Ang 467

ਓਨੑੀ ਮੰਦੈ ਪੈਰੁ ਨ ਰਖਿਓ ਕਰਿ ਸੁਕ੍ਰਿਤੁ ਧਰਮੁ ਕਮਾਇਆ ॥

on(h)ee ma(n)dhai pair na rakhio kar sukirat dharam kamaiaa ||

They do not place their feet in sin, but do good deeds and live righteously in Dharma.

ਓਨੑੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋੜੇ ਬੰਧਨਾ ਅੰਨੁ ਪਾਣੀ ਥੋੜਾ ਖਾਇਆ ॥

on(h)ee dhuneeaa toRe ba(n)dhanaa a(n)n paanee thoRaa khaiaa ||

They burn away the bonds of the world, and eat a simple diet of grain and water.

ਤੂੰ ਬਖਸੀਸੀ ਅਗਲਾ ਨਿਤ ਦੇਵਹਿ ਚੜਹਿ ਸਵਾਇਆ ॥

too(n) bakhaseesee agalaa nit dheveh chaReh savaiaa ||

You are the Great Forgiver; You give continually, more and more each day.

ਵਡਿਆਈ ਵਡਾ ਪਾਇਆ ॥੭॥

vaddiaaiee vaddaa paiaa ||7||

By His greatness, the Great Lord is obtained. ||7||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥

salok mahalaa pehilaa ||

Shalok, First Mehla:

ਪੁਰਖਾਂ ਬਿਰਖਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤਟਾਂ ਮੇਘਾਂ ਖੇਤਾਂਹ ॥

purakhaa(n) birakhaa(n) teerathaa(n) taTaa(n) meghaa(n) khetaa(n)h ||

Men, trees, sacred shrines of pilgrimage, banks of sacred rivers, clouds, fields,

ਦੀਪਾਂ ਲੋਆਂ ਮੰਡਲਾਂ ਖੰਡਾਂ ਵਰਭੰਡਾਂਹ ॥

dheepaa(n) loaa(n) ma(n)ddalaa(n) kha(n)ddaa(n) varabha(n)ddaa(n)h ||

islands, continents, worlds, solar systems, and universes;

ਅੰਡਜ ਜੇਰਜ ਉਤਭੁਜਾਂ ਖਾਣੀ ਸੇਤਜਾਂਹ ॥

a(n)ddaj jeraj utabhujaa(n) khaanee setajaa(n)h ||

the four sources of creation - born of eggs, born of the womb, born of the earth and born of sweat;

ਸੋ ਮਿਤਿ ਜਾਣੈ ਨਾਨਕਾ ਸਰਾਂ ਮੇਰਾਂ ਜੰਤਾਹ ॥

so mit jaanai naanakaa saraa(n) meraa(n) ja(n)taeh ||

oceans, mountains, and all beings - O Nanak, He alone knows their condition.

ਨਾਨਕ ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਕੈ ਸੰਮਾਲੇ ਸਭਨਾਹ ॥

naanak ja(n)t upai kai sa(n)maale sabhanaeh ||

O Nanak, having created the living beings, He cherishes them all.

ਜਿਨਿ ਕਰਤੈ ਕਰਣਾ ਕੀਆ ਚਿੰਤਾ ਭਿ ਕਰਣੀ ਤਾਹ ॥

jin karatai karanaa keeaa chi(n)taa bh karanee taeh ||

The Creator who created the creation, takes care of it as well.

ਸੋ ਕਰਤਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇ ਜਿਨਿ ਉਪਾਇਆ ਜਗੁ ॥

so karataa chi(n)taa kare jin upaiaa jag ||

He, the Creator who formed the world, cares for it.

ਤਿਸੁ ਜੋਹਾਰੀ ਸੁਅਸਤਿ ਤਿਸੁ ਤਿਸੁ ਦੀਬਾਣੁ ਅਭਗੁ ॥

tis johaaree suasat tis tis dheebaan abhag ||

Unto Him I bow and offer my reverence; His Royal Court is eternal.

