮਨਹਿ ਸਮਾਇ ॥

akath kathaa beechaareeaai manasaa maneh samai ||

Contemplate the Unspoken Speech, and the desires of the mind are dissolved.

ਉਲਟਿ ਕਮਲੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰਿਆ ਇਹੁ ਮਨੁ ਕਤਹੁ ਨ ਜਾਇ ॥

aulaT kamal a(n)mirat bhariaa ih man katahu na jai ||

The heart-lotus is turned upside-down, and is filled with Ambrosial Nectar. This mind does not go out; it does not get distracted.

ਅਜਪਾ ਜਾਪੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਸਮਾਇ ॥

ajapaa jaap na veesarai aadh jugaadh samai ||

It does not forget the Chant which is chanted without chanting; it is immersed in the Primal Lord God of the ages.

ਸਭਿ ਸਖੀਆ ਪੰਚੇ ਮਿਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੁ ॥

sabh sakheeaa pa(n)che mile gurmukh nij ghar vaas ||

All the sister-companions are blessed with the five virtues. The Gurmukhs dwell in the home of the self deep within.

ਸਬਦੁ ਖੋਜਿ ਇਹੁ ਘਰੁ ਲਹੈ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੁ ॥੧॥

sabadh khoj ih ghar lahai naanak taa kaa dhaas ||1||

Nanak is the slave of that one who seeks the Shabad and finds this home within. ||1||

ਚਿਲਿਮਿਲਿ ਬਿਸੀਆਰ ਦੁਨੀਆ ਫਾਨੀ ॥

chilimil biseeaar dhuneeaa faanee ||

The extravagant glamor of the world is a passing show.

ਕਾਲੂਬਿ ਅਕਲ ਮਨ ਗੋਰ ਨ ਮਾਨੀ ॥

kaaloob akal man gor na maanee ||

My twisted mind does not believe that it will end up in a grave.

ਮਨ ਕਮੀਨ ਕਮਤਰੀਨ ਤੂ ਦਰੀਆਉ ਖੁਦਾਇਆ ॥

man kameen kamatareen too dhareeaau khudhaiaa ||

I am meek and lowly; You are the great river.

ਏਕੁ ਚੀਜੁ ਮੁਝੈ ਦੇਹਿ ਅਵਰ ਜਹਰ ਚੀਜ ਨ ਭਾਇਆ ॥

ek cheej mujhai dheh avar jahar cheej na bhaiaa ||

Please, bless me with the one thing; everything else is poison, and does not tempt me.

ਪੁਰਾਬ ਖਾਮ ਕੂਜੈ ਹਿਕਮਤਿ ਖੁਦਾਇਆ ॥

puraab khaam koojai hikamat khudhaiaa ||

You filled this fragile body with the water of life, O Lord, by Your Creative Power.

ਮਨ ਤੁਆਨਾ ਤੂ ਕੁਦਰਤੀ ਆਇਆ ॥

man tuaanaa too kudharatee aaiaa ||

By Your Omnipotence, I have become powerful.

ਸਗ ਨਾਨਕ ਦੀਬਾਨ ਮਸਤਾਨਾ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਇਆ ॥

sag naanak dheebaan masataanaa nit chaRai savaiaa ||

Nanak is a dog in the Court of the Lord, intoxicated more and more, all the time.

ਆਤਸ ਦੁਨੀਆ ਖੁਨਕ ਨਾਮੁ ਖੁਦਾਇਆ ॥੨॥

aatas dhuneeaa khunak naam khudhaiaa ||2||

The world is on fire; the Name of the Lord is cooling and soothing. ||2||

ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਚਲਤੁ ਚਲਤੁ ਵਖਾਣਿਆ ॥

sabho varatai chalat chalat vakhaaniaa ||

His wonderful play is all-pervading; it is wonderful and amazing!

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣਿਆ ॥

paarabraham paramesar gurmukh jaaniaa ||

As Gurmukh, I know the the Transcendent Lord, the Supreme Lord God.

ਲਥੇ ਸਭਿ ਵਿਕਾਰ ਸਬਦਿ ਨੀਸਾਣਿਆ ॥

lathe sabh vikaar sabadh neesaaniaa ||

All my sins and corruption are washed away, through the insignia of the Shabad, the Word of God.

ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ ਉਧਾਰੁ ਭਏ ਨਿਕਾਣਿਆ ॥

saadhoo sa(n)g udhaar bhe nikaaniaa ||

In the Saadh Sangat, the Company of the Holy, one is saved, and becomes free.

ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਦਾਤਾਰੁ ਸਭਿ ਰੰਗ ਮਾਣਿਆ ॥

simar simar dhaataar sabh ra(n)g maaniaa ||

Meditating, meditating in remembrance on the Great Giver, I enjoy all comforts and pleasures.

ਪਰਗਟੁ ਭਇਆ ਸੰਸਾਰਿ ਮਿਹਰ ਛਾਵਾਣਿਆ ॥

paragaT bhiaa sa(n)saar mihar chhaavaaniaa ||

I have become famous throughout the world, under the canopy of His kindness and grace.

ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਏ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣਿਆ ॥

aape bakhas milaae sadh kurabaaniaa ||

He Himself has forgiven me, and united me with Himself; I am forever a sacrifice to Him.

ਨਾਨਕ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ਖਸਮੈ ਭਾਣਿਆ ॥੨੭॥

naanak le milai khasamai bhaaniaa ||27||

O Nanak, by the Pleasure of His Will, my Lord and Master has blended me with Himself. ||27||

ਧੰਨੁ ਸੁ ਕਾਗਦੁ ਕਲਮ ਧੰਨੁ ਧਨੁ ਭਾਂਡਾ ਧਨੁ ਮਸੁ ॥

dha(n)nu su kaagadh kalam dha(n)n dhan bhaa(n)ddaa dhan mas ||

Blessed is the paper, blessed is the pen, blessed is the inkwell, and blessed is the ink.

ਧਨੁ ਲੇਖਾਰੀ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨਿ ਨਾਮੁ ਲਿਖਾਇਆ ਸਚੁ ॥੧॥

dhan lekhaaree naanakaa jin naam likhaiaa sach ||1||

Blessed is the writer, O Nanak, who writes the True Name. ||1||

ਆਪੇ ਪਟੀ ਕਲਮ ਆਪਿ ਉਪਰਿ ਲੇਖੁ ਭਿ ਤੂੰ ॥

aape paTee kalam aap upar lekh bh too(n) ||

You Yourself are the writing tablet, and You Yourself are the pen. You are also what is written on it.

ਏਕੋ ਕਹੀਐ ਨਾਨਕਾ ਦੂਜਾ ਕਾਹੇ ਕੂ ॥੨॥

eko kaheeaai naanakaa dhoojaa kaahe koo ||2||

Speak of the One Lord, O Nanak; how could there be any other? ||2||

ਤੂੰ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪਿ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥

too(n) aape aap varatadhaa aap banat banaiee ||

You Yourself are all-pervading; You Yourself made the making.

ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਹੀ ਤੂ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥

tudh bin dhoojaa ko nahee too rahiaa samaiee ||

Without You, there is no other at all; You are permeating and pervading everywhere.

ਤੇਰੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਤੂਹੈ ਜਾਣਦਾ ਤੁਧੁ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥

teree gat mit toohai jaanadhaa tudh keemat paiee ||

You alone know Your state and extent. Only You can estimate Your worth.

ਤੂ ਅਲਖ ਅਗੋਚਰੁ ਅਗਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮਤਿ ਦਿਖਾਈ ॥

too alakh agochar agam hai gurmat dhikhaiee ||

You are invisible, imperceptible and inaccessible. You are revealed through the Guru's Teachings.

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਦੁਖੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਗੁਰ ਗਿਆਨਿ ਗਵਾਈ ॥

a(n)tar agiaan dhukh bharam hai gur giaan gavaiee ||

Deep within, there is ignorance, suffering and doubt; through the spiritual wisdom of the Guru, they are eradicated.

ਜਿਸੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹਿ ਤਿਸੁ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਸੋ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥

jis kirapaa kareh tis mel laih so naam dhiaaiee ||

He alone meditates on the Naam, whom You unite with Yourself, in Your Mercy.

ਤੂ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਰਵਿਆ ਸਭ ਠਾਈ ॥

too karataa purakh aga(n)m hai raviaa sabh Thaiee ||

You are the Creator, the Inaccessible Primal Lord God; You are all-pervading everywhere.

ਜਿਤੁ ਤੂ ਲਾਇਹਿ ਸਚਿਆ ਤਿਤੁ ਕੋ ਲਗੈ ਨਾਨਕ ਗੁਣ ਗਾਈ ॥੨੮॥੧॥ ਸੁਧੁ

jit too laieh sachiaa tit ko lagai naanak gun gaiee ||28||1|| sudhu

To whatever You link the mortal, O True Lord, to that he is linked. Nanak sings Your Glorious Praises. ||28||1|| Sudh||