Ang 285

ਜਿਸ ਕੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸੁ ਕਰਣੈਹਾਰੁ ॥

jis kee sirasaT su karanaihaar ||

He is the Creator Lord of His world.

ਅਵਰ ਨ ਬੂਝਿ ਕਰਤ ਬੀਚਾਰੁ ॥

avar na boojh karat beechaar ||

No one else understands Him, although they may try.

ਕਰਤੇ ਕੀ ਮਿਤਿ ਨ ਜਾਨੈ ਕੀਆ ॥

karate kee mit na jaanai keeaa ||

The created cannot know the extent of the Creator.

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਵਰਤੀਆ ॥੭॥

naanak jo tis bhaavai so varateeaa ||7||

O Nanak, whatever pleases Him comes to pass. ||7||

ਬਿਸਮਨ ਬਿਸਮ ਭਏ ਬਿਸਮਾਦ ॥

bisaman bisam bhe bisamaadh ||

Gazing upon His wondrous wonder, I am wonder-struck and amazed!

ਜਿਨਿ ਬੂਝਿਆ ਤਿਸੁ ਆਇਆ ਸ੍ਵਾਦ ॥

jin boojhiaa tis aaiaa savaiaadh ||

One who realizes this, comes to taste this state of joy.

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਾਚਿ ਜਨ ਰਹੇ ॥

prabh kai ra(n)g raach jan rahe ||

God's humble servants remain absorbed in His Love.

ਗੁਰ ਕੈ ਬਚਨਿ ਪਦਾਰਥ ਲਹੇ ॥

gur kai bachan padhaarath lahe ||

Following the Guru's Teachings, they receive the four cardinal blessings.

ਓਇ ਦਾਤੇ ਦੁਖ ਕਾਟਨਹਾਰ ॥

oi dhaate dhukh kaaTanahaar ||

They are the givers, the dispellers of pain.

ਜਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਤਰੈ ਸੰਸਾਰ ॥

jaa kai sa(n)g tarai sa(n)saar ||

In their company, the world is saved.

ਜਨ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਸੋ ਵਡਭਾਗੀ ॥

jan kaa sevak so vaddabhaagee ||

The slave of the Lord's servant is so very blessed.

ਜਨ ਕੈ ਸੰਗਿ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥

jan kai sa(n)g ek liv laagee ||

In the company of His servant, one becomes attached to the Love of the One.

ਗੁਨ ਗੋਬਿਦ ਕੀਰਤਨੁ ਜਨੁ ਗਾਵੈ ॥

gun gobidh keeratan jan gaavai ||

His humble servant sings the Kirtan, the songs of the glory of God.

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਨਕ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ॥੮॥੧੬॥

gur prasaadh naanak fal paavai ||8||16||

By Guru's Grace, O Nanak, he receives the fruits of his rewards. ||8||16||

ਸਲੋਕੁ ॥

salok ||

Shalok:

ਆਦਿ ਸਚੁ ਜੁਗਾਦਿ ਸਚੁ ॥

aadh sach jugaadh sach ||

True in the beginning, True throughout the ages,

ਹੈ ਭਿ ਸਚੁ ਨਾਨਕ ਹੋਸੀ ਭਿ ਸਚੁ ॥੧॥

hai bh sach naanak hosee bh sach ||1||

True here and now. O Nanak, He shall forever be True. ||1||

ਅਸਟਪਦੀ ॥

asaTapadhee ||

Ashtapadee:

ਚਰਨ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪਰਸਨਹਾਰ ॥

charan sat sat parasanahaar ||

His Lotus Feet are True, and True are those who touch Them.

ਪੂਜਾ ਸਤਿ ਸਤਿ ਸੇਵਦਾਰ ॥

poojaa sat sat sevadhaar ||

His devotional worship is True, and True are those who worship Him.

ਦਰਸਨੁ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪੇਖਨਹਾਰ ॥

dharasan sat sat pekhanahaar ||

The Blessing of His Vision is True, and True are those who behold it.