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਕਿਆ ਟਿਕਾ ਕਿਆ ਤਗੁ ॥੧॥

naanak sache naam bin kiaa Tikaa kiaa tag ||1||

O Nanak, without the True Name, of what use is the frontal mark of the Hindus, or their sacred thread? ||1||

ਮਃ ੧ ॥

mahalaa pehilaa ||

First Mehla:

ਲਖ ਨੇਕੀਆ ਚੰਗਿਆਈਆ ਲਖ ਪੁੰਨਾ ਪਰਵਾਣੁ ॥

lakh nekeeaa cha(n)giaaieeaa lakh pu(n)naa paravaan ||

Hundreds of thousands of virtues and good actions, and hundreds of thousands of blessed charities,

ਲਖ ਤਪ ਉਪਰਿ ਤੀਰਥਾਂ ਸਹਜ ਜੋਗ ਬੇਬਾਣ ॥

lakh tap upar teerathaa(n) sahaj jog bebaan ||

hundreds of thousands of penances at sacred shrines, and the practice of Sehj Yoga in the wilderness,

ਲਖ ਸੂਰਤਣ ਸੰਗਰਾਮ ਰਣ ਮਹਿ ਛੁਟਹਿ ਪਰਾਣ ॥

lakh sooratan sa(n)garaam ran meh chhuTeh paraan ||

hundreds of thousands of courageous actions and giving up the breath of life on the field of battle,

ਲਖ ਸੁਰਤੀ ਲਖ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਪੜੀਅਹਿ ਪਾਠ ਪੁਰਾਣ ॥

lakh suratee lakh giaan dhiaan paRe'eh paaTh puraan ||

hundreds of thousands of divine understandings, hundreds of thousands of divine wisdoms and meditations and readings of the Vedas and the Puraanas

ਜਿਨਿ ਕਰਤੈ ਕਰਣਾ ਕੀਆ ਲਿਖਿਆ ਆਵਣ ਜਾਣੁ ॥

jin karatai karanaa keeaa likhiaa aavan jaan ||

- before the Creator who created the creation, and who ordained coming and going,

ਨਾਨਕ ਮਤੀ ਮਿਥਿਆ ਕਰਮੁ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥੨॥

naanak matee mithiaa karam sachaa neesaan ||2||

O Nanak, all these things are false. True is the Insignia of His Grace. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਏਕੁ ਤੂੰ ਜਿਨਿ ਸਚੋ ਸਚੁ ਵਰਤਾਇਆ ॥

sachaa saahib ek too(n) jin sacho sach varataiaa ||

You alone are the True Lord. The Truth of Truths is pervading everywhere.

ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਦੇਹਿ ਤਿਸੁ ਮਿਲੈ ਸਚੁ ਤਾ ਤਿਨੑੀ ਸਚੁ ਕਮਾਇਆ ॥

jis too(n) dheh tis milai sach taa tin(h)ee sach kamaiaa ||

He alone receives the Truth, unto whom You give it; then, he practices Truth.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਸਚੁ ਪਾਇਆ ਜਿਨੑ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਸਚੁ ਵਸਾਇਆ ॥

satigur miliaai sach paiaa jin(h) kai hiradhai sach vasaiaa ||

Meeting the True Guru, Truth is found. In His Heart, Truth is abiding.

ਮੂਰਖ ਸਚੁ ਨ ਜਾਣਨੑੀ ਮਨਮੁਖੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥

moorakh sach na jaanan(h)ee manmukhee janam gavaiaa ||

The fools do not know the Truth. The self-willed manmukhs waste their lives away in vain.

ਵਿਚਿ ਦੁਨੀਆ ਕਾਹੇ ਆਇਆ ॥੮॥

vich dhuneeaa kaahe aaiaa ||8||

Why have they even come into the world? ||8||

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥

salok mahalaa pehilaa ||

Shalok, First Mehla:

ਪੜਿ ਪੜਿ ਗਡੀ ਲਦੀਅਹਿ ਪੜਿ ਪੜਿ ਭਰੀਅਹਿ ਸਾਥ ॥

paR paR gaddee ladhe'eeh paR paR bhare'eh saath ||

You may read and read loads of books; you may read and study vast multitudes of books.

ਪੜਿ ਪੜਿ ਬੇੜੀ ਪਾਈਐ ਪੜਿ ਪੜਿ ਗਡੀਅਹਿ ਖਾਤ ॥

paR paR beRee paieeaai paR paR gadde'eeh khaat ||

You may read and read boat-loads of books; you may read and read and fill pits with them.

