Ang 1290

ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖੈ ਜਾਂ ਨਿਸਿ ਮੇਲਾ ਓਥੈ ਮੰਧੁ ਕਮਾਹੀ ॥

eisatree purakhai jaa(n) nis melaa othai ma(n)dh kamaahee ||

But when men and women meet in the night, they come together in the flesh.

ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮੇ ਮਾਸਹੁ ਜੰਮੇ ਹਮ ਮਾਸੈ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ॥

maasahu ni(n)me maasahu ja(n)me ham maasai ke bhaa(n)dde ||

In the flesh we are conceived, and in the flesh we are born; we are vessels of flesh.

ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਕਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ਚਤੁਰੁ ਕਹਾਵੈ ਪਾਂਡੇ ॥

giaan dhiaan kachh soojhai naahee chatur kahaavai paa(n)dde ||

You know nothing of spiritual wisdom and meditation, even though you call yourself clever, O religious scholar.

ਬਾਹਰ ਕਾ ਮਾਸੁ ਮੰਦਾ ਸੁਆਮੀ ਘਰ ਕਾ ਮਾਸੁ ਚੰਗੇਰਾ ॥

baahar kaa maas ma(n)dhaa suaamee ghar kaa maas cha(n)geraa ||

O master, you believe that flesh on the outside is bad, but the flesh of those in your own home is good.

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਮਾਸਹੁ ਹੋਏ ਜੀਇ ਲਇਆ ਵਾਸੇਰਾ ॥

jeea ja(n)t sabh maasahu hoe jeei liaa vaaseraa ||

All beings and creatures are flesh; the soul has taken up its home in the flesh.

ਅਭਖੁ ਭਖਹਿ ਭਖੁ ਤਜਿ ਛੋਡਹਿ ਅੰਧੁ ਗੁਰੂ ਜਿਨ ਕੇਰਾ ॥

abhakh bhakheh bhakh taj chhoddeh a(n)dh guroo jin keraa ||

They eat the uneatable; they reject and abandon what they could eat. They have a teacher who is blind.

ਮਾਸਹੁ ਨਿੰਮੇ ਮਾਸਹੁ ਜੰਮੇ ਹਮ ਮਾਸੈ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ॥

maasahu ni(n)me maasahu ja(n)me ham maasai ke bhaa(n)dde ||

In the flesh we are conceived, and in the flesh we are born; we are vessels of flesh.

ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਕਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ਚਤੁਰੁ ਕਹਾਵੈ ਪਾਂਡੇ ॥

giaan dhiaan kachh soojhai naahee chatur kahaavai paa(n)dde ||

You know nothing of spiritual wisdom and meditation, even though you call yourself clever, O religious scholar.

ਮਾਸੁ ਪੁਰਾਣੀ ਮਾਸੁ ਕਤੇਬੀਂ ਚਹੁ ਜੁਗਿ ਮਾਸੁ ਕਮਾਣਾ ॥

maas puraanee maas kateba(n)ee chahu jug maas kamaanaa ||

Meat is allowed in the Puraanas, meat is allowed in the Bible and the Koran. Throughout the four ages, meat has been used.

ਜਜਿ ਕਾਜਿ ਵੀਆਹਿ ਸੁਹਾਵੈ ਓਥੈ ਮਾਸੁ ਸਮਾਣਾ ॥

jaj kaaj veeaaeh suhaavai othai maas samaanaa ||

It is featured in sacred feasts and marriage festivities; meat is used in them.

ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖ ਨਿਪਜਹਿ ਮਾਸਹੁ ਪਾਤਿਸਾਹ ਸੁਲਤਾਨਾਂ ॥

eisatree purakh nipajeh maasahu paatisaeh sulataanaa(n) ||

Women, men, kings and emperors originate from meat.

ਜੇ ਓਇ ਦਿਸਹਿ ਨਰਕਿ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਉਨੑ ਕਾ ਦਾਨੁ ਨ ਲੈਣਾ ॥

je oi dhiseh narak jaa(n)dhe taa(n) un(h) kaa dhaan na lainaa ||

If you see them going to hell, then do not accept charitable gifts from them.