ਨਾਮੁ ਸਤਿ ਸਤਿ ਧਿਆਵਨਹਾਰ ॥

naam sat sat dhiaavanahaar ||

His Naam is True, and True are those who meditate on it.

ਆਪਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਸਭ ਧਾਰੀ ॥

aap sat sat sabh dhaaree ||

He Himself is True, and True is all that He sustains.

ਆਪੇ ਗੁਣ ਆਪੇ ਗੁਣਕਾਰੀ ॥

aape gun aape gunakaaree ||

He Himself is virtuous goodness, and He Himself is the Bestower of virtue.

ਸਬਦੁ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪ੍ਰਭੁ ਬਕਤਾ ॥

sabadh sat sat prabh bakataa ||

The Word of His Shabad is True, and True are those who speak of God.

ਸੁਰਤਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਜਸੁ ਸੁਨਤਾ ॥

surat sat sat jas sunataa ||

Those ears are True, and True are those who listen to His Praises.

ਬੁਝਨਹਾਰ ਕਉ ਸਤਿ ਸਭ ਹੋਇ ॥

bujhanahaar kau sat sabh hoi ||

All is True to one who understands.

ਨਾਨਕ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੧॥

naanak sat sat prabh soi ||1||

O Nanak, True, True is He, the Lord God. ||1||

ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ਰਿਦੈ ਜਿਨਿ ਮਾਨਿਆ ॥

sat saroop ridhai jin maaniaa ||

One who believes in the Embodiment of Truth with all his heart

ਕਰਨ ਕਰਾਵਨ ਤਿਨਿ ਮੂਲੁ ਪਛਾਨਿਆ ॥

karan karaavan tin mool pachhaaniaa ||

recognizes the Cause of causes as the Root of all.

ਜਾ ਕੈ ਰਿਦੈ ਬਿਸ੍ਵਾਸੁ ਪ੍ਰਭ ਆਇਆ ॥

jaa kai ridhai bisavaiaas prabh aaiaa ||

One whose heart is filled with faith in God

ਤਤੁ ਗਿਆਨੁ ਤਿਸੁ ਮਨਿ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ॥

tat giaan tis man pragaTaiaa ||

the essence of spiritual wisdom is revealed to his mind.

ਭੈ ਤੇ ਨਿਰਭਉ ਹੋਇ ਬਸਾਨਾ ॥

bhai te nirabhau hoi basaanaa ||

Coming out of fear, he comes to live without fear.

ਜਿਸ ਤੇ ਉਪਜਿਆ ਤਿਸੁ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨਾ ॥

jis te upajiaa tis maeh samaanaa ||

He is absorbed into the One, from whom he originated.

ਬਸਤੁ ਮਾਹਿ ਲੇ ਬਸਤੁ ਗਡਾਈ ॥

basat maeh le basat gaddaiee ||

When something blends with its own,

ਤਾ ਕਉ ਭਿੰਨ ਨ ਕਹਨਾ ਜਾਈ ॥

taa kau bhi(n)n na kahanaa jaiee ||

it cannot be said to be separate from it.

ਬੂਝੈ ਬੂਝਨਹਾਰੁ ਬਿਬੇਕ ॥

boojhai boojhanahaar bibek ||

This is understood only by one of discerning understanding.

ਨਾਰਾਇਨ ਮਿਲੇ ਨਾਨਕ ਏਕ ॥੨॥

naarain mile naanak ek ||2||

Meeting with the Lord, O Nanak, he becomes one with Him. ||2||

ਠਾਕੁਰ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ॥

Thaakur kaa sevak aagiaakaaree ||

The servant is obedient to his Lord and Master.

ਠਾਕੁਰ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਸਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ॥

Thaakur kaa sevak sadhaa poojaaree ||

The servant worships his Lord and Master forever.

ਠਾਕੁਰ ਕੇ ਸੇਵਕ ਕੈ ਮਨਿ ਪਰਤੀਤਿ ॥

Thaakur ke sevak kai man parateet ||

The servant of the Lord Master has faith in his mind.