ਪੜੀਅਹਿ ਜੇਤੇ ਬਰਸ ਬਰਸ ਪੜੀਅਹਿ ਜੇਤੇ ਮਾਸ ॥

paRe'eh jete baras baras paRe'eh jete maas ||

You may read them year after year; you may read them as many months are there are.

ਪੜੀਐ ਜੇਤੀ ਆਰਜਾ ਪੜੀਅਹਿ ਜੇਤੇ ਸਾਸ ॥

paReeaai jetee aarajaa paRe'eh jete saas ||

You may read them all your life; you may read them with every breath.

ਨਾਨਕ ਲੇਖੈ ਇਕ ਗਲ ਹੋਰੁ ਹਉਮੈ ਝਖਣਾ ਝਾਖ ॥੧॥

naanak lekhai ik gal hor haumai jhakhanaa jhaakh ||1||

O Nanak, only one thing is of any account: everything else is useless babbling and idle talk in ego. ||1||

ਮਃ ੧ ॥

mahalaa pehilaa ||

First Mehla:

ਲਿਖਿ ਲਿਖਿ ਪੜਿਆ ॥

likh likh paRiaa ||

The more one writes and reads,

ਤੇਤਾ ਕੜਿਆ ॥

tetaa kaRiaa ||

the more one burns.

ਬਹੁ ਤੀਰਥ ਭਵਿਆ ॥

bahu teerath bhaviaa ||

The more one wanders at sacred shrines of pilgrimage,

ਤੇਤੋ ਲਵਿਆ ॥

teto laviaa ||

the more one talks uselessly.

ਬਹੁ ਭੇਖ ਕੀਆ ਦੇਹੀ ਦੁਖੁ ਦੀਆ ॥

bahu bhekh keeaa dhehee dhukh dheeaa ||

The more one wears religious robes, the more pain he causes his body.

ਸਹੁ ਵੇ ਜੀਆ ਅਪਣਾ ਕੀਆ ॥

sahu ve jeeaa apanaa keeaa ||

O my soul, you must endure the consequences of your own actions.

ਅੰਨੁ ਨ ਖਾਇਆ ਸਾਦੁ ਗਵਾਇਆ ॥

a(n)n na khaiaa saadh gavaiaa ||

One who does not eat the corn, misses out on the taste.

ਬਹੁ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ਦੂਜਾ ਭਾਇਆ ॥

bahu dhukh paiaa dhoojaa bhaiaa ||

One obtains great pain, in the love of duality.

ਬਸਤ੍ਰ ਨ ਪਹਿਰੈ ॥

basatr na pahirai ||

One who does not wear any clothes,

ਅਹਿਨਿਸਿ ਕਹਰੈ ॥

ahinis kaharai ||

suffers night and day.

ਮੋਨਿ ਵਿਗੂਤਾ ॥

mon vigootaa ||

Through silence, he is ruined.

ਕਿਉ ਜਾਗੈ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਸੂਤਾ ॥

kiau jaagai gur bin sootaa ||

How can the sleeping one be awakened without the Guru?

ਪਗ ਉਪੇਤਾਣਾ ॥

pag upetaanaa ||

One who goes barefoot

ਅਪਣਾ ਕੀਆ ਕਮਾਣਾ ॥

apanaa keeaa kamaanaa ||

suffers by his own actions.

ਅਲੁ ਮਲੁ ਖਾਈ ਸਿਰਿ ਛਾਈ ਪਾਈ ॥

al mal khaiee sir chhaiee paiee ||

One who eats filth and throws ashes on his head

ਮੂਰਖਿ ਅੰਧੈ ਪਤਿ ਗਵਾਈ ॥

moorakh a(n)dhai pat gavaiee ||

the blind fool loses his honor.

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਕਿਛੁ ਥਾਇ ਨ ਪਾਈ ॥

vin naavai kichh thai na paiee ||

Without the Name, nothing is of any use.

ਰਹੈ ਬੇਬਾਣੀ ਮੜੀ ਮਸਾਣੀ ॥

rahai bebaanee maRee masaanee ||

One who lives in the wilderness, in cemetaries and cremation grounds

ਅੰਧੁ ਨ ਜਾਣੈ ਫਿਰਿ ਪਛੁਤਾਣੀ ॥

a(n)dh na jaanai fir pachhutaanee ||

- that blind man does not know the Lord; he regrets and repents in the end.