ਦੇਂਦਾ ਨਰਕਿ ਸੁਰਗਿ ਲੈਦੇ ਦੇਖਹੁ ਏਹੁ ਧਿਙਾਣਾ ॥

dhe(n)dhaa narak surag laidhe dhekhahu eh dhin(g)aanaa ||

The giver goes to hell, while the receiver goes to heaven - look at this injustice.

ਆਪਿ ਨ ਬੂਝੈ ਲੋਕ ਬੁਝਾਏ ਪਾਂਡੇ ਖਰਾ ਸਿਆਣਾ ॥

aap na boojhai lok bujhaae paa(n)dde kharaa siaanaa ||

You do not understand your own self, but you preach to other people. O Pandit, you are very wise indeed.

ਪਾਂਡੇ ਤੂ ਜਾਣੈ ਹੀ ਨਾਹੀ ਕਿਥਹੁ ਮਾਸੁ ਉਪੰਨਾ ॥

paa(n)dde too jaanai hee naahee kithahu maas upa(n)naa ||

O Pandit, you do not know where meat originated.

ਤੋਇਅਹੁ ਅੰਨੁ ਕਮਾਦੁ ਕਪਾਹਾਂ ਤੋਇਅਹੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣੁ ਗੰਨਾ ॥

toiahu a(n)n kamaadh kapaahaa(n) toiahu tirabhavan ga(n)naa ||

Corn, sugar cane and cotton are produced from water. The three worlds came from water.

ਤੋਆ ਆਖੈ ਹਉ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਹਛਾ ਤੋਐ ਬਹੁਤੁ ਬਿਕਾਰਾ ॥

toaa aakhai hau bahu bidh hachhaa toaai bahut bikaaraa ||

Water says, ""I am good in many ways."" But water takes many forms.

ਏਤੇ ਰਸ ਛੋਡਿ ਹੋਵੈ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਵਿਚਾਰਾ ॥੨॥

ete ras chhodd hovai sa(n)niaasee naanak kahai vichaaraa ||2||

Forsaking these delicacies, one becomes a true Sannyaasee, a detached hermit. Nanak reflects and speaks. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਹਉ ਕਿਆ ਆਖਾ ਇਕ ਜੀਭ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਕਿਨ ਹੀ ਪਾਇਆ ॥

hau kiaa aakhaa ik jeebh teraa a(n)t na kin hee paiaa ||

What can I say with only one tongue? I cannot find your limits.

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ਸੇ ਤੁਝ ਹੀ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ ॥

sachaa sabadh veechaar se tujh hee maeh samaiaa ||

Those who contemplate the True Word of the Shabad are absorbed into You, O Lord.

ਇਕਿ ਭਗਵਾ ਵੇਸੁ ਕਰਿ ਭਰਮਦੇ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਆ ॥

eik bhagavaa ves kar bharamadhe vin satigur kinai na paiaa ||

Some wander around in saffron robes, but without the True Guru, no one finds the Lord.

ਦੇਸ ਦਿਸੰਤਰ ਭਵਿ ਥਕੇ ਤੁਧੁ ਅੰਦਰਿ ਆਪੁ ਲੁਕਾਇਆ ॥

dhes dhisa(n)tar bhav thake tudh a(n)dhar aap lukaiaa ||

They wander in foreign lands and countries until they grow weary, but You hide Yourself within them.

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਰਤੰਨੁ ਹੈ ਕਰਿ ਚਾਨਣੁ ਆਪਿ ਦਿਖਾਇਆ ॥

gur kaa sabadh rata(n)n hai kar chaanan aap dhikhaiaa ||

The Word of the Guru's Shabad is a jewel, through which the Lord shines forth and reveals Himself.

ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਪਛਾਣਿਆ ਗੁਰਮਤੀ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥

aapanaa aap pachhaaniaa gurmatee sach samaiaa ||

Realizing one's own self, following the Guru's Teachings, the mortal is absorbed into Truth.

ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਬਜਾਰੀਆ ਬਾਜਾਰੁ ਜਿਨੀ ਰਚਾਇਆ ॥

aavaa gaun bajaareeaa baajaar jinee rachaiaa ||

Coming and going, the tricksters and magicians put on their magic show.

ਇਕੁ ਥਿਰੁ ਸਚਾ ਸਾਲਾਹਣਾ ਜਿਨ ਮਨਿ ਸਚਾ ਭਾਇਆ ॥੨੫॥

eik thir sachaa saalaahanaa jin man sachaa bhaiaa ||25||

But those whose minds are pleased by the True Lord, praise the True One, the Ever-stable Lord. ||25||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥

salok mahalaa pehilaa ||

Shalok, First Mehla:

ਨਾਨਕ ਮਾਇਆ ਕਰਮ ਬਿਰਖੁ ਫਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲ ਵਿਸੁ ॥

naanak maiaa karam birakh fal a(n)mirat fal vis ||

O Nanak, the tree of actions done in Maya yields ambrosial fruit and poisonous fruit.

ਸਭ ਕਾਰਣ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਖਵਾਲੇ ਤਿਸੁ ॥੧॥

sabh kaaran karataa kare jis khavaale tis ||1||

The Creator does all deeds; we eat the fruits as He ordains. ||1||

ਮਃ ੨ ॥

mahalaa doojaa ||

Second Mehla:

ਨਾਨਕ ਦੁਨੀਆ ਕੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਅਗੀ ਸੇਤੀ ਜਾਲਿ ॥

naanak dhuneeaa keeaa(n) vaddiaaieeaa(n) agee setee jaal ||

O Nanak, burn worldly greatness and glory in the fire.

ਏਨੀ ਜਲੀਈਂ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਇਕ ਨ ਚਲੀਆ ਨਾਲਿ ॥੨॥

enee jaleeiee(n) naam visaariaa ik na chaleeaa naal ||2||

These burnt offerings have caused mortals to forget the Naam, the Name of the Lord. Not even one of them will go along with you in the end. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਸਿਰਿ ਸਿਰਿ ਹੋਇ ਨਿਬੇੜੁ ਹੁਕਮਿ ਚਲਾਇਆ ॥

sir sir hoi nibeR hukam chalaiaa ||

He judges each and every being; by the Hukam of His Command, He leads us on.

ਤੇਰੈ ਹਥਿ ਨਿਬੇੜੁ ਤੂਹੈ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥

terai hath nibeR toohai man bhaiaa ||

Justice is in Your Hands, O Lord; You are pleasing to my mind.

ਕਾਲੁ ਚਲਾਏ ਬੰਨਿ ਕੋਇ ਨ ਰਖਸੀ ॥

kaal chalaae ba(n)n koi na rakhasee ||

The mortal is bound and gagged by Death and lead away; no one can rescue him.

ਜਰੁ ਜਰਵਾਣਾ ਕੰਨਿੑ ਚੜਿਆ ਨਚਸੀ ॥

jar jaravaanaa ka(n)ni(h) chaRiaa nachasee ||

Old age, the tyrant, dances on the mortal's shoulders.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੋਹਿਥੁ ਬੇੜੁ ਸਚਾ ਰਖਸੀ ॥

satigur bohith beR sachaa rakhasee ||

So climb aboard the boat of the True Guru, and the True Lord will rescue you.

ਅਗਨਿ ਭਖੈ ਭੜਹਾੜੁ ਅਨਦਿਨੁ ਭਖਸੀ ॥

agan bhakhai bhaRahaaR anadhin bhakhasee ||

The fire of desire burns like an oven, consuming mortals night and day.

ਫਾਥਾ ਚੁਗੈ ਚੋਗ ਹੁਕਮੀ ਛੁਟਸੀ ॥

faathaa chugai chog hukamee chhuTasee ||

Like trapped birds, the mortals peck at the corn; only through the Lord's Command will they find release.

ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਗੁ ਕੂੜੁ ਨਿਖੁਟਸੀ ॥੨੬॥

karataa kare su hog kooR nikhuTasee ||26||

Whatever the Creator does, comes to pass; falsehood shall fail in the end. ||26||