ਠਾਕੁਰ ਕੇ ਸੇਵਕ ਕੀ ਨਿਰਮਲ ਰੀਤਿ ॥

Thaakur ke sevak kee niramal reet ||

The servant of the Lord Master lives a pure lifestyle.

ਠਾਕੁਰ ਕਉ ਸੇਵਕੁ ਜਾਨੈ ਸੰਗਿ ॥

Thaakur kau sevak jaanai sa(n)g ||

The servant of the Lord Master knows that the Lord is with him.

ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਨਾਮ ਕੈ ਰੰਗਿ ॥

prabh kaa sevak naam kai ra(n)g ||

God's servant is attuned to the Naam, the Name of the Lord.

ਸੇਵਕ ਕਉ ਪ੍ਰਭ ਪਾਲਨਹਾਰਾ ॥

sevak kau prabh paalanahaaraa ||

God is the Cherisher of His servant.

ਸੇਵਕ ਕੀ ਰਾਖੈ ਨਿਰੰਕਾਰਾ ॥

sevak kee raakhai nira(n)kaaraa ||

The Formless Lord preserves His servant.

ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਜਿਸੁ ਦਇਆ ਪ੍ਰਭੁ ਧਾਰੈ ॥

so sevak jis dhiaa prabh dhaarai ||

Unto His servant, God bestows His Mercy.

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਸਮਾਰੈ ॥੩॥

naanak so sevak saas saas samaarai ||3||

O Nanak, that servant remembers Him with each and every breath. ||3||

ਅਪੁਨੇ ਜਨ ਕਾ ਪਰਦਾ ਢਾਕੈ ॥

apune jan kaa paradhaa ddaakai ||

He covers the faults of His servant.

ਅਪਨੇ ਸੇਵਕ ਕੀ ਸਰਪਰ ਰਾਖੈ ॥

apane sevak kee sarapar raakhai ||

He surely preserves the honor of His servant.

ਅਪਨੇ ਦਾਸ ਕਉ ਦੇਇ ਵਡਾਈ ॥

apane dhaas kau dhei vaddaiee ||

He blesses His slave with greatness.

ਅਪਨੇ ਸੇਵਕ ਕਉ ਨਾਮੁ ਜਪਾਈ ॥

apane sevak kau naam japaiee ||

He inspires His servant to chant the Naam, the Name of the Lord.

ਅਪਨੇ ਸੇਵਕ ਕੀ ਆਪਿ ਪਤਿ ਰਾਖੈ ॥

apane sevak kee aap pat raakhai ||

He Himself preserves the honor of His servant.

ਤਾ ਕੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਕੋਇ ਨ ਲਾਖੈ ॥

taa kee gat mit koi na laakhai ||

No one knows His state and extent.

ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਸੇਵਕ ਕਉ ਕੋ ਨ ਪਹੂਚੈ ॥

prabh ke sevak kau ko na pahoochai ||

No one is equal to the servant of God.

ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਸੇਵਕ ਊਚ ਤੇ ਊਚੇ ॥

prabh ke sevak uooch te uooche ||

The servant of God is the highest of the high.

ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਅਪਨੀ ਸੇਵਾ ਲਾਇਆ ॥

jo prabh apanee sevaa laiaa ||

One whom God applies to His own service, O Nanak

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਦਹ ਦਿਸਿ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ॥੪॥

naanak so sevak dheh dhis pragaTaiaa ||4||

- that servant is famous in the ten directions. ||4||

ਨੀਕੀ ਕੀਰੀ ਮਹਿ ਕਲ ਰਾਖੈ ॥

neekee keeree meh kal raakhai ||

He infuses His Power into the tiny ant;

ਭਸਮ ਕਰੈ ਲਸਕਰ ਕੋਟਿ ਲਾਖੈ ॥

bhasam karai lasakar koT laakhai ||

it can then reduce the armies of millions to ashes

ਜਿਸ ਕਾ ਸਾਸੁ ਨ ਕਾਢਤ ਆਪਿ ॥

jis kaa saas na kaaddat aap ||

Those whose breath of life He Himself does not